fbpx
Şiirler

Sokağın Üşüyen Yanı

Güneşte gölgesiz aynalarda kaçağım.

Gece huysuzlanan bir çocuk gibi uykusuz,

Yanıldığım kadar insan,

Düşlediğim kadar yaşamaktayım

Bu yüzyılda korkabildiğim kadar kadınım.

 

Bu kış ayaklarından üşüyen evsizler gibiyim

Ayrılıkta ısınamıyorum

Kırık bir camda buluyorum aksini

Kaçtı yaşım ve bu sokaktan kaçıncı geçişim

İnan ki unutuyorum.

Ellerin ceplerinde başın hep biraz eğik, önünde

Yürüyorsun, ödü kopuyor sokağın.

Sevdam, ortasından yırtılan bir defter misali

Uzaklar bildirmez belki ama izi orada bir yerde.

 

Bileklerimde hasret

Özlemek avuç içlerim

Ama en çok gözlerim

Bir baksan göreceksin

Bir bakabilsem göreceğim yine

Hoyrat kalbinin sıcacık yüzünü

Bak bir köşe başı yağmuruna tutuluyorum

Şimdi gün doğmuş gün batmış umrumda mı?

Enine boyuna koca bir sensizlikteyim

Ve bu gece epeyce fazlayım dünyaya

Yalnızlığı bildin mi hiç?

Yüreğinde yangınla donarak can verenlerin nefesinde yalnızlık.

Diyorum epeyce fazlayım dünyaya

Nasılsa gittikçe unutulan bir ölüyüm senin nezdinde

Sokağın hep üşüyen yanıyım…


Toplam Ziyaret Sayısı: 206

+4
Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu 🌿🌿İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet...

Bir Cevap Yazın