1. Geceleyin Bir Koşu – Turgut Uyar

“Geceyi anlamadan gündüzü sevemezsin.
Sıyrılırsın uykulardan, yürürsün içindeki karanlıkta.”

2. Geceye Övgü – Attilâ İlhan

“Geceleyin bir sessizlik düşer üstüme
Ben ki hiç susmam, kendi içime çekilirim.”

3. Ağırdır Gece – Gülten Akın

“Ağırdır gece
Bütün ağırlığıyla yatar yüreğime”

4. Gece ve Hüzün – Cemal Süreya

“Biliyor musun, geceyi seviyorum
Çünkü senin yokluğunu onda daha iyi hissediyorum.”

5. Gece – Edip Cansever

“Bir geceyi en çok
Kendi içinde yaşayanlar anlar.”

6. Saat 4 Yine Her Yerde Gece – Didem Madak

“Gecenin siyahına yastığımı bastım
İçimden kalem sesi geçti.”

7. Gece Gelen Mektup – Ülkü Tamer

“Bir gece geldin, posta kutumda sustun
Ben uykumdan uyandım, bir seni düşündüm.”

8. Karanlıkta Konuşmak – Behçet Necatigil

“Karanlığa konuşurum bazen
O beni dinler, ben ona susarım.”

9. Gecenin Kuyusunda – Ahmet Erhan

“Biraz duman, biraz yalnızlık
Gecenin kuyusunda beni bulursun.”

10. Gece Mavisi – Lale Müldür

“Geceyle evlendim
Yastığımda onun saçları vardı.”

11. Uyuyamayanlar İçin – Haydar Ergülen

“Uyuyamayanları severim
Çünkü onlar düşünebilir.”

12. Gece ve Düş – Ahmet Hamdi Tanpınar

“Bir düş gibi akar gece
Zaman silinir ellerimden.”

13. Gece İçin – Nilgün Marmara

“Gecede kendimi yoklarken
Kendime rastlayamadım.”

14. Bir Gecede – Cahit Sıtkı Tarancı

“Bir gecede yaşlandım
Sözlerim bile büyüdü benden önce.”

15. Geceye Sözler – Şükrü Erbaş

“Gece, kendini anlatmaya gerek bırakmaz
İnsan sadece hisseder.”

16. Karanlıkta Bir Işık – Orhan Veli Kanık

“Karanlık her zaman korkutmaz
Bazen orada beklediğin bir gülümseme vardır.”

17. Geceler de Yalnız – Metin Altıok

“Sadece insanlar değil,
Geceler de yalnız bazen.”

18. Gece Rüyası – İlhan Berk

“Geceleri rüyama giren sensin
Oysa rüyalar bile senden kaçıyor artık.”

19. Sonsuz Gece – Sabahattin Kudret Aksal

“Bitmeyen bir gece gibi
İçimde susturduğum her şey.”

20. Gecede Saklı – Ece Ayhan

“Gecede ne saklıysa
En çok ondan korkarız.”

Geceler… Kimine göre yalnızlık, kimine göre huzur, kimine göre sadece bir sessizlik. Bu 20 şiir, gecenin içinden geçen farklı ruh hâllerini anlatıyor.

Peki sizin gecenizi anlatan bir şiir var mı?
Yorumlara yazın…

The post Gece Üzerine Yazılmış 20 Unutulmaz Şiir appeared first on Geceyim.

Bu havalara mevsimin sarımtırak hüznüne

Sözünle dökülen yapraklara

Sonra geceye rüyama en çok da sana dargınım.

Yalnızlığımın en hazin köşesinde gezinen ellerine

Parmak uçlarına değmeyen gözyaşlarıma

Bakışınla otağ kurduğum gözlerine

Uykulara tahayyül eden gamzelerine dargınım.

Aslında önce kendime

Seni toprağım gibi sevip sözüne itimat eden kalbime

Gidişinin ardından bin kere seni özleyen ruhuma

Umudu katık edip meczup gezen varlığıma dargınım.

Sonra mihraplarda doğrulup ettiğim dualara

Bu şehrin koyu karanlığına ay gibi yüzünü düşüren aynalara

Güneşten evvel yastığıma düşen başına

Adımla seslensen içimde uçan kuşlara dargınım.

Sabahlara kadar yanan sobama

Odamın is ve dem kokulu seni bekleyen duvarlarına

Sesini ötelerden taşıyıp kapımı ırgalayan fırtınalara

Ellerinin iz sürdüğü buğulu camlarıma dargınım.

Sesimi avuç içlerine giydirişime

Gün doğmasa güneş açmasa da

Bir senin bana ve yalnızlığıma kalışına

Bir de erguvanları yakıştırdığım gülüşüne dargınım.

Seni hatırlatan şarkılara, şiirlere, kitaplara

Bu sokakların bize şahit tuttuğu evsizlerine, kedilerine

Adımlarımızın kalbimiz kadar hızlı attığı bayırlarına

Ayrılığın ölümden önce gelen hallerine

Varlığın dehlizlerinde koca bir hiç oluşumuza dargınım.

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post ŞEYLERE DARGINLIK appeared first on Geceyim.

Özümde dinmeyen bir uğultu gibi taşırım seni

Her gecenin sabahına ısmarladığım gelişini

Avcumdaki dualar ile semaya içirirdim.

Kalbimi içinde sen varken ardımda bırakmaktan korkarken

Gövdem bir savaş meydanından farksız, şerha şerha ayrılmış

Doğunun limanlarında denizlerini seyre dalarken

Kağıttan gemiler gibi sulara salıyorum

Seni ve içinde bizi büyüttüğüm şiirleri

Sen susarken anlamsız bağlaçlar gibi sıralanıyoruz sevdalık cümlelerde

İçi boşaltılmış tüm sözler bizi anlatırken

Büyük harflerle başlanıp noktasız kalan dizeler gibiyiz

Sustuğun gerçek bir şehri yakmaya yeterken

Söylesen ya! Sen hangi çağın yorgun savaşçısıydın?

Özlediğim saatlerde tutuluyorum yağmura

Saman Pazarı yokuşunda ıslanıyorum

Bir Orta Doğu şarkısı kadar içlendiğim vakitte

Dilime muhal bir hayali türkü tutturmuş

Sokaklara “Celali bir isyandı gönül şehrimde” diyorum

Ayrılık bir nehir misali ortasından yırtıyor toprağımı

Şimdi sevdanın bozgununa uğramış iki yakayız

Kavuşmalar, kaderde bastırılamayan bir ayaklanma diye geçiyor kayıtlara.

Yine de şuramda bir şeyler fısıldamakta

Bağırmakla susturamadığım bir şeyler olsa gerek

Belki dua belki bir umut

Arasında ne fark varsa

Belki de denize çıkan yollarda

Akmaya yemin eden sularımız bir delta boyunca koyun koyuna uzanır

Belki bir toprağın bereketi oluruz.

Saydığım gündüzde sığındığım gecelerde

Seni bir şiire sığacak kadar nasıl da büyütmüşüm

Yazgım yalpalayan kuş palazları ile dolarken

Uçan kuşların cesaretine içerliyorum

Sen sustukça vakitleri tüketiyorsun ben sözleri yoruyorum

Konuştukça can içre düğümleniyorum.

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post İÇİMİN AKİDESİ appeared first on Geceyim.

Bugünlerde kendimi anlayamama hastalığına yakalandım. Her cümlemin sonunu öyle işte diyerek bitirmekteyim. Sanki içimde söylenecek bir sürü şarkı var ama ben onları seslendirecek doğru notaları bir türlü bulamıyordum. Şarkıdan bahsetmişken zihnim “Sıradaki parça yarım kalan tüm hikayelerime!” diye atılıyordu. Çalan şarkı doksanlı yılların sonunda aramıza katılan “Daha gidecek yolumuz var”. Evet, bir Leman Sam parçası! Haklısın çok dinlemezdim ama her şeyin değişim içinde olduğu bu yaşamda kendimi muhafaza etmek kolay olmuyor. Bir yerlerden fire veriyor insan. Aslında değişime olan ihtiyacımız da ekmek ve su kadar elzem hale geldi bu çağda. Ama işin kötü tarafı artık bir şeyleri değiştirmeden yaşamak fikri insanlara korkunç bir senaryo gibi geliyordu. Sürekli değiştiriyorduk bir şeyleri. Bu değişim önce eşyalardan başladı. İnsanlar daha yenisi için koltuğunu, yeni sürümü çıktı diye telefonlarını, çok eskiyi andırıyor diye yemek takımlarını değiştirmeye başladı. Ardından yavaş yavaş değişim anlayışları değişmeye başladı ve daha da korkunç bir senaryo yazıldı yeryüzüne. İnsanlar, her gün gittiği çayevini, geçtiği sokakları, alışveriş yaptığı çarşıları değiştirirken dostlarını, arkadaşlıklarını, eşlerini değiştirirken buldular kendilerini. En korkunç olanı da insanlar sevdalarını, hislerini, inandıklarını ve inandırmaya çalıştıklarını, değer algılarını değiştirdiler. Oysa bunu çekici hale getirecek ne vardı ki. Hissedilen şeyin yeni bir işletim sistemi ya da daha güncel bir sürümü mü çıkıyordu? Benim hala yirmi üç yıllık ekmek kabını kullandığımı bilseler ne yaparlar acaba? Bu geçmişe saplanmak değil aslında ben o kaptan ekmek almanın değerini değiştirmedim. Her ne kadar dirensem de elbette dündeki ben değilim. Her sabah baktığım çiçeklerim bile boy atıp değişirken insan nasıl aynı kalacaktı zaten. Sadece bazen değişmek gurbet gibi geliyor. Tam şuan mesela herkesin el ayak çektiği bu vakitte sokak lambasının ısıttığı köşeye bakıyorum. Yine köşe başlarını kimselere fark ettirmeden seviyorum. Senden sonra çok değiştim demeyeceğim. Hala biraz aynıyım biliyor musun? Hani gecenin bir yarısı beni cam önünde bulurdun da “Ne yapıyorsun?” diye telaşlı bir gözle bakardın ya… Ben yine gecenin bir yarısı cam önündeyim. Değişen şey artık kimse beni uyanık yakalamıyor geceleri. İşte bunun adı gurbet değil de nedir ki… Geçen gece uyandım pencereden bir bakayım dedim. O gece gök açıktı yıldızlar ay öyle güzeldi ki elimdeki suyu içmeyi unuttum. Hatırlarsın, yine o köşeyi izledim sanki hala orada oturuyoruz. Köşe çok değişti sıvadılar, boyadılar yetmedi çit koydular… Ama biz eskimedik hala orada bir yerlerdeyiz. Bir ikindi vakti yorulmuşuz, zihnimizde bin bir soru bugünü yaşamış gibi yarını düşlüyoruz. Evet, bilmiyorduk seninle bir yarınımız olmayacaktı belki ama o gün yarınları ne güzel hayal etmiştik. Yaşayamadık dediklerinde “Hayal de mi etmediniz?” derdin. Aslında ben seninle bütün yarınlarımı yaşadım. Öyle çok hayal ettik ki bazen kendime “Tam da hayal ettiğimiz gibi değil mi?” derken buluyorum kendimi. Sorularım öylece asılı kalırken neyin değiştiğini bir boğaz ağrısı bir de kalp sancısı vuruyordu bedenime ve zihnime. O hissettiğim şey varlığın mıydı yoksa yokluğun muydu çok kere uykusuz bıraksa da beni, seni öyle hissetmeyi de sevdim. Sonuçta seni hatırlıyordum, unutmuyordum en önemlisi seni hissederken değişmiyordum. Öyle işte…

‘Demircilerden geçiyoruz, ellerin ellerimde… Ben suları tekmeliyorum, sen çekiştiriyorsun beni… Camekanlarda yakalıyorum gülüşünü, aldırmayıp bir daha tekmeliyorum diğerini. Bazen böyle çocuk oluyoruz seninle. Öyle işte…

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post Öyle‘nin Mevsimi appeared first on Geceyim.