Ufukta Parlayan Kumda Bir Yaşam

Dünya’nın kokusu benliğimi sarıp burnumun direklerini kırıyor adeta. Nerede benim Soylu Karakuğu dostum… Şifa arıyor dimağım… Ah ruhuma aksettirecek sessizlikte kalp atışlarım… Maddesellikle çevrili bu diyarlarda doğanın türküsüne nail olma…

İsimsiz Dünya

Başından geçenleri kimse anlamamış, son çare konuştuğu duvarlar da her kelimeye sessiz kalmış. O, hikayesini etrafında toplanan kalabalık betona anlatırken bu cümleleri kurmuş; Biz o sırada, bozuk kaldırımlar üzerinde yürürken yağmurdan…

Yüzleşme

bir ayna vardı, kırıldı. saçlarımı kestim, uzadı. o kadar çok zaman yağdı ki üzerime saçlarımda boya kalmadı. herkese doğruyu haykırırken kendime yalan söyledim. o kadar güzeldim ama bir türlü kendimi…