Veyahut bir insan… Eğer dokunduysa kalbimin akordiyon tuşlarına, bir bakmışım kaptırıp gidiyorum onunla. Çocukluğuma döndüren bir nefesi, mutluluğuma açtığı kucağı, hüznüme uzattığı bir omzu varsa alıyorum onu kalbimin ‘dokunulmazlar müzesine’ saklıyorum. Kim ne derse desin, benim için mühim olan, onun söyledikleri, onun ne hissettiği oluyor. Mesela dinlediğim bir şarkıyı beğendiyse, o benim dinlerken en çok mutlu olduğum şarkı oluveriyor. Gecenin bir yarısı bütün şehir uykuya dalmışken bana anlatıyorsa bir şeyleri, o benim gizlim,saklım kalıyor. Bence insan başkalarına karşı sustuğu kadar, dostuna karşı anlattığı kadar güzelleşiyor.

Birkaç ay önce ona şu satırları fısıldadım:   
” Sevgili dost, yaşamak beraberinde anlamayı getiriyorsa gerçekten yaşanmış olur.”

 ”Ben yine bu cümleye sarılıp seni anladığımı düşünüyorum. Eminim sen de beni anlıyorsundur” diyebildiğimiz her insanla hayat güzelleşiyor. Daha yaşanılabilir bir hâl alıyor. Zaman bu hızlı karmaşada etrafımızdan geçip giderken, birbirimizi duyduğumuz kadar var olduğumuza inanıyorum.

 Hiç kaybetmek istemediğimiz ne çok hazinemiz var öyle değil mi ? Ama gelin görün ki insan eninde sonunda veda etmek zorunda kalıyor. Vazgeçtiklerinin sızısı çabuk diniyor da peki ya sonsuza kadar yanımda olsun dedikleri?  Serin bir rüzgarın esintisinde koşar adım yürüken farkettiğim birkaç iç sızısı oldu çıktı bu kaybetme korkusu. Faniyiz ve başımıza nerede, ne zaman, ne geleceği hiç belli olmuyor. Olmaz dediğimiz oluyor. Gelmez dediğimiz bir çıkar yol bulup  geliyor yanı başımıza. Kısacası zamanın kötü sürprizli vedalarına karşı önceden bir acil yardım kutusu oluşturmamız gerekiyor.

Bırakalım üzerimizdeki tüm ağır yükleri. Biz hayata bir yük taşıyıcısı olarak gelmedik. İçimizden güzel olan ne geliyorsa dışa vurmalıyız.  An’ı yaşayalım. Şu aldığım derin nefesi bile bir daha alacağımın garantisi yokken. Seni sevdiğimi, senin yanında mutlu olduğumu neden başka zamanlara erteleyeyim ki ? Neden vedaların sevdiklerimi götürmesine izin verdiğimde içimde keşkeler dolu bir çuval kalsın ki ?

Sözlerim beni ve sevdiklerimi yaşatsın. Vazgeçebildiklerim gücüme güç katsın. Günün birinde istemeden veda edeceklerimle de bırakın şu hayatı doyasıya dolu dolu yaşayayım. Unutmayın, bu dünya üzerinde başka bir hayatımız olmayacak. Ona göre yaşamak,bütün gereksiz endişelerden umutsuz tedirginliklerden sıyrılmak dileğiyle.

The post An’da kal! appeared first on Geceyim.

“ Bir şansım daha olsun isterdim, dilediğimde geri dönebileceğim huzurlu bir yer mesela. Bir ağacın altı olabilir; serin gölgesi çocuk bağırışlarıyla dolup taşan. Yaptığı çorbanın kokusunu özlediğim, eli maharetli bir akraba evi de olur; yazları gidilen o ahşap ve kerpiç kokulu köy evi. Herkesin sahip olduğu şeyler değil mi bunlar? Yazları hep bir yerlere gitmez miydi insanlar? Her şeyden uzaklaşmak iyi gelmez miydi? “

Kimi zaman bizim de kurduğumuz kaçmak istediğimiz düşünceler, arkamızda bıraktığımız hayata veda ederek. Veda hangisi olursa olsun, vedalar da elvedalar da peşinden vazgeçişleri peşinden getirir. Bir şeylerden vazgeçerek kendi hayatımızı sürdürürüz.

Vazgeçen tek olsa da vazgeçiş tek kişilik değil. Tercihler var olduğu için tek başına tercih değil. Bazen kontrol bizde değilken tercih etmesi gereken bile biz olabiliyoruz. Tercih ettiğimiz hele ki çıkarsız olunca hani itilmiş bir yokuşa yukardan aşağıya sürüklenirken ne arkamıza bakmak gelir ne de düştüğümüz yokuşun sonuna, tercihimizin de sonu beklentisiz olur öyle başa çıkmaya çalışırız.

Vazgeçmek doğru olanı yaptığına inandırmaktır bir yandan da. Tercihinizin size vermesini beklediğiniz bir umut vardır. Her şeyden vazgeçmiş bir insandan ölümden medet umar, hiçbir şeyden vazgeçmemiş insan hayattan. Umut fakirinin ekmeği olduğu kadar, ekmeği olmayanında pastası.

Vazgeçmemize izin vermediklerimiz var bir de yokluğunu veya eksikliğini kabullenemediğimiz gittikçe ağırlaşan bağımlılıklarımız, takıntılarımız hayatlarımız. “İstesem yaparım”’larımız, istememekten vazgeçemediğimiz.

Son olarak her vazgeçiş boylu boyunca bir vedadır, vedalar ise bazen vazgeçiş değildir ama peşinden getirir.

Ben giriş yaparken diğer arkadaşlarımız da temayı donatacak sizler de düşüncelerinizi yorum kısmında belirtebilirsiniz, vazgeçmeyin deneyin.    

The post Vazgeçmek ve Vedalar appeared first on Geceyim.