Çok değil, kısa bir zaman önce, her bir işimiz yolundaydı. Belki de yolunda sandığımız, içi anlamdan yoksun koşuşturmacaların öyle bir parçası olduk ki artık benliğimizin oraya ait olduğunu düşünüyoruz. Bana kalırsa ‘denge’ önemli… dozu aşmadığımız müddetçe sorun yok, galiba fazlasıyla dış Dünya’ya entegre olmuşuz ki böyle bir benlik kavgası yaşıyoruz. Eve kapandığımdan bu yana kendimle iletişimi nasıl en kısa yoldan kesebilirim, onu araştırdım veya buna maruz bırakıldık. Hadi bugün şunu yapayım, aman boş geçmesin, tüh bugün fazla yattım birkaç tur sosyal medya üç beş tıklama… tıklamaların ardı arkası kesilmiyor çünkü sürekli yenisi geliyor. Eskiler unutuluyor. Daha doğrusu unutulmaya mahkûm bırakılıyor. Ardı arkası kesilmeyen öneriler, öneriler, öneriler… aman bir boşluk dolsun da benim ne önemim var? Neredeyiz? Nereye gidiyoruz? Amacımız ne?

   Aynanın karşısına geçtiğimde kendime sürekli: ‘’ Offf o kadar boşsun ki’’ diyorum ve hemen ardından sonsuz bir uyku nöbeti başlıyor. Sürekli negatif çığlıklar fısıldıyorum kulağıma. Çevremdeki insanlara pozitif olduğum kadar kendime pozitif olamıyorum ve gün geçtikçe yıpranıyorum çünkü, benim benden başka kimsem yok bu süreçte. Kendimleyim. Ve kendimi anlamlandırmalıyım, Benliğimi başkalarına göre değil, kendime göre bulmalıyım. Meğer ben aylardır hatta birçok yıl belki de hep sıra bana gelince susmuşum, öz şefkati kendimden esirgemişim. Yeni fark ediyorum. En azından fark edebildim.

  Geçenlerde bir arkadaşım birkaç fotoğraf attı ‘’sence bunu mu koysam daha iyi, şunu mu?’’ diye. Ben bir tane seçtim. Gönderdim. ‘’Ama bu fotoğrafta şu kusur var’’ dedi. ‘’O zaman diğerini at’’ dedim. ‘’Ama burada da güneşin açısı bozuyor’’ dedi. Dayanamadım ve ekledim: ‘’Önemli olan, senin nasıl beğendiğin, zaten seni merak eden bir elin beş parmağını geçmez, o merak edenler de bunlara bakmıyor. Bu denli mükemmelliyetçi olmak seni yorar’’ diye. ‘’Haklısın’’ dedi. Haklı olmayı, inanın istemezdim. Evet elimizdeki en mükemmel arşiv fotoğraflarını sunmaya başladık ve beğenenler aynı, sürekli aynı döngü. Atıyorsun, beğeniyorlar. Atıyorlar, beğeniyorsun. ‘’Hadi en yakın arkadaşınızın en son attığı fotoğrafı bana bakmadan bir betimleyin’’ desem, zannetmiyorum çok fazla insanın betimleyeceğini. Ya da bir yıldırım etkisi yapalım en yakınım dediğiniz kim? Şu an size kalbiniz kadar yakın mı yoksa karantina kadar uzak mı? Bence bunu da bir düşünün derim.

  Sürekli aynı şeyleri tekrar eden zihin yoruluyor. Hantallaşıyor. Giderek es geçmeye ve anlamsızlaştırmaya başlıyor. Bu tıpkı şey gibi her gün en sevdiğiniz yemeği yemek gibi. Ama dikkatinizi çekerim, belli bir süre sonra artık o en sevdiğiniz yemek olmaktan çıkar. Hatta biraz daha sonra kokusuna dahi dayanamayacağınız bir hal alır. İnsan bünyesi bu. Doğamız gereği aynı olandan sıkılıyoruz. Bu tıpkı sürekli mutlu olmanın artık anlam kaybetmesi gibi. Alternatif bulmalıyız ama bulduğumuz alternatif kendimizi kaybettirmemeli.

   Birbirimizi can kulağıyla dinlemeyi çoktan bıraktık çünkü beyin artık es geçmeye, bir sonraki gönderiyi görmeye aç. Odaklanamıyoruz, bence asıl problem de burada başlıyor. O kadar unutkanlık boşa değil. İstemeden yıpratıyoruz, hem de bunu yıpranırken yapıyoruz. Gerçek olan ne? Unutmayın, size karşıdaki birisi hep iyi şeyler söylüyorsa ya sizi idare ediyordur ya da o kadar dikkatli dinlemiyordur. Bunu biraz geç öğrendim. Ama bu böyle. Kırmadan, doğru şeyleri söylemekten korkmayın. Yeter ki anladığınızı hissettirin.

  Şu sıralar hatırlanmak, benim için o kadar değerli ki size anlatamam. Evet insanız ve bazen doğamız gereği kendimizi göstermek istiyoruz, beğenilmek istiyoruz. Ama dozu aşmak, hemhal olduğumuz her işin ruhunu kaybettiriyor. Anlamdan yoksun kalmanın yanı sıra, bazen kırılan kalplerimiz bile, yerini çok güzel sanal mutluluklarla dolduruyor. Acı yok, his yok, sadece anlık bir görüntü gibi duygusal değişimlere giriyoruz. Bu o kadar tehlikeli bir durum ki. Şimdi siz diyeceksiniz ki ‘’üzgünken mutlu olmanın neresi tehlikeli?’’ Kuzum sen, o üzgün olma halini, mutlu olma halini, sindire sindire yaşamazsan, nerde kaldı bu duygunun değeri? Nerde kaldı bu duyguyu sana yaşatan insanın bıraktığı tecrübe ve anlam? Benim size naçizane tavsiyem; birbirimize emoji atmakla, artık sadece birbirimizi sonsuza uğurlarız haberiniz olsun. Şu zamanda telefon görüşmeleri bile gözümde o kadar değerli bir hal aldı ki, sesi işitmek, konuşma sıranı beklerken duyumsamak, karşındakinin derdiyle hemhal olabilmek… anlayalım birbirimizi, çünkü gerçekten buna ihtiyacımız var. Yakın olmak sanal alemden ‘tık tık’ larla olmuyor. Yakın olmak yürekten varlığını hissettirmek, anlamak, can kulağıyla dinlemek ve o samimi duyguları karşıdan da alabilmekle oluyor.

  İşte bu yüzden; yaptığımız işler, çevremizde değer verdiğimiz insanlar, kendimiz ve kendimizle olan iletişimimiz… bunlar es geçilmeyecek kadar önemli olan şeyler. Alışılagelen her bir şeye tek tek, yeniden göz gezdirmeliyiz. Belki o zaman, bu devinimin içinde silinmeyecek kadar anlamlı birkaç şey yakalayabiliriz. İşte o zaman anlamdan yoksun kalmış bu çağda dikili bir ağacımız olabilir. Sevgili okur, eğer hala kaybetmediysen, sıkı sıkı tutun bu kabiliyetine. Ama avucundan bir bir kayıp gidiyorsa; tutmak için çabala, kendine dön, ruhuna dön, hissetmekten korkma.

The post Seni Gerçekten Anlıyorum appeared first on Geceyim.

Bu yaşıma kadar öğrendiğim tek bir şey varsa, o da insanın kendi seçimlerinden ibaret olduğudur. Ben iyi olmayı seçtim. İnanın, iyi olmak çok kolay. Bir kere, kendinle hesaplaşabilmenin ferahlığını taşıyorsun içinde. Ve bu seni diri tutuyor buz kesmiş zamanın hırçınlığına karşı.

Bence vicdanının sesine kulak verebilen bir insan, asla kötü olamaz. Okudum. Anladım. Belki de hayatımın her anında bunu yaşadım. Hissettim kalbimdeki merhameti, inandım iyiliğin gücüne. Hayatım boyunca kalbime sıralı liste halinde aldığım insanların çetelesini tuttum. Hepsinin ortak noktası iyilikti. İyilikse şartsız, koşulsuz; ayrıntılara takılmadan sevmekti benim için.

Unutamadıklarım, hep gerçek sevgiyi aşılayanlar oldu bana. Yılların, üzerine toz bile kondurmasına müsade etmediğim anıları, hep onlarla yaşadım. Ne zaman hafızam, bir şımarıklık yapıp onları unutturmaya çabalasa, ben, anılardan yakaladığım eşyalara tutundum. Kokuları zihnime kazıdım. Sesleri yudum yudum içtim. Unutmadım dokunduğum elleri,sarıldığım gövdeleri… iyiliğe tutundum.

Bir dizi repliğinde şöyle diyordu: “İnsanlar ölür, iyiler kaybeder,kötüler kazanır, aşklar biter. Değiştiremezsin. Değiştirmeyeceğin şeyleri hayatının merkezine koyma. Bu şekilde yaşayamazsın” kısmen katıldığım bir replikti kendileri. Evet haklıydı. İnsanlar ölürdü. Aşklar da bitebilirdi. Ama iyilerin kaybetmesi olanaksızdı. İyiler, belki şu fani dünyada, gözle görülür, elle tutulur şekilde kaybetmiş sanılabilirdi ama emin olun, onların en bitmiş, en tükenmiş halleri bile bir kazanmaydı. Şu dünyada, bir kere olsun vicdanını rahatlatan insan, tüm savaşlarda zaten galip gelmiştir. Veyahut barış anlaşmasının altına, şiirlerden bir imza atmıştır kendince. Ama kazanmış zannedilen kötüler, içerde bir yerlerde hep kendilerini tüketirler,yer bitirirler.

Ve ekliyordu: ” Değiştiremeyeceğin şeyleri hayatının merkezine koyma. Bu şekilde yaşayamazsın”. Evet, haklıydı. Çünkü insan değiştiremeyeceği şeyler karşısında bazen nefessiz kalabiliyordu. Bazı insanlar, bazı olaylar, bazı hisler değişmemeye yeminli gibiydi. Sanki sonsuza dek zamanı durdurup bir yerlere mıhlanmış gibi.

Siz ne kadar değiştirmek isteseniz de , yeni pencereler açmaya çalışsanız da o pencere elinizde kalabiliyor. Sonrasında manzaranın güzelliği de kursağınızda. Hayat, aslında her gün dört mevsim. Senin ilkbahar diye yaklaştığın, bir bakıyorsun sana kış oluvermiş. Sen ona pencere açtığında o sana fırtına ile geliyor. Ne zaman ki değişmez taşları yerinden oynatmaya kalkarsan işte o zaman üzerine yıkılıveriyor bütün duvarlar.

Bu yüzdendir ki bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmek zorundayız. Çünkü bazen öyle zamanlar oluyor ki, verdiğimiz değerin altında can cekişerek buluyoruz kendimizi. ” Ben, o kadar mücadele verdim. Anlaşıldığımı hissediyordum. Ama kocaman bir hiçmiş, her şey” diyerek kendimizi yanılmış hissediyoruz. Oysa bilmiyoruz ki ‘geçtim’ sandığımız, kaç tane varış çizgisinin gerisinde kalmışız. ‘Çözdüm’ sandığımız kör düğümler nasıl da elimizde toplanmış.

Kabul edebildiğimiz kadarıyla sevmeliyiz. Ve kimseyi vazgeçilmez zannetmemeliyiz. İki taraf birbirinden vazgeçmese bile hayat, eninde sonunda vazgeçiriyor. Öyle ya da böyle. Alışmak, insanın bünyesine yerleşmiş. Tutunmuş oraya hiç ayrılmamak üzere. Varlığa alışan bünye, yokluğa da elbet alışıyor.

İnsanlar hata yapabilir, hatalar pişmanlık doğurur. Elbet bir yerlerde affedilir. Ama sakın, kendinizden verdiğiniz ödün karşılığında bu hataları kıyaslamayın. Eğer kıyasa kalkarsanız, eksik hissedersiniz. Sonrasında bu eksiklik sizi bir dehlize alır. Girdap oluşur ve sürekli batarsınız en dibe.

Bunun yerine onun değişmezlik sınırlarına kadar değer verin. Kimseyi içinizdeki buzdan krallıklara varis yapmayın. Sonra o buzlar kırılır. Ve yine kesilen, yara alan siz olursunuz. Temkinli olun, beklentilerinizi yüksek tutmayın.” İnsandır, yapar” deyip geçin. İyiliğe sarılın, sevgiye sarılın. Korkudan titrerken, tuttuğunuz bir ele veyahut yorgun gecelerde başınızı yasladığınız bir omza sarılın. Güvenebildiğinize sonuna kadar güvenin.

Bazen insan, ayrıntılara takılıp bütünü görmekte zorlanıyor. İşte böyle zamanlarda, derin bir nefes alıp, içimize şöyle fısıldamalıyız. “Hiçkimse sonrasında pişman olacağı hataları bile isteye yapmaz. Aramızdaki kopmaz bağların güçlenmesine sebep olsun, bu kendi içimde biriktirdiğim hüzün” Ve unutmayın ki sizi çocukluğunuza döndürebilen. Yanında olduğunuzda yedi yaşındaki kadar huzurlu hissettiğiniz her insan sizin hazinenizdir. Kolay kolay bırakmayın onları. Tutun kolundan ve inanın sevginin gücüne. Çünkü kimse, kimsenin yerini tutamıyor şu hayatta. Bir yanımız eksik olacağına, bir yanımız, küçük hataları görmezden gelip yoluna devam eden mutlu bir insan olsun.

The post Eski Bir Replik appeared first on Geceyim.