Gece huysuzlanan bir çocuk gibi uykusuz,

Yanıldığım kadar insan,

Düşlediğim kadar yaşamaktayım

Bu yüzyılda korkabildiğim kadar kadınım.

Bu kış ayaklarından üşüyen evsizler gibiyim

Ayrılıkta ısınamıyorum

Kırık bir camda buluyorum aksini

Kaçtı yaşım ve bu sokaktan kaçıncı geçişim

İnan ki unutuyorum.

Ellerin ceplerinde başın hep biraz eğik, önünde

Yürüyorsun, ödü kopuyor sokağın.

Sevdam, ortasından yırtılan bir defter misali

Uzaklar bildirmez belki ama izi orada bir yerde.

Bileklerimde hasret

Özlemek avuç içlerim

Ama en çok gözlerim

Bir baksan göreceksin

Bir bakabilsem göreceğim yine

Hoyrat kalbinin sıcacık yüzünü

Bak bir köşe başı yağmuruna tutuluyorum

Şimdi gün doğmuş gün batmış umrumda mı?

Enine boyuna koca bir sensizlikteyim

Ve bu gece epeyce fazlayım dünyaya

Yalnızlığı bildin mi hiç?

Yüreğinde yangınla donarak can verenlerin nefesinde yalnızlık.

Diyorum epeyce fazlayım dünyaya

Nasılsa gittikçe unutulan bir ölüyüm senin nezdinde

Sokağın hep üşüyen yanıyım…

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post Sokağın Üşüyen Yanı appeared first on Geceyim.

Ağır gelmekte göz kapaklarıma

Geceleri de çiğ düşüyor zaten

Sabahlar mayhoş bir soğuk tadında.

Her biri sevdama karşılıksız yağıyorlar.

Kalbim ise

Cemresi erken düşmüş toprak merhametiyle

Çiçeğe durdu bu baharda

Su çoktan yürüdü kırılan dallarına

Yaprak açtı birer birer

Her güzde kanaya kanaya dökmeyecek gibi.

On ikiye beş var uyumadım hala

Gece de ince giyinmişti bugün

Ben de yıldızları denizden topluyorum

Derinlerden bir mızıka sesi geliyor

Ama sesine seni de katamamış

Gecem ve mızıka yalnızlığa çalıyorlar

Ben yıldızları topluyorum

Biri saçlarıma düşmüş yeni görüyorum

Gecenin ıssızlığı beni ürkütmüyor

Nasılsa yüreğim çok sesli koro.

Ben en sevdiğim oyuna koyulurken

Deniz annesinin eteklerini çekiştiren çocuk muzipliğinde

Parçalarımdan çekiştirmekte beni

Bir balonumda yoktu, o çocuğa verecek

Çok da aldırmadım zaten.

Senin noktaladığın cümlelerin sonuna

Virgüllü hayaller kuruyordum

Bak işte!

Aynı bulutun yağmurunda yıkandık

Beraber gömülüyoruz o ağacın altına.

Ben hala virgül koymaya devam ediyorum

Son zannına  kapılsan da bir başlangıç vardır.

Sonuçta İbrahim de ateşe atılmadan bilmezdi ya

Nemrudun ateşinden bir pınar doğacağını

Yusuf,  Mısır’a hükümdar olacağını

Yunus ise tekrar hayat bulacağını

Hayır ve şerri de bir kenara bıraktım

Ben günahın ceremesindeyim

Saat on ikidir artık

Gece bile söndürmüş ışıklarını

Toplamışım bütün yıldızları

Uyuyorum

Kirpiklerime çiğ, yüreğime sen yağacaksın

Hüznümü dert, sevincimi şenlik eylemedin ya gönlüne

Kırgın uyanacağım mayhoş sabahlara.

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post Yıldız Topluyorum appeared first on Geceyim.