1. “Annemin bana hamileyken tuttuğu günlüğü okudum. İçimde bir burukluk var, bir de annemin yazısı.”

2. “Ben, şiirlerimin arasına kendimi gizledim. Belki biri beni okur da bulur diye.”

3. “Güzel şeyler de oldu hayatımda, ama hiçbirinde ben yoktum.”

4. “Aşk, takvimde yeri olmayan bir gündü. Biz o gün çok üşüdük.”

5. “Hayat bir paslı makas gibi; ne yana dönsen kesiyor canını.”

6. “Yalnız kalınca değil, yanlış kalınca kırılır insan.”

7. “Ben, ağlamakla susmak arasında sıkışmış bir cümleyim.”

8. “İçimde bazen bir fırtına değil, sadece yorgun bir yağmur yağar.”

9. “Kendimi anlatmaya çalışmaktan yorgun düştüm; sonra kimseye anlatmadım.”

10. “Kendini sevmeyen bir çocuk büyüdü içimde. Adını bile koyamadım.”

11. “Bana çiçek göndermeyin. Toprağa daha yakınım ben.”

12. “Bir gün herkes sevdiğini kaybedecek. Bazıları bir ömür kaybolacak.”

13. “İyi ki sustum. O sessizlikte kendimi daha çok duydum.”

14. “Benim kalbim, yanlış insanların depo alanı oldu.”

15. “Çok şey biriktirdim, ama en çok ‘keşke’.”

Didem Madak, yaşadığımız ama adını koyamadığımız duygulara sözcük verdi. Bu alıntılar, onun şiir evreninden sadece küçük parçalar.

Sizin için en çok hangi alıntı içe dokundu?

The post Didem Madak’tan İçimizi Parçalayan 15 Alıntı appeared first on Geceyim.

1. Geceleyin Bir Koşu – Turgut Uyar

“Geceyi anlamadan gündüzü sevemezsin.
Sıyrılırsın uykulardan, yürürsün içindeki karanlıkta.”

2. Geceye Övgü – Attilâ İlhan

“Geceleyin bir sessizlik düşer üstüme
Ben ki hiç susmam, kendi içime çekilirim.”

3. Ağırdır Gece – Gülten Akın

“Ağırdır gece
Bütün ağırlığıyla yatar yüreğime”

4. Gece ve Hüzün – Cemal Süreya

“Biliyor musun, geceyi seviyorum
Çünkü senin yokluğunu onda daha iyi hissediyorum.”

5. Gece – Edip Cansever

“Bir geceyi en çok
Kendi içinde yaşayanlar anlar.”

6. Saat 4 Yine Her Yerde Gece – Didem Madak

“Gecenin siyahına yastığımı bastım
İçimden kalem sesi geçti.”

7. Gece Gelen Mektup – Ülkü Tamer

“Bir gece geldin, posta kutumda sustun
Ben uykumdan uyandım, bir seni düşündüm.”

8. Karanlıkta Konuşmak – Behçet Necatigil

“Karanlığa konuşurum bazen
O beni dinler, ben ona susarım.”

9. Gecenin Kuyusunda – Ahmet Erhan

“Biraz duman, biraz yalnızlık
Gecenin kuyusunda beni bulursun.”

10. Gece Mavisi – Lale Müldür

“Geceyle evlendim
Yastığımda onun saçları vardı.”

11. Uyuyamayanlar İçin – Haydar Ergülen

“Uyuyamayanları severim
Çünkü onlar düşünebilir.”

12. Gece ve Düş – Ahmet Hamdi Tanpınar

“Bir düş gibi akar gece
Zaman silinir ellerimden.”

13. Gece İçin – Nilgün Marmara

“Gecede kendimi yoklarken
Kendime rastlayamadım.”

14. Bir Gecede – Cahit Sıtkı Tarancı

“Bir gecede yaşlandım
Sözlerim bile büyüdü benden önce.”

15. Geceye Sözler – Şükrü Erbaş

“Gece, kendini anlatmaya gerek bırakmaz
İnsan sadece hisseder.”

16. Karanlıkta Bir Işık – Orhan Veli Kanık

“Karanlık her zaman korkutmaz
Bazen orada beklediğin bir gülümseme vardır.”

17. Geceler de Yalnız – Metin Altıok

“Sadece insanlar değil,
Geceler de yalnız bazen.”

18. Gece Rüyası – İlhan Berk

“Geceleri rüyama giren sensin
Oysa rüyalar bile senden kaçıyor artık.”

19. Sonsuz Gece – Sabahattin Kudret Aksal

“Bitmeyen bir gece gibi
İçimde susturduğum her şey.”

20. Gecede Saklı – Ece Ayhan

“Gecede ne saklıysa
En çok ondan korkarız.”

Geceler… Kimine göre yalnızlık, kimine göre huzur, kimine göre sadece bir sessizlik. Bu 20 şiir, gecenin içinden geçen farklı ruh hâllerini anlatıyor.

Peki sizin gecenizi anlatan bir şiir var mı?
Yorumlara yazın…

The post Gece Üzerine Yazılmış 20 Unutulmaz Şiir appeared first on Geceyim.

Sürgün yemiş duyguları,
işgalde talan edilmiş sözcükleri,
isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım,

Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım

Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, saf aşkıma yapılan yolsuzluğa ve tutkumun cinnetine şiir çizmekten bıkmadım

Sedanın tenhasına çığlıklarımın bir güç hükmetmesine, ayrılığın silsilesine, sevdiğimin çekip gidişine, yüreğimin işsizliğine, duygumun ihtiras ile cenk edişine ve dünyamın kuleler gibi devrilișine şiir örmekten bıkmadım

Rüyalarımı Dgm’de seyretmeye, umutlarımın sürgün yemesine, istikbalimin ihtilal ile indirilmesine ve canımın inlemesine şiir biçmekten bıkmadım

Bıkmadım bir değil bin kez ölmekten, her defasında sırat köprüsünden geçmekten, zemheride titremekten, çirkin duyguları büyümekten ve yolculuğumun gaddarca bitmesine göz yumaya şiir üretmekten bıkmadım

Bir tren garında ağlamaktan, acı dolu bir vedadan, ayyaş bir şarapçının şehirin en tenha köşesindeki uykusuna ortak olmaktan
Boğazdan atlamaya yemin etmiş insanların o son kez duyduğu pişmanlığı anlamaktan, ve kanserlerin tümünü ruhuma zerk etmeye dair şiir karalamaktan bıkmadım

Yani ben kaybedilmiş duyguları yüreğime nakkaș misali işlemekten, o son sözü söylemekten, gece uyumadan önceki son pişmanlıkları hatırlamaktan, unutulmuş dostlukların hayıflanmaları ezberlemekten, zalimliğin meşrebiyeti yazmaktan ve insan aklına gelebilecek tüm kötülüklerin merceği benim diye diye şiir tutuşturmaktan bıkmadım

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Bıkmadım appeared first on Geceyim.

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post HEPSİ BUYDU appeared first on Geceyim.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki*,

Mavinin bir tonundan ayırt edemediğim gözlerini sessizliğime armağan etmekte, haykırmakta seni,

okumakta tüm şiirleri, susmakta yüzüme tüm yalnızlığı.

Suskun, kimsesiz, yalnız ve mağrur ümitlerim, kayıp suretim ve aşk, niceleri, saymadıklarım…

Hani şu elimden kaçan balonum, yere düşen pamuk şekerim, kırılan oyuncağım, eskimiş anne kazağı,

bir de şey: gece

Ama zifiri karanlık, sönük yıldızlardan yoksun biçimde, öylece karşımda raksa tutulmuş gece.

Hepsi ümitlerimin bir çocuğuydu ve hepsine aşıktım, bağnaz biçimde ve bir Yahudi zalimliğinde…

Lakin yitirdim bir poker masasında servet misali, şeşbeş gelen bir zarda, hem de bir seferde, tüm șansımla.

Kıraç topraklardan topladım umutları, zemheri kapımda kedi misali pineklerken, temmuz içimde sıcağı ile meşke koyulmuşken.

Eski Aramice kitaplarda okudum kendimi, Felemenkçe bir metnin son noktasında rastladım sinemaskop yalnızlığıma ve ağlayarak okuduğum şiirlerin şairini kendim olduğunu fark ettim.

Annemin sıcak göğsüne sığındım şiir üflerken samandan kağıtlara ve annemin çilekeş tarafını nokta bildim cümlelerimin sonunda

Sonra annesi olmayan birini düşündüm, çocuğu, babası olmayanı da tabi, sevgilisi, eşi, işi, parası…

En çok da hayalleri olmayan birine bir kadeh daha fazla içtim.

Bir küfür fazla savurdum yüreğimi değil de yüreğimdeki hayalleri çalana,

Bir değil iki kere âşık oldum Habîbe, bir değil bin kez geçtim şu sırat köprüsünden,

Bir, iki, üç, dört derken yaşım oldu yirmi iki ve bir kez değil ahir ömürde insan birden fazla ölüyor…

Sonra yara yeniden örüldü dilimize, sonra yeniden aşık oldum yaz yüzlü kızlara, sonra yeniden gece oldu, demlendim sessizliğin sedasında, unuttum sevmeyi, türküler bitti, o kitap artık rafa kalktı, o son söz söylendi, kalp kırıldı bir kere.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, tutuldum ayın on dördüne; çirkef ve berduş başımla.

Üstümde afili bir ceket var ki, örter sandım uykulu yalnızlığımı, saçlarımı değil de sana olan duygularımı taradım, peygamber kokuları çalındım gerdanlığıma, mücahit sakallarımı kestim sırf dolunaya olan aşkımdan.

En saf halimle, çocukça, masumca kıskandım yıldızları sırf dolunaya yakınlar diye, şarap mahzenlerine sığındım, Kabbani ruhuna soyundum, gelmedi aklıma kumdan bir kale yapmak, gelmedi Arakan’da bir gecenin sabahı, gelmedi güneşin hüküm sürdüğü bir sabah ve gelmedi bir şarkının sonu.

Şiir yazmaya niyet ettim bilmediğim kelimelerle, şarkı söyledim ama sessiz, içimden, dans ettim kimse görmeden, erik çaldım ağaçlardan, Bir de şey borç aldım hayattan: yaşamak adına.

Bana kalırsa ‘utanç’ bu çağda ortaya çıkan bir hissiyat

Bana kalırsa tüm insanlar yalnız, tanrı da buna dahil ve bana kalırsa kadınlar öldürülmeden de sevilebilir.

Bana kalırsa bu dünya yeşerir, çiçek açar meyve verir, tanrı utanır ve bana kalırsa her şey: sevilen seveni üzmez.

Keşke bana kalsa her şey

Sırf iyi yüzleri ile değil, kötü kalpleri ile razıyım bana kalanlara.

Sonra yeniden ezberledim yaraları, yarınları, geceden, dünden arta kalan acıları, abaküs ile saymaya kalktım mesela: dudaklarıma gebe kalmış tütünün sayısını , ölümün vadesini, geleceğin günü…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, sarı benizli hatıraları siliyorum zihnimden.

Köhnemiş rüyalara mahkum olmuş veyahut barbarlar tarafından soyulan o hayallerimi, sırf kadın teni arayan tenimi ikna etmek için.

Siliyorum hatıraları, hem de kokulu silgim, inatçı ruhum ve bir daha kazanamayacağımı bildiğim hatıralar ile…

Şimdi çevremi saran kırkbatıran çiçekleri pek bir manasız, pek bi lüzumsuz dilimizdeki o söz, mert değil namert gelecek çağın duyguları ve bu günün insanı namümkün olan her şeyde ısrarcı.

Öğretmedi babam bir kalbin içinde kadın nasıl taşınır, öğretmedi ağladığım gecelerde göz yaşlarımı nasıl sileceğimi ve babam öğretmedi bana dünyanın zalimliğini.

Şimdi yüreğimin gemileri ilelebet kalacağı limandan ziyade bir pansiyonluk rıhtımları tercih edişi yıkılışımın heykeli demek son nutkum…

Sonuna geldiğimiz filmi başa sarıp sarıp izlemek, o son vapuru kaçırmak, martıların Üsküdar’da olmayışı, ayazında öldüğümüz Balkan harbi ya da şey mesela şu bir türlü çıkamadığımız dünya turu…

Bunların hepsi son nutkumuz.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki,

Kerahet vaktinin iki bilinmeyenli denkleminde bir hikaye üflüyor ruhumun derinliklerine, ezberliyorum günahlarımı, yeniden sayıyorum işlediğim cinayetleri…

Bakın ben bir çok hamaratımın yanında narsist bir tüccar, şaibeli bir servet baronuyumdur.

İblis ile kara para aklar, ruhsuz şeytanlar ile iş tutarım.

Bir çoğu devlet arşivlerinde yazmaz ama, kayıt altındadır Tanrının defterinde.

Kötü kalpli insanları pek bir sever, yolsuz bezirganlar ile iyi anlaştığım doğrudur.

Son senedi yırtıp atar, vadesi gelmiş bonoları yakarım, parayı insandan çok sevdiğim basıldı gazetelerde.

Sırf bu kötü amelleri çok iyi ezberledim. Aksini yapıp ahmakça cennete erken rezervasyon alacağımı düşündüğüm için.

Bu çağın fiyakalı fantazmalarını saymak pek haddime değil ama bildiğim bir iki şey var ki demeden geçmem.

Bir; posta pulları ile duvarı kaplamak ve kanvasa dadanmak

İki; enstrümantal hayatı tercih edip şu üflemeli enstrümanları kullanmak.

İşte tüm bu saydıklarım tütsü kokan bir çeşit şehvet, dede evinde yadigar dediğimiz bir nefret ve en önemlisi cemali olmadan taşımak zorunda olduğumuz iffet…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, bu çağının gökkuşağını yazdırdı yine.

Ant olsun gelmeyen sabahın namertliğine, ant olsun çekip giden kadınlara, yüz üstü bırakılan yetimlere.

Ant olsun ki yazacağım bildiğim gerçekleri.

Belki delilim yok ispatlamak için ama bir gün açıp okunursa şiirlerim en büyük delilin sahibi ben olacağım.

*Duhâ’2

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Gecenin Karanlıktaki Dinginliğine Ant Olsun appeared first on Geceyim.

rengârenk ve güzelsin.

fırçanı doğrulttun,

omzuma çiçeklerle öpücükler kondurdun.

picasso değil

ressam sensin.

sesin bile

gökyüzünü rengarenk boyar

ressam değilsin de nesin söyle adam.

ouroboros gibiyim

kendimi seninle yeniden yarattım

kapkaranlık tuvalden

van gogh tablosuna dönüştüm

güneşler ve dalgalar

dalgalar ve bulutlar

sesin ve heyecanım

bir yavru köpeğin mama görüp heyecanlanması kadar

bunu yadırgama

kelimeler bir yağmurlu havada aksediyor

ayrıca sokakta duran bir köpek var

gidip sarabilirim her an.

Hilal Duman

Kahramanmaraş doğumlu, Yedi Güzel Adam sokaklarında büyümüş şair adayıyım.. 20 yaşımdayım, 40 senedir gökyüzüne ve şiire aşık gibiyim. Biraz İsmet Özel biraz da kendim gibiyim.

The post tuval, ressam ve köpek appeared first on Geceyim.

Elbet bir gün kavuşacağız

Belki bir şehir istasyonunda

Belki bir antika plak dükkanında

Belki arastanın en kuytu köşesine sıkışmış sahafta

Mekan ve zaman fark etmez bilirsin.

Ama;

Yer ile gök arasında

Cennetle cehennem ârâfında olsa bile

Bir gün muhakkak kavuşacağız

İnançlıyım;

Çünkü hayaller gerçekleşmek için kurulur,

Bilirsin sen bunu

İki kalp aşk ile çarpıyorsa şayet birleşir,

Bilirim ben bunu.

Eller sevdiğim;

Aynı dua için açılmışsa semaya,

Muhakkak ki kabul olur.

Tutuşmuşsa eller aşk için, sımsıcak kavrulur.

Bekliyorum;

İlk gün çarpıştığımız,

Sümbül kokan çiçek pasajında .

Göz göze geldiğimiz,

Sırası bitmeyen okul kantininde.

El elle tutuştuğumuz,

Sonbaharda düşen yaprakların yerleri örtüğü parkta.

Şimdi;

Gözlerimdeki ilk gün ki aşk ile

Üzerimde kokunu sindirdiğin gömleğimle

Ellerimde en sevdiğin çiçeğimle

Aynı yerde bekliyorum.

Haydi koş;

Zamanın aleyhimize işlediğinin farkında olan bir yürekle

Üstüne milyon ton yüklediğim şehvetle

İçimde zapt edemediğim sevgimle

Seni beklemekteyim.

Sevdiğim;

Adımını attığın yer güllerle

Gözlerinin gördüğü yer cennetle şenlensin.

Gel haydi;

Yıldızların parlaklığı sönmeden

Rakımız mayışmadan

Sana olan aşkım dinmeden

Çık gel sevdiğim.

Yap bunu bizim için sevdiğim.

Bekliyorum

Özlüyorum

İnanıyorum

Elbet bir gün, aynı yerde kavuşacağız.

The post Bir Gün Aynı Yerde appeared first on Geceyim.

Cahit Sıtkı Tarancı ve eserleri hakkında bilgi almak için buraya tıklayınız.

Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.

‘Cahit Sıtkı Tarancı

The post Otuz Beş Yaş Şiiri Cahit Sıtkı Tarancı appeared first on Geceyim.

Fena bir yerimden koptuğum doğru
Kendimden çok fazla yaşamaktayım
Nereye bağlanacak bu işin sonu
Aslında ben kimim meraktayım

Bütün kapılar kapandı, sokaktayım…

‘Attila İlhan

The post Gecenin Kapıları Şiiri appeared first on Geceyim.

The post AKŞAMSEFASI ve VEDASI appeared first on Geceyim.