Veyahut bir insan… Eğer dokunduysa kalbimin akordiyon tuşlarına, bir bakmışım kaptırıp gidiyorum onunla. Çocukluğuma döndüren bir nefesi, mutluluğuma açtığı kucağı, hüznüme uzattığı bir omzu varsa alıyorum onu kalbimin ‘dokunulmazlar müzesine’ saklıyorum. Kim ne derse desin, benim için mühim olan, onun söyledikleri, onun ne hissettiği oluyor. Mesela dinlediğim bir şarkıyı beğendiyse, o benim dinlerken en çok mutlu olduğum şarkı oluveriyor. Gecenin bir yarısı bütün şehir uykuya dalmışken bana anlatıyorsa bir şeyleri, o benim gizlim,saklım kalıyor. Bence insan başkalarına karşı sustuğu kadar, dostuna karşı anlattığı kadar güzelleşiyor.

Birkaç ay önce ona şu satırları fısıldadım:   
” Sevgili dost, yaşamak beraberinde anlamayı getiriyorsa gerçekten yaşanmış olur.”

 ”Ben yine bu cümleye sarılıp seni anladığımı düşünüyorum. Eminim sen de beni anlıyorsundur” diyebildiğimiz her insanla hayat güzelleşiyor. Daha yaşanılabilir bir hâl alıyor. Zaman bu hızlı karmaşada etrafımızdan geçip giderken, birbirimizi duyduğumuz kadar var olduğumuza inanıyorum.

 Hiç kaybetmek istemediğimiz ne çok hazinemiz var öyle değil mi ? Ama gelin görün ki insan eninde sonunda veda etmek zorunda kalıyor. Vazgeçtiklerinin sızısı çabuk diniyor da peki ya sonsuza kadar yanımda olsun dedikleri?  Serin bir rüzgarın esintisinde koşar adım yürüken farkettiğim birkaç iç sızısı oldu çıktı bu kaybetme korkusu. Faniyiz ve başımıza nerede, ne zaman, ne geleceği hiç belli olmuyor. Olmaz dediğimiz oluyor. Gelmez dediğimiz bir çıkar yol bulup  geliyor yanı başımıza. Kısacası zamanın kötü sürprizli vedalarına karşı önceden bir acil yardım kutusu oluşturmamız gerekiyor.

Bırakalım üzerimizdeki tüm ağır yükleri. Biz hayata bir yük taşıyıcısı olarak gelmedik. İçimizden güzel olan ne geliyorsa dışa vurmalıyız.  An’ı yaşayalım. Şu aldığım derin nefesi bile bir daha alacağımın garantisi yokken. Seni sevdiğimi, senin yanında mutlu olduğumu neden başka zamanlara erteleyeyim ki ? Neden vedaların sevdiklerimi götürmesine izin verdiğimde içimde keşkeler dolu bir çuval kalsın ki ?

Sözlerim beni ve sevdiklerimi yaşatsın. Vazgeçebildiklerim gücüme güç katsın. Günün birinde istemeden veda edeceklerimle de bırakın şu hayatı doyasıya dolu dolu yaşayayım. Unutmayın, bu dünya üzerinde başka bir hayatımız olmayacak. Ona göre yaşamak,bütün gereksiz endişelerden umutsuz tedirginliklerden sıyrılmak dileğiyle.

The post An’da kal! appeared first on Geceyim.

Saatin kaç olduğu önemli değildi şu an, merak ettiği çok şey vardı. Merdivensiz bırakılan kör kuyular, bir kediden beklenen gülümseme ve gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar haberdardı O’ndan. Bu kısır döngü günden güne kasırgaya dönüyordu. Bir saatin tik-tak edişini duyuyor gibiydi, bazen günde bir kez, bazen hiç susmayacak gibi kemiriyordu beynini. Aynanın karşısına biri lazım, kimbilir kaç gün oldu bir insanın yüzü olmayalı! Buradan  bir şekilde çıkmalı,  yahut buradan bir şekilde çıkmalı. 

Kimsenin gelmediği vakitler, odanın içi toprak gibi karanlıkken, perdeyi açacak bir kol, kendini hayata çekecek bir el yokken düşünmeli ‘bu çerçeveden çıkınca ne yapacağım?’ En doğru kararı verebilmek için olsa gerek karanlık. Güneş sırf bunun için her gün yeniden doğuyor, her akşam sırtımızı dönüp yattığımız karanlık, evet, bu yüzden.

Günü geldi, karanlığa veda edecek ve güneşte yok olmayı da göze alarak ardı sırlı aynayı da kırıp çerçeveden uzaklara gidecekti. Öyle olmadı. Ayna kırıldı. Güneş o sırada pencereden içeri giriyordu yavaş yavaş. Şimdi kırdığı aynadan, çıktığı çerçeveden, geri dönmesi mümkün olmadığı karanlıktan yokluğa uçmanın zamanıydı. Aklında hayalinde yaşamak vardı. Hazır olmadığı bu vedayı aynanın parçaları ruhunu delik deşik ederken mırıldandı. Artık karanlık yoktu. Sadece huzur…

The post Buradayım appeared first on Geceyim.

Gökyüzünde
gözlerinde
bana bakarken ki parlayan ışıltıya ithafen bi yıldız seçmiştim
o yıldız artık yerinde değil.

Yıldızı sen diye sever,
gökyüzüne şiirler bahşederdim.

Şiirler de şairini terk edermiş.

Yıldız da gökyüzünü terk etmiş.
Gör-
-düm
-meseydim.

Gözleri kör etmek için
illa
kör olmak gerekmiyormuş.

Gözlerimdeki fer söndü.
Öyle alelade bir şekilde değil.

Yıldız kaydı.
Şiirler şairini terk etti.

Sen de gittin.

The post Şiir appeared first on Geceyim.