Kömür Gömülür

Elimde bir kömür, körpe bir yaz akşamüstü

Sağ da sol da açık kapı pencere

Ne uğrayacak bir ev kalır bu kap kara kömüre

Ne yanması için üfleyecek bir yel kalır


Kış’der kömür;
kış gelse de bu köye; tutuşacak yar, yangın olsa

Kara renge bağlar eller, taşımaz olur

Kömür toprağa düşer; uçan toz, toprak olur

Gelen gidene han, kervan olur

Savrulmadan savrulan olur


Toprağa gömülür,
Kış’der kömür

Temmuz, Ağustosu iter yaz bitmez

Eller değişir, artık kömürü de tutmaz olur eller

Yalnızlık bir alışkanlık, kader bir şerit olur

Sıkışan can ölüme yaklaştıkça daha da kırpınır


Kömür kış’ demez artık;
Soğuk olsun’der

Daha da derine gömülür

Beklenen güz görünmez deliklerden

Artık soğukta gelmez yüksekten

Susmak için konuşur bu sefer


Kömür
Daha da derin olsun’der

Bir Cevap Yazın