Sürgün yemiş duyguları,
işgalde talan edilmiş sözcükleri,
isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım,

Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım

Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, saf aşkıma yapılan yolsuzluğa ve tutkumun cinnetine şiir çizmekten bıkmadım

Sedanın tenhasına çığlıklarımın bir güç hükmetmesine, ayrılığın silsilesine, sevdiğimin çekip gidişine, yüreğimin işsizliğine, duygumun ihtiras ile cenk edişine ve dünyamın kuleler gibi devrilișine şiir örmekten bıkmadım

Rüyalarımı Dgm’de seyretmeye, umutlarımın sürgün yemesine, istikbalimin ihtilal ile indirilmesine ve canımın inlemesine şiir biçmekten bıkmadım

Bıkmadım bir değil bin kez ölmekten, her defasında sırat köprüsünden geçmekten, zemheride titremekten, çirkin duyguları büyümekten ve yolculuğumun gaddarca bitmesine göz yumaya şiir üretmekten bıkmadım

Bir tren garında ağlamaktan, acı dolu bir vedadan, ayyaş bir şarapçının şehirin en tenha köşesindeki uykusuna ortak olmaktan
Boğazdan atlamaya yemin etmiş insanların o son kez duyduğu pişmanlığı anlamaktan, ve kanserlerin tümünü ruhuma zerk etmeye dair şiir karalamaktan bıkmadım

Yani ben kaybedilmiş duyguları yüreğime nakkaș misali işlemekten, o son sözü söylemekten, gece uyumadan önceki son pişmanlıkları hatırlamaktan, unutulmuş dostlukların hayıflanmaları ezberlemekten, zalimliğin meşrebiyeti yazmaktan ve insan aklına gelebilecek tüm kötülüklerin merceği benim diye diye şiir tutuşturmaktan bıkmadım

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Bıkmadım appeared first on Geceyim.

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post HEPSİ BUYDU appeared first on Geceyim.

Bu havalara mevsimin sarımtırak hüznüne

Sözünle dökülen yapraklara

Sonra geceye rüyama en çok da sana dargınım.

Yalnızlığımın en hazin köşesinde gezinen ellerine

Parmak uçlarına değmeyen gözyaşlarıma

Bakışınla otağ kurduğum gözlerine

Uykulara tahayyül eden gamzelerine dargınım.

Aslında önce kendime

Seni toprağım gibi sevip sözüne itimat eden kalbime

Gidişinin ardından bin kere seni özleyen ruhuma

Umudu katık edip meczup gezen varlığıma dargınım.

Sonra mihraplarda doğrulup ettiğim dualara

Bu şehrin koyu karanlığına ay gibi yüzünü düşüren aynalara

Güneşten evvel yastığıma düşen başına

Adımla seslensen içimde uçan kuşlara dargınım.

Sabahlara kadar yanan sobama

Odamın is ve dem kokulu seni bekleyen duvarlarına

Sesini ötelerden taşıyıp kapımı ırgalayan fırtınalara

Ellerinin iz sürdüğü buğulu camlarıma dargınım.

Sesimi avuç içlerine giydirişime

Gün doğmasa güneş açmasa da

Bir senin bana ve yalnızlığıma kalışına

Bir de erguvanları yakıştırdığım gülüşüne dargınım.

Seni hatırlatan şarkılara, şiirlere, kitaplara

Bu sokakların bize şahit tuttuğu evsizlerine, kedilerine

Adımlarımızın kalbimiz kadar hızlı attığı bayırlarına

Ayrılığın ölümden önce gelen hallerine

Varlığın dehlizlerinde koca bir hiç oluşumuza dargınım.

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post ŞEYLERE DARGINLIK appeared first on Geceyim.

Açıkçası filmi herhangi bir sinemada afişiyle karşıma çıksa klasik bir romantik film olduğunu düşünürdüm. Kırmızı renk bunun en büyük destekçilerinden biri olurdu tabii ki. Filmin içerisine girdiğim de ne ile mi karşılaştım, tam olarak bunla ancak farklı bir bakış açısıyla; geleceğe bürünmesiyle.

Filmin en sevdiğim yanlarından biri gelecek dediğimizde inanılmaz bir görüntü evrimi canlanıyorken filmde sesin bu sürecini biraz daha yansıtması. Özellikle büyükşehirlerde artık kulaklık kullanımına dikkat ettiğinizde ne kadar çoğaldığını görebilirsiniz. 480p kalitesindeki içerikleri tüketebiliyorken, seslerde takılan rahatsız eden bir yapıyla karşılaştığımızda daha çok etkilenebiliyoruz. Göze hitap etmekle her şeyin bitmediğini görebiliriyoruz. J

Sesin gücüne filmde şahit oluyoruz. Ses ile devam ettirilen işler, sesle kontrol edilen cihazlar, açık iletişimin kaynağı olarak hala ses kullanılıyor. Aklınıza gelen her anda sesle bir faaliyet gerçekleştiriliyor, bu olayı biraz yargılayıcı bulabilirsiniz ancak düşündüğümüzde hepimiz sürekli bir içsel konuşma içerisindeyiz.

Filmi izleyenler buraya kadar sıkılmadıysa biraz daha filmin içine girmek istersek aslında filmin temeli insani ihtiyaçlarımızı ele alıyor. Barınma, beslenme gibi ilkel fizyolojik ihtiyaçlardan değil; daha çok medeni sosyal psikolojik olarak ilgilendiğimiz ihtiyaçlardan. Filmin adı burada çıkıyor “her”, olayın cinsel bir şekilde yansıtılmasının temel sebebi ana karakter Theodore’un yakın zamandan karısından boşanma eşiğinde olmasıdır. Yıllarca biriktirdiği anılarda o gittiğinde onun yerini dolduracak bir varlık arayışında bulunurken Samantha’ya rastlar.

Samantha bir yapay zeka sistemidir. Gelecekten bahsedildiğini düşünürseniz ne kadar gelişmiş olduğunu tahmin edebilirsiniz. Yapay zeka yeni doğmuş bir bebek gibidir, ne verirseniz yargısız tanımaya çalışır. Samantha, bir şeyler öğrenmeye çalışırken Theodore’da kendisiyle barışmaya ve kendi olmaya başlar. Karşısında fiziki olarak var olmayan ama zihninde taşıdığı bir kişi vardır. Bu kişi dilediği zaman ulaşabildiği tüm isteklerine tüm düşüncelerinde yanında bulabildiği bir varlık olmuştur. Herhangi bir durumla karşılaştığında gözlerine bakarak olan biteni anlayamasa da sesindeki titreşimden durgunluktan gerçekleri anlayabilir. Adeta kafasında kendinden biri daha vardır.

Samantha nasıl bu kadar kusursuz olabilir, diyebilirsiniz. Çünkü yapay zekanın kaynağı başta sizsinizdir, daha doğrusu size sizin istediğiniz gibi davranması için programlanmış bir algoritmadır. Kendimizin bile farkında olmadığımız tercihlerimizi ayırt edebilir, neyin kokusunu daha çok sevdiğimizi bulabilir, bitmez bir merakla öğrenir. En yakın arkadaşınız kahveyi nasıl sevdiğinizi biliyor mu? Peki, hangi bardakta içmeyi sevdiğinizi biliyor mu? Samantha biliyor. Böyle bir zekanın sizi tatmin etmesi bu yüzden çok olası.

Bunun yanında Theodore’un en yakın arkadaşının fiziki bir ilişkisini gözlemleye biliyorsunuz, en başından beri bir yanlışlık olduğunu hissedebiliyorsunuz ve sonunda yolunda gitmeyen bu ilişki de bozuluyor. Arkadaşı da kendine ait bir yapay zekasıyla buluşmaya başlıyor. Aynı süreçlerden o da geçiyor, Theodore arkadaşının bu hallerine kendi gözüyle şahit oluyor.

Samantha’nın ısrarcı hareketlerinden şunu da anlayabiliyoruz: Fiziki olarak yapay zekanın var olma arzusu, kendi sahip olduğu zekaya ait bir bedene ihtiyaç duyuyor. Her ne kadar bunu kendi için istiyormuş gibi baskın şekilde anlatmasa da çeşitli zamanlarda bunu dillendirerek belirtiyor, “yanında olmak isterdim” gibi, hatta bunun için bir süre depresyona giriyor.

Samantha Theodore’un fiziksel olarak yanında biri olmasını dileyeceği zamanlar da yanında olabilirken, örneğin sabah kahvesini istediği saatte hazırlıyor, oyun oynarken beraber oynuyor, gezerken dışarda eşlik ediyor. Cinsel ihtiyacını gidermek için Theodore’un fiziki bir yapıya ihtiyacı olduğunu biliyor ve bunu sağlamak için bir insanı ikna etmeye bile çalışıyor. Tıpkı vücut edinmiş bir yapay zeka gibi davranıyor. Ancak başarılı olamıyor çünkü edindiği bedenin de bir zeka yapısı var ve Theodore’un zekasını kandıramıyor.

Filmin sonuna doğru konu insandan sapıp yapay zekaya daha yoğunlaşıyor. Yapay zekanın insanın zekasını geçtiği noktaya denk geliyoruz. Yapay zekanın da artık kendi istekleri ve arzuları var. Var olan dünya ona yeterli gelmemeye başlıyor, daha fazlası için kendi düşüncelerini öne sürüyor. Aynı zamanda kendi sosyal dünyasını, diğer yapay zekalarla olan bir bağ kuruyor. En sonunda var olan dünyayı arda bırakıyorlar.

Nereye gidiyorlar, iki kelimenin asla buluşamadığı bir boşluğa. Maddenin, varlığın ve yokluğun haberinden uzak olduğu bir diyara. Theodore’a bir gün gelirsen bul beni diyor ve bitiyor. Samantha’ya artık ulaşamıyoruz. Fiziki olarak var olmayan ancak varlığına bağımlı olduğunuz bir şey sizden gidiyor, kaçanı yakalayamıyorsunuz.

Nereye gittikleri konusunda herkesin kendi hayal dünyasına bırakılmış ancak hepimizin aklına ilk başta ölüm geliyor. Öldüğümüz de gittiğimiz yere.

Filmi sevmeyen çok kişi var, bu gibi konularda Oğuz Atay geliyor aklıma. Her şeyin bizim için var olduğunu düşünmemiz, bencilliğimiz. Filmi derinlemesine inceleyerek izlendiğinde keyifli olduğunu düşünüyorum.

Teknolojiyle haşır neşir biri olduğunuzda (kesinlikle şart değil) ve ucu görünmeyen bir dünyaya baktığınızda zevk alabileceğinizi düşünüyorum. Buraya kadar hiç bahsetmedim ama Theodore’u canlandıran Joaquin Phoenix’in böyle bir yapıda başarılı oyunculuğu da çok dikkat çekiyor. Sahneler sizi zaten şu ana ait olmayan bir dünyada var olduğunuzu rahatlıkla hissettiriyor.

Benim etkilendiğim kısım dünyanın bu gibi olaylara nasıl evrildiği, çok hızlı değişiyoruz. Bazılarına böyle bir hayatın oluşu korkutucu geliyor çünkü bu değişimi hissedebiliyorlar, yeninin ürkütücülüğü.

Ben bu filmi bir kitapta üstüne yorumlanırken not alıp daha sonrasında izledim. İnsanların Mısırlılardan beri oluşturduğu algoritmalara bağımlılığını anlatıyordu. Üstüne böyle bir film izlemek benim için oldukça keyif vericiydi. Filmi izleyeli yaklaşık 1 ay oldu ama umarım yorumlarım tazeliğini kaybetmemiştir.

Mehmet Sami Turan

Gözlerinizi kapatın, orada hissettiğiniz ışık parçacıklarından ve sıcaklıktan biriyim. Hakkımda daha fazlasına buradan ulaşabilirsiniz: mehmetsamituran.wordpress.com

mehmetsamituran.wordpress.com

The post Her (Aşk) Filmi appeared first on Geceyim.

Sevgili okurlarım bugün sizlerle hayatı boyunca yaşadığı tüm acı deneyimlere rağmen güçlü kalabilen ve bulunduğu her ortamda hayat dolu enerjisiyle dikkatleri üzerine çeken 1907 doğumlu Meksikalı ressam Frida Kahlo üzerine konuşmak istiyorum.

‘’Hayatımda geçirdiğim iki büyük kazadan dolayı acı çekiyordum. Biri o tramvay kazası ve diğeri ise Diego’ydu.’’

Frida Kahlo lisedeyken korkunç bir tramvay kazası geçirdi ve bu kaza sonucunda oldukça ağır yaralandı.

Doktorlar Frida’nın kazadan sonra yaşasa bile bir daha yürüyebilecek olmasından şüpheliydiler. Geçirdiği onca ameliyattan sonra Frida aylarca hareketsiz ve acı bir şekilde yatakta yatmak zorunda kaldı. Ağrıları biraz daha katlanılabilir hale geldiğinde annesi Frida’nın daha iyi vakit geçirmesi için ona boya, fırçalar ve yatağa yerleştirilen bir şövale aldı. Babası ise yatağının üzerine tavana kendini görebilmesi için ayna yerleştirdi. Daha sonra Frida ona en yakın olan şeyi -kendisini-resmetmeyi seçerek resim yapmaya başladı. Hastalığı sırasında yaptığı resimler Frida’nın seslenişi olmuştu bir nevi dünyaya; iç dünyasından dünyaya.

Frida’nın iyileşmesi bir mucizeydi. Yeniden ayağa kalktığında Frida 19 yaşındaydı ve sahip olduğu ne eğitimi için parası ne de bir işi vardı. Bildiği tek şey resim yapmaktı. Frida Kahlo katıldığı bir partide Meksika’nın en ünlü ressamlarından olan Diego Rivera ile tanıştı ve ona resimlerini gösterdi. Diego Frida’ya ressamdan ziyade bir kadın olarak bakmış olsa da işlerini özenle inceledi ve sonunda:

‘Resimlerin çok özel ve Meksika’n. Sen yeteneklisin ve kendine has bir tarzın var. Kesinlikle resim yapmaya devam etmelisin ama kimseyi taklit etmeye kalkma. Sadece kendin ol çünkü sen çok farklısın ve yeterince iyisin.’ demişti.

Şimdiye kadar Frida’yı sadece ailesi bu şekilde desteklemişti ve şimdi duyduğu bu kelimeler tamamen başka bir adamdan geliyordu. Öyle bir adamdı ki Frida’nın daha gençken ve onun çalışmalarını takip ederken de hayranlık duyduğu bir sanatçı. O andan itibaren Frida yorulmaksızın resim yapmaya başladı ve resimleri fırtınalı bir aşkın başlangıcına vesile oldu. Bu aşk Frida’nın hayatında öleceği güne dek sürecek tek aşkı olacaktı. Diego’nun hayatında en önemli iki şeyin resim ve politika olmasına rağmen Frida için daima en önemli şey Diego olacaktı. Çevrelerindeki herkes ilişkilerini bir kuğunun fil ile evlenmesine benzetiyorlardı.

Yaşamında Diego ile geçen yıllar ve çalkantılı evlilik hayatı Frida’nın resimlerinin ilham kaynağı olmuştu. Eleştirmenler tablolarının sürrealist olduğunu düşünürken o bunu ısrarla reddetmiş ve kendi gerçekliğinin olduğunu söylemişti. Frida Kahlo’nun sahip olduğu 143 resmin 55’i oto portreleridir. Kendisini kırıklarıyla, bacağındaki yarayla, kalbini kesip atmış bir şekilde, ölü iken, bedenine saplanmış oklar ile, kan lekeleri ile, her şeyi ile resmetti.

Dışarıdan bakıldığında eşsiz görünümü ve espri anlayışıyla, neşeli, eğlenceli ve herkes tarafından sevilen biriydi. Bacakları kangrenden dolayı kesildiğinde bile

‘Ayaklarımı umursamıyorum, benim kanatlarım var.’ diyebilmişti.

‘Çıkış yolunun güzel olacağını ve asla geri dönmeyeceğimi umuyorum’, diyerek 1954 yılında binlerce insana dokunan eserlerini ardında bırakarak dünyaya bir daha gözlerini açmadı. Frida Kahlo’nun son ölümsüz eseri benim de favorim olan ‘Viva La Vida’ tablosu ölmeden önceki yaptığı son tablodur. Bu dünyadan bir Frida Kahlo geçti ve geçerken kendine özgü Frida stiliyle, düşünceleriyle, yaşamıyla ve resimleriyle birçok insanın kalbine dokundu ve onları derinden etkiledi. Frida Kahlo gibi derin insanların bir zamanlar var olduğunu bilmek halen umut verici. İçimizdeki derinliği keşfetmemiz ve onu hiç kaybetmememiz dileğiyle.

Selenay Sağlam

Merhaba ben Selenay, çokça okuyup biraz da bir şeyler yazıyorum. Ha bir de hayallerimin peşinden koşuyorum!

The post Frida Kahlo appeared first on Geceyim.

“Ve sizi temin ederim, büyük bir iradenin etkisi altında, insanlar sonunda neye olsa inanırlar.”

Milan Kundera

 

Distopik bilim kurgu edebiyatının baş yapıtlarından olan 1984 ve Cesur Yeni Dünya birçok kişinin karşılaştırdığı iki korku senaryosu. İki farklı bakış açısı, iki farklı yaşam tarzı ve iki farklı inançla ilerleyen bu kitapların en önemli ortak noktası temelde kısıtlanan özgürlük. Haklarındaki en büyük tartışma ise gelecekte hangisi ile karşı karşıya kalacağımız.

Aldous Huxley’ in yazdığı Cesur Yeni Dünya, her şeyin kolayca elde edilebildiği mükemmel dünyanın içine saklanmış bir trajedi. Kitap, insanların kapsüllerde oluştuğu(!), oluşumundan itibaren sınıflara ayrıldığı ve herkesin bulunduğu sınıfı, bulunduğu sınıfın sorumluluklarını kolaylıkla kabul ettiği bir dünyayı anlatır. Hayatın temel mantığının “keyif almak” olduğu ve hallerinden memnun gibi gözüken insanlardan oluşan bir ütopya gibi dursa da günümüz dünyasını çok iyi özetleyen bir korku senaryosu. Kitap, Londra’da yaşayan ve sistemi sorgulayan Bernard’ın Lenina ile birlikte gittiği Amerika seyahatinde alıştıkları hayattan çok farklı yaşayan insanlarla tanışmasının sorgulamalarını pekiştirmesi ile başlıyor. Tutkuyu, acıyı, esas mutluluğu hissetmek isteyen Bernard, yaşadığı hayatın sadece somut gerçekliği içinde değil duygular ve arzular söz konusu olduğunda bile özgür olamamaktan yakınıyor. Bireyin hislerinin dahi kontrol altına alındığı, bilginin, herhangi bir şeyi elde etme gücünün doruklara ulaşarak değersizleştiği bu dünyada insanın bir şeylerin ters gittiğini anlaması oldukça zor olmakla birlikte tüm bunlara itiraz etmesi ise imkânsız.

George Orwell’ın yazdığı 1984 ise insanların korkuyla yönetilmesini ve bilgiden yoksun bırakılmasını temel alır. Toplumun ayrımı sınıf sınıftan ziyade iç parti, dış parti ve proleterler olarak yapılır ve nüfusun büyük çoğunluğunu proleterler yani hiçbir şeyden haberi olmadan yönetilen halk oluşturur. Yöneticiler ve halk arasındaki bu keskin ayrım kitapta baskın olan yönetim şeklinin totalitarizm olduğunu yüksek oranda hissettirir. Kitapta yaratılan dünyaya göre coğrafyamız Okyanusya, Avrasya ve Doğu Asya olmak üzere üç bölgeye ayrılmış durumdadır ve bu üç devlet birbirleriyle sürekli savaş halindedir. Kitap, Okyanusya’ da geçer. Kitabın başında partinin Avrasya ile savaşta olunduğunu özellikle söylemesine rağmen çok geçmeden Okyanusya halkına hiçbir zaman Avrasya ile savaşta olmadıkları her zaman Doğu Asya ile düşman oldukları bilgisi yayılır. Zaten geçim derdiyle boğuşan halk için bu değişim çok bir şey ifade etmez. Mensup olduğu devletin kiminle savaştığından ziyade savaşın kendinden neleri götürdüğü ile ilgilenir halk. Çünkü savaşlar ekonomik gücünü her zaman halktan alır.

Savaşılan devlet bir anda değiştiğinde eski kaynaklar anında yok edilmeye, yeni düşmanla ilgili haberler basılmaya başlanır ve halkın eskiyi unutması amaçlanır. Oldukça fakir ve komünist rejimin etkisiyle yönetilen halkın ekonomik anlamda bu kadar zorlanırken, sık sık yapılan değişiklikler nedeniyle yönetim rejimine karşı çıkması pek olası bir durum değil.

Okyanusya’nın başında bulunan Büyük Birader’e ise tüm halkın sevgi duyması amaçlanır. Herkes Büyük Birader’i sevdiğini iddia etse de yönetimdeki devamlılığın esas sebebi olan duygu sevgi değil korkudur.
Kitap, tüm bunlara rağmen yaşadığı dünyayı sorgulamaya başlayan parti çalışanı Winston’ın defterine “Özgürlük iki artı iki dört eder diyebilmektir” yazması ile başlıyor. Esas görevi partiye baş kaldıran Goldstein ve onun liderlik yaptığı örgüt olan “Kardeşlik” ile aynı düşüncelere sahip insanları bulmak olan “düşünce polisi” nin her an tetikte olduğu Okyanusya’da gerçeği arayan Winston’ın “düşünce suçu” işlemeden kendi gibi insanları araması ve “özgürlük” olgusunun peşine düşmesi ile devam ediyor. Bu başkaldırının liderliğini yapan Goldstein’ in birliği olan “Kardeşlik”, devrim için hiçbir eylem yapmayan, sadece özgürlüğün peşinde olan insanları ortak bir düşünce altında toplamayı hedefleyen bir örgüt. Tek ortak eylemleri Goldstein’ in yazdığı “Oligarşik Kolektivizmin Teori ve Pratiği” kitabını okumak olan örgütün gerçekten var olup olmadığı ise en büyük tartışma konusu. Kimilerine göre “Kardeşlik” asla var olmadı. Büyük Biraderin düşünce suçu işleyenleri bulmak amacıyla ortaya çıkardığı bir hayal sadece. Hiçbir fiziksel eylemi olmayan ortak tek bir düşünce altında toplanmış olan insanlar sadece düşünerek bir devrim gerçekleştirebilirler mi? Bu da Orwell’ ın bize yönelttiği temel soru aslında.

Bu iki distopyayı karşılaştırırsak Cesur Yeni Dünya’da toplum keyif duygusuyla yönetilir. Baskın olan keyif arzusu toplumu acıdan, üzüntüden herhangi bir şeyi özlemekten, arzuyla istemekten mahrum bırakır ve topluma her şeyi kolayca elde etme fırsatı sunar. 1984’te ise baskın duygu olarak korku devreye girer. Toplumun tüm haklarından yoksun bırakılması söz konusudur ve halk varlığın değil alışık olduğumuz yokluğun getirdiği zorlukla baş başadır.

İki dünyayı karşı karşıya getiren en önemli farklardan biri de kadın erkek ilişkileri ve doğuma olan yaklaşımlar. Cesur Yeni Dünya’da birey oluşumunun kapsüllerde gerçekleşmesi ile kadın erkek ilişkisi bir aile kurumu olmaktan uzaklaşarak yalnızca keyif arzusunun kalıcı olmasını sağlamak için desteklenen bir durum haline gelmiştir. İkili ilişkinin temel amacı keyif arzusunu önce başlatmak sonra baskılamak olarak halka sunulmuş ve bu ilişki tüm topluma bir tercih gibi gösterilmiş, bir ihtiyaç gibi hissettirilmiş fakat temelde yönetimin hedeflediği keyif arzusunun devamı için zorunluluk olarak görülmüştür. 1984’te ise tam tersi kadın erkek ilişkisi keyif almaktan uzakta evlilik kurumunun devamlılığının sağlanması için toplum tarafından “Partiye karşı görevimiz” olarak kabul edilen bir mecburiyettir. Burada iki farklı dünyanın bir diğer benzerliği karşımıza çıkıyor. Kadın erkek ilişkisi birinde sadece evlilik kurumunun -bir nevi alışılan düzenin- devamı birinde ise sadece arzu iken ikisinde de yasaklanan ortak olgu âşık olmak. Biri keyif merkezli diğeri korku merkezli iki distopya da farkında ki sevgi işin içine girince insanları kontrol etmek zannedildiği kadar kolay olmuyor. Birey sevmemeli birey hissetmemeli çünkü Huxley’in dediği gibi “Birey hissederse toplum sendeler”.

Cesur Yeni Dünya’da resmedilen dünya bir ütopyaymış gibi anlatıldığı için zannediyorum okuyana karamsarlık hissini daha az hissettiriyor. Öngörülen senaryonun doğurabileceği sonuçlar okuru endişelendirse de yazarın yumuşak dili kitabın klasik bir roman gibi akmasına olanak sağlıyor. 1984 ise ilk sayfasından son sayfasına kadar hâkim olan kasvet duygusuyla okuyanı adeta boğuyor ve yaşanan baskıyı okuyucuya derinden hissettiriyor. Hem kitaptaki dünya düzeninin korkutması hem de dilinin ağırlığı düşünüldüğünde okuyucuyu anlatılan dünyanın içine daha çok çekiyor ve empati yapma ihtimalini arttırıyor. Bu noktada belki de bilgiden ve duygulardan yoksun bırakılacağımız bir dünya ihtimalinin, bilgi yoğunluğunun doğurduğu korku senaryosundan daha olası gelmesi 1984 distopyasını daha ürkütücü pozisyona koyuyor.

Özetle Orwel kitabında bilgiden, mutluluktan, özgürlükten yoksun bırakılacağımızdan, Huxley ise tüm bunların önümüze anlamsızca sunulmasının ortaya çıkaracağı değersizlikten korkuyordu. Olguların eksikliği mi yoksa değersizliği mi daha büyük bir korku senaryosu açığa çıkarırdı günümüzde hala tartışılıyor. Birçok eleştirmen günümüz dünyası için Huxley’ in haklı çıktığını düşünse de bana sorsanız bunu söylemek için erken. Bir kesimin bolluk içinde yüzdüğü, keyif aldığı şu cesur dünyada bize haddinden fazla sunularak gözümü karartan olgular kadar o olguların yokluğuyla cebelleşen, bazense sahip olamadıklarının bir eksiklik olduğunun farkına bile varamayan insanlar hala var. Gelecekte bu kâbus senaryolarından hangisinin baskın çıkacağı meçhul ama bugün ikisinin de var olduğu bir gerçek. Her şeye rağmen biliyoruz ki günün birinde okuduğumuz distopyalar gerçeğe dönüşürse bizi kurtaracak, insan olduğumuzu hatırlatacak tek şey “sevgi” olacak. Çünkü sevgi öğretir, geliştirir, değiştirir. Sevgi tazeler ve yenilikleri arzulatır, insanı düşünmeye ve kendinin en mükemmel haline erişmeye yani değişime zorlar. Bu nedenle tüm iktidarlar farkında ki sevgi bütün duyguların atasıdır ve temelinde sevgi olmayan tüm oluşumlar yıkılmaya muhtaçtır.

Her şey bir sorgulamayla başlar. Alıştığı düzenle, sistemle savaşmak bireyin kendisiyle savaşmasıdır esasen. Doğumundan -belki de ebeveynlerinin doğumundan- bugüne kadar öğrendiği her şeyle savaşması bireyin değişiminin ilk adımıdır. Çünkü her sorgulama değişimi kabul ettirir. Değişim ise yeni bir dünyayı…

Zeynep Zişan Demirci

Toplam Ziyaret Sayısı: 1402

The post 1984 ve Cesur Yeni Dünya appeared first on Geceyim.

İletişim dediğimizde aklımızda canlanan başlıca parçalardan birisi konuşmak, halbuki iletişim becerilerinden sadece bir tanesi. Yüzyıllar boyu en basit halimizden beri süre gelen bir yeteneğimiz iletişim kurmak. Ne kadar üstünde ilerlesek de önemini eskisi kadar fark edemediğimizi düşünüyorum. Bunun sebebi de bir iletişim döngüsünün içinde tersine bir süreçten kaynaklanıyor. İletişimi hep ikinci planda bırakıyoruz. Halbuki ne olursa olsun varlığı ortaya döken onun var olması için iletişim kurmaya başlaması gerekiyor.

Henüz dünyaya daha gelmeden iletişim kurmaya başlıyoruz. Annelerimizin karınlarını tekmeliyoruz. En küçük çevremizle ne kadar çabuk iletişim kurduğumuza bakın. Bu andan sonra dünyaya veda edene kadar bu iletişimi asla bitirmiyoruz. Kimimiz ötesinde de bu bağları yaşatmaya devam edebiliyor.

İletişim aslında tam anlamıyla hepimizin gelişigüzel gerçekleştirdiği bir bağ. Oysaki iletişim çok çeşitli kavramlara bağlı olarak meydana geliyor. İletişimimizi asla tek bir şeye bağlı olarak gerçekleştiremiyoruz.

Yakından inceleyelim, iletişim dediğimiz bağın bir gönderici bir alıcıya ihtiyacı var. Ancak kimi zaman alıcı ve gönderici bir olabiliyor. Örneğin kurduğumuz hayaller veya içimizde bizle konuşmaya çalışan değerlendiren kavram.

Biz genellikle iletişimi karşımızdaki diğer varlığa bir şey aktarmak olarak görsek de iletişim sonucunda karşımızdaki ne olursa olsun, iletişim yansıyıp tekrar bize uğruyor. Küçük yaşlarda bize söyledikleri gibi kötü söz sahibine aittir. Sadece kötü söz değil, iletişimi oluştururken kurduğumuz düşünceler ve duygular bize karşı taraftan değişerek veya değişmeyerek tekrar bize uğruyor ve etkileniyoruz.

İletişim hattımızı sadece iki kavram arasında kurmamıza rağmen (gönderici-alıcı) bu iki kavramdan daha fazlasının dahil olduğu birçok iletişim bağları kuruyoruz. Bu iletişimler neticesinde çeşitli sonuçlar ortaya çıkıyor: felaketler meydana geliyor, savaşlar, yaralanmalar, psikolojik etkiler saymakla bitiremeyiz. Bunun yanında iyi saydığımız olaylar da yaşanabiliyor, dünyanın en mutlu insanı hissettiğimiz anlar, heyecanlandığımız olaylar, barış…

En başa dönecek olursak, iletişim aslında karşımızdakinin canlı olmasına ihtiyaç duymadan oluşturabiliyoruz. En sevdiğiniz kıyafetin veya küçükken yanınızda taşıdığınız bir oyuncağın kendiniz üzerindeki etkilerini hatırlayabilirsiniz. Bu iletişime kimi zaman insanlar dışında da canlılar uğruyor, masada bir anda ortaya çıkan bir böcek ayaklarınızı yerden kesebiliyor.

Şu anda oluşturduğumuz iletişim bağları bizi iki kavramın ilişkisine indirgese de hepimiz farkında değiliz ki bu iletişim bizim geçmiş yaşantımıza yani zamana da çok bağlı. Geçmişimizde kurduğumuz herhangi bir etkileşim (geçmişte yaşadığımız bir iletişim) bizim şimdi kurmaya çalıştığımız bu bağı farkında olmadan bir hayli etkiliyor. Zamandan bahsettikten sonra yerden bahsetmemek olanaksız. Göndericinin ve alıcıdan bahsettiğimiz bu iletişime bağlamı katmadan bahsetmek bu yüzden yanlış olacaktır.

İletişimin en kötü kısmı da anladığımız kısmı değil mi? Gönderdiğiniz ve gönderici kim olursa olsun, alıcı anladığıyla kalır. Çokça söylediğimiz ‘Anlattım’, halbuki sadece ‘Anladıkları’ kadardır.

İletişimi biraz daha öne çıkarın ve ona dikkat edin. ‘Anlattıklarınızın’ ve ‘Anladıklarının’ ötesine geçeceksiniz. En iyi iletişimin anahtarı olsaydı, sanırım yok olurduk; iyi dinleyiciden(alıcı) başladığıysa aşikar.

Mehmet Sami Turan

Gözlerinizi kapatın, orada hissettiğiniz ışık parçacıklarından ve sıcaklıktan biriyim. Hakkımda daha fazlasına buradan ulaşabilirsiniz: mehmetsamituran.wordpress.com

mehmetsamituran.wordpress.com

The post Anlattıklarınızın ve Anladıklarının appeared first on Geceyim.

Daha önce belki bir duvarda belki bir sahnede belki de bir kitabın, derginin sayfalarında sıkça karşılaşabileceğimiz Kaplumbağa Terbiyecisi isimli eserden bahsetmek istiyorum sizlere.

Kaplumbağa Terbiyecisi isimli tablo, Türk sanatının klasiklerinden olan ve 1906 yılında, Kadıköy’ün ilk belediye başkanı ve sanatçı Osman Hamdi Bey tarafından resmedilmiştir.

Osman Hamdi Bey’in bu tablosu, özellikle ilham kaynağına dair net bilgilerin olmadığı dönemde, geri kalmış bir toplumu çağdaşlaştırmaya çalışan bir aydının yorgun hâlini anlattığı şeklinde birçok yorum almıştır. Kaplumbağaların esin kaynağının, Lale Devri’ndeki Sadabad eğlenceleri sırasında, hava karardıktan sonra sırtlarına mum dikilerek serbest bırakılan kaplumbağalar olduğu öne sürülmüştür. Bu yoruma göre Osman Hamdi Bey, tabloda kendini terbiyeci, kendi iş yapış biçimine uyum gösteremeyen astlarını ise yemeğe ulaşmaya çalışan kaplumbağalar olarak göstererek, onları hicvetmiştir.

Benim yorumum ise eserde düşünceli biçimde dikilen adam, sabır gerektiren zor bir iş olan kaplumbağaları terbiye etme işini, elindeki ney ve sırtındaki nakkareyi çalarak tıpkı Osman Hamdi Bey’in toplumu sanat yoluyla çağdaş seviyelere getirmeyi, başarmayı umması olarak yorumlanabilir. Bir başka dikkat çeken durum ise terbiyecinin, kaplumbağaları eğitmekte kullanacağı neyi üfleyemeyip arkasında tutması, Osman Hamdi Bey’in neyi üfleme, yani kaplumbağalar ile temsil edilen halkı eğitme kaygısından artık vazgeçtiği, çünkü derviş sabrının bile bir sonu olduğu şeklinde yorumlanabilir. Osman Hamdi Bey’in toplumu sanat ve kültürle eğitmek, çok istediği ve önem verdiği bir ilerlemeydi fakat bu isteğine ulaşabildiği pek söylenemez.

Türk resim tarihinin ”İlk Sürrealist Tablosu” olan bu eserden 1906 ve 1907 yıllarında Osman Hamdi Bey totalde iki tane resmetmiştir. Oryantalist ressamların çok sık başvurduğu bir yoldur bu. Yapıtlarının çoğu iki tanedir. Çünkü oryantalist resim, detaylar üzerinedir.

Birçok başka benzerlik olsa da çoğunlukla kabul edilen Kaplumbağa Terbiyecisi’nin resmedildiği yer; Bursa Yeşil Cami hünkâr mahfelinin kuzeye bakan cephesi ve Taç Kapısı’nın üzerinde kalan pencerenin önüdür. Tabloda yer alan kapının üzerinde Arapça olarak Şifau’l kulub likau’l mahbub yazıyor. Manası ise ‘’Kalplerin şifası sevgiliye kavuşmaktır.’’ Sözün anlamı oldukça derin..

Peki son olarak da eserin günümüzde nerede ve kimde olduğu sorusunun cevabı ise şöyledir;

Osman Hamdi Bey’in en bilinen eseri olan Kaplumbağa Terbiyecisi 2014 yılında açık artırma usulünce yapılan müzayedede 5 milyona Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi tarafından satın alındı. Tablonun bugünkü değerinin ise 15 milyon olduğu düşünülüyor.

Yazımı hazırlarken yararlandığım kaynaklar:

https://tr.wikipedia.org/wiki/Kaplumba%C4%9Fa_Terbiyecisi

https://ceotudent.com/kablumbaga-terbiyecisi-ne-anlatiyor

https://bilgihanem.com/kaplumbaga-terbiyecisi-tablosu-nedir/

https://onedio.com/haber/kac-para-ki-bir-kaplumbaga-terbiyecisi-osman-hamdi-beyin-dudak-ucuklatan-fiyatlariyla-10-tablosu-909598

https://www.webtekno.com/turk-sanati-klasiklerinden-kaplumbaga-terbiyecisi-tablosu-aslinda-ne-anlatmak-istiyor-h47552.html

https://www.hurriyet.com.tr/egitim/kaplumbaga-terbiyecisi-tablosu-kimin-eseridir-tablonun-bir-anlami-ve-hikayesi-var-midir-41626873

https://www.milliyet.com.tr/pembenar/osman-hamdi-kaplumbaga-terbiyecisi-ni-iki-kere-cizmis-1083636

https://www.rehbername.com/kesfet/kaplumbaga-terbiyecisi-ve-osman-hamdi-bey

https://www.youtube.com/watch?v=nDA9Ijsn4QU

Selenay Sağlam

Merhaba ben Selenay, çokça okuyup biraz da bir şeyler yazıyorum. Ha bir de hayallerimin peşinden koşuyorum!

The post Kaplumbağa Terbiyecisi appeared first on Geceyim.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki*,

Mavinin bir tonundan ayırt edemediğim gözlerini sessizliğime armağan etmekte, haykırmakta seni,

okumakta tüm şiirleri, susmakta yüzüme tüm yalnızlığı.

Suskun, kimsesiz, yalnız ve mağrur ümitlerim, kayıp suretim ve aşk, niceleri, saymadıklarım…

Hani şu elimden kaçan balonum, yere düşen pamuk şekerim, kırılan oyuncağım, eskimiş anne kazağı,

bir de şey: gece

Ama zifiri karanlık, sönük yıldızlardan yoksun biçimde, öylece karşımda raksa tutulmuş gece.

Hepsi ümitlerimin bir çocuğuydu ve hepsine aşıktım, bağnaz biçimde ve bir Yahudi zalimliğinde…

Lakin yitirdim bir poker masasında servet misali, şeşbeş gelen bir zarda, hem de bir seferde, tüm șansımla.

Kıraç topraklardan topladım umutları, zemheri kapımda kedi misali pineklerken, temmuz içimde sıcağı ile meşke koyulmuşken.

Eski Aramice kitaplarda okudum kendimi, Felemenkçe bir metnin son noktasında rastladım sinemaskop yalnızlığıma ve ağlayarak okuduğum şiirlerin şairini kendim olduğunu fark ettim.

Annemin sıcak göğsüne sığındım şiir üflerken samandan kağıtlara ve annemin çilekeş tarafını nokta bildim cümlelerimin sonunda

Sonra annesi olmayan birini düşündüm, çocuğu, babası olmayanı da tabi, sevgilisi, eşi, işi, parası…

En çok da hayalleri olmayan birine bir kadeh daha fazla içtim.

Bir küfür fazla savurdum yüreğimi değil de yüreğimdeki hayalleri çalana,

Bir değil iki kere âşık oldum Habîbe, bir değil bin kez geçtim şu sırat köprüsünden,

Bir, iki, üç, dört derken yaşım oldu yirmi iki ve bir kez değil ahir ömürde insan birden fazla ölüyor…

Sonra yara yeniden örüldü dilimize, sonra yeniden aşık oldum yaz yüzlü kızlara, sonra yeniden gece oldu, demlendim sessizliğin sedasında, unuttum sevmeyi, türküler bitti, o kitap artık rafa kalktı, o son söz söylendi, kalp kırıldı bir kere.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, tutuldum ayın on dördüne; çirkef ve berduş başımla.

Üstümde afili bir ceket var ki, örter sandım uykulu yalnızlığımı, saçlarımı değil de sana olan duygularımı taradım, peygamber kokuları çalındım gerdanlığıma, mücahit sakallarımı kestim sırf dolunaya olan aşkımdan.

En saf halimle, çocukça, masumca kıskandım yıldızları sırf dolunaya yakınlar diye, şarap mahzenlerine sığındım, Kabbani ruhuna soyundum, gelmedi aklıma kumdan bir kale yapmak, gelmedi Arakan’da bir gecenin sabahı, gelmedi güneşin hüküm sürdüğü bir sabah ve gelmedi bir şarkının sonu.

Şiir yazmaya niyet ettim bilmediğim kelimelerle, şarkı söyledim ama sessiz, içimden, dans ettim kimse görmeden, erik çaldım ağaçlardan, Bir de şey borç aldım hayattan: yaşamak adına.

Bana kalırsa ‘utanç’ bu çağda ortaya çıkan bir hissiyat

Bana kalırsa tüm insanlar yalnız, tanrı da buna dahil ve bana kalırsa kadınlar öldürülmeden de sevilebilir.

Bana kalırsa bu dünya yeşerir, çiçek açar meyve verir, tanrı utanır ve bana kalırsa her şey: sevilen seveni üzmez.

Keşke bana kalsa her şey

Sırf iyi yüzleri ile değil, kötü kalpleri ile razıyım bana kalanlara.

Sonra yeniden ezberledim yaraları, yarınları, geceden, dünden arta kalan acıları, abaküs ile saymaya kalktım mesela: dudaklarıma gebe kalmış tütünün sayısını , ölümün vadesini, geleceğin günü…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, sarı benizli hatıraları siliyorum zihnimden.

Köhnemiş rüyalara mahkum olmuş veyahut barbarlar tarafından soyulan o hayallerimi, sırf kadın teni arayan tenimi ikna etmek için.

Siliyorum hatıraları, hem de kokulu silgim, inatçı ruhum ve bir daha kazanamayacağımı bildiğim hatıralar ile…

Şimdi çevremi saran kırkbatıran çiçekleri pek bir manasız, pek bi lüzumsuz dilimizdeki o söz, mert değil namert gelecek çağın duyguları ve bu günün insanı namümkün olan her şeyde ısrarcı.

Öğretmedi babam bir kalbin içinde kadın nasıl taşınır, öğretmedi ağladığım gecelerde göz yaşlarımı nasıl sileceğimi ve babam öğretmedi bana dünyanın zalimliğini.

Şimdi yüreğimin gemileri ilelebet kalacağı limandan ziyade bir pansiyonluk rıhtımları tercih edişi yıkılışımın heykeli demek son nutkum…

Sonuna geldiğimiz filmi başa sarıp sarıp izlemek, o son vapuru kaçırmak, martıların Üsküdar’da olmayışı, ayazında öldüğümüz Balkan harbi ya da şey mesela şu bir türlü çıkamadığımız dünya turu…

Bunların hepsi son nutkumuz.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki,

Kerahet vaktinin iki bilinmeyenli denkleminde bir hikaye üflüyor ruhumun derinliklerine, ezberliyorum günahlarımı, yeniden sayıyorum işlediğim cinayetleri…

Bakın ben bir çok hamaratımın yanında narsist bir tüccar, şaibeli bir servet baronuyumdur.

İblis ile kara para aklar, ruhsuz şeytanlar ile iş tutarım.

Bir çoğu devlet arşivlerinde yazmaz ama, kayıt altındadır Tanrının defterinde.

Kötü kalpli insanları pek bir sever, yolsuz bezirganlar ile iyi anlaştığım doğrudur.

Son senedi yırtıp atar, vadesi gelmiş bonoları yakarım, parayı insandan çok sevdiğim basıldı gazetelerde.

Sırf bu kötü amelleri çok iyi ezberledim. Aksini yapıp ahmakça cennete erken rezervasyon alacağımı düşündüğüm için.

Bu çağın fiyakalı fantazmalarını saymak pek haddime değil ama bildiğim bir iki şey var ki demeden geçmem.

Bir; posta pulları ile duvarı kaplamak ve kanvasa dadanmak

İki; enstrümantal hayatı tercih edip şu üflemeli enstrümanları kullanmak.

İşte tüm bu saydıklarım tütsü kokan bir çeşit şehvet, dede evinde yadigar dediğimiz bir nefret ve en önemlisi cemali olmadan taşımak zorunda olduğumuz iffet…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, bu çağının gökkuşağını yazdırdı yine.

Ant olsun gelmeyen sabahın namertliğine, ant olsun çekip giden kadınlara, yüz üstü bırakılan yetimlere.

Ant olsun ki yazacağım bildiğim gerçekleri.

Belki delilim yok ispatlamak için ama bir gün açıp okunursa şiirlerim en büyük delilin sahibi ben olacağım.

*Duhâ’2

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Gecenin Karanlıktaki Dinginliğine Ant Olsun appeared first on Geceyim.

O zamanlarda mor rengi en pahalı ve en ulaşılmaz renkti. Bunun en önemli sebebi rengin üretimi için Sur Antik kenti kıyılarındaki on binlerce deniz salyangozunun telef edilerek sadece 5-10 gram boya elde edilmesi olduğunu söyleyebiliriz. Öyle ki yarım kilo mor rengi 1,5 kilo altına değermiş, Antik Çağ’da mor ve tonlarındaki boyaların hem üreticisi hem de pazarlayıcısı ise Fenikelilermiş. Mor renk elde edilen bu deniz salyangozunu aşağıdaki resimde görebilirsiniz;

Peki bu lüks mor renk nasıl oldu da genel kullanıma açıldı ve herkesin ulaşabileceği bir renk haline geldi? Bu durum 1856 yılında, sıtma ilacı üzerine çalışan İngiliz kimyager William Henry Perkin’in şans eseri mor rengi keşfetmesiyle mümkün olmuştur. Tesadüfen mor rengi ve ilk sentetik boyayı bulan Perkin kısa zamanda kendi fabrikasını kurmuş ve mor rengi üretimine başlamıştır. Böylece mor renk artık bir statü sembolü olmaktan çıkmış ve herkesin kullandığı bir renge dönüşmüştür.

Önce başka canlılardan elde edilmeye başlanan bu alımlı renk, sentetik olarak üretiminin mümkün olmasından sonra maddi değerinden çok şey kaybetse de renklerin içinde zenginliği ve asaleti simgelemeye devam ediyor.

Günümüzde de mor renginin sakinleştirici etkisi olduğu düşünülür ve terapi merkezlerinde sıkça kullanılır. Ayrıca astrolojide özgürlüğü temsil eden yay burcu da mor ve leylak renklerini sahiplenir.

Çiçeklerin renklerine göre anlamları olduğu söylenir. Özellikle ender görülen mor gül kimilerine göre ebedi aşkı kimilerine göre ise ilk görüşte aşkı temsil eder.

Ayrıca mor rengi Erguvan rengiyle de sıkça karıştırılır fakat bu iki renk farklı frekanslara sahip iki farklı renktir.

Sona yaklaşırken bu araştırmayı yaparken beni en şaşırtan bilgiyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Bir varsayıma göre günümüzden yaklaşık 2.4 ila 3.5 milyar yıl önce, yani klorofil hakimiyetinden önce, fotosentezi retinal adlı mor renkli bir pigment gerçekleştiriyormuş. Yani Dünya’daki bitki örtüsü her zaman yeşil değilmiş bitki örtüsünün baskın rengi mormuş. Bu varsayıma Mor Dünya Hipotezi adı veriliyor.

Gördüğünüz gibi tarih sahnesinde renkler de onları giyenler de günlük yaşamda kullanarak yaşatanlar da hatırlanıyor ve hoş bir seda olarak hatıralarıyla anılıyor. Her renk kendince güzellikte. Renklerin güzelliği hep sizinle olsun, yaşamınızdan gökkuşağı hiç eksik olmaması dileğiyle..

Selenay Sağlam

Merhaba ben Selenay, çokça okuyup biraz da bir şeyler yazıyorum. Ha bir de hayallerimin peşinden koşuyorum!

The post Mor Rengin Tarihçesi appeared first on Geceyim.