veda arşivleri - Geceyim

HEPSİ BUYDU

Furkan Dilekci — Sun, 21 Nov 2021 20:59:03 +0000

Yazılmış ayrılık mektubunda ki cümlelerin ağırlığını hissetti yüreğinde
Ya içli türküler eşliğinde eski sevdası için ağlayacaktı
Ya da her zaman yaptığı gibi yüreğini dillendirecekti
Beyaz sayfalar ilaçtı ruhuna, reçetesini beyni kesmişti nasıl olsa
ve şuan dozajını arttırmıştı ilacın
Hadsiz diye düşündü kalbine girip çıkan spazmın cesaretini
Ki ucu bucağı görünmüyordu sırt ağrılarının
İki dizeden mütevellitti perhizi
Küfrediyordu sabahı gelmeyen gecelere,
anlamsız hecelere, çekip giden sevgiliye
Ah! Bir de şu yüreğini akıtmak için neden bulması yok mu?
Saçma bir ideolojiden farkı yok diye düşündü
Uzay ne kadar boşsa neden bulmakta en az onun kadar boştu.
Savaş ortasındaki bir çocuğun mutsuzluğu vardı kederinde
-Bu hepsine bedeldi-
Öksüz bir çocuğun burukluğu vardı cümlelerinde
-Bu da şiirin başıydı-
Aç kalmış çocuğuna rızık bulmak için çabalayan anne ve babalar yok mu?
Yok mu irtifa, irtica ve irtișa için çabalayan insanlar?
İşte; gözünden damla damla akmak isteyen sevgilisindeki çaba buydu
Ki zaten harf harf dökülüyordu sevgilisi
Ah! Şiirin her tümcesi, yazılmış her imgesi aşk kokusu saçıyordu
tabi aynı zamanda nefretin âlâsınıda.
Radyoda çalan tılsımlı türkü ruhuna işlemişti adeta
Sözleri ile sevişti türkünün
Güftesinde kayboldu iffeti belki de nefreti…
Her nedense yazdıkları kendisi gibi ağlıyordu
Tadı kaçmıştı, uğruna can verdiği ülkünün
Ne çok sevmişti oysa ki.
Ne hikmetse artık hiç bir şey ona hoş gelmiyordu.
Radyoda türkü dinledikçe daha çok yazıyor
Aşkını harf harf yazdıkça daha çok ağlıyor
Sevdası için ağladıkça daha çok seviyordu
Zaten sayfanın yarısı ya Orhan ya Müslüm oluyordu
Diğer taraf ise hep kendisi kokuyordu
Durdu, derin bir nefes aldı, küfretti…
Bir sigara yaktı,
tez vakitte bir sigara daha
-sonu yoktu içtiği sigaranın-
Ama yaşamın elbette sonu vardı
Cüzdanındaki vasikalık, unutamadığı ayrılıktı
Astım hastası gibiydi yazdıkları
Bir türlü sonuna nokta koymayı beceremiyordu
Kesik kesikti sonları, hep bir yarım, hep bir mutsuz, hep bir ruhsuz bırakıyordu
Șair mutsuz
-olsun o kadar diye düşündü-
Bir yumruk gibiydi bu düşünce beynine
Ahmakça bir tebessüm ile rezil etti kendini.
Şafak yeryüzüne cihat vermeye başlamıştı
Şöminesindeki ateş misali sönmüştü sokak lambaları
Yüreğine sıkışmış sevdası gibi sıkışmıştı dört duvar arasına
Sigara dumanından sararmış perdeleri gibi sararmıştı zaten beti benzi
Saatine baktı, içerlendi bir sigara daha yaktı.
Ölüm fermanını yazdığı zamana insanlar kuşluk vakti diyordu
Şiirleri okundukça yürek parçalıyordu
-ki buna kendi yüreği de dahildi-
Kimse bilmiyordu halbuki
Yazarken yüreğini paramparça eden kelimeleri bir araya getirmenin ne denli güç olduğunu
Bilmiyordu kimse dizeler arasında hunharca ağladığını,
eskimiş vesikalık fotoğrafa bakıp sigara yaktığını
Yaşadığı trajediye her neyse demekle yetindi
Bu şiirde böyle olsun,
kısık sesle okunsun diyerek nokta koydu.
Dört duvar, biraz volta, biraz küfür, bir kaç sigara
Sabah ezanına beş kala yaptığı hepsi buydu.

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

Toplam Ziyaret Sayısı: 2459

The post HEPSİ BUYDU appeared first on Geceyim.

Buradayım

Afra Emre — Sat, 09 Feb 2019 15:00:52 +0000

Aynanın arkasında kendisiyle konuşan, bir yansımadan başkası değildi. Kim olduğunu sorsalar ağzını kıpırdatmak için başkasını beklemek zorundaydı. Karşısında konuşan kim olursa olsun, ağzından çıkan her cümleyi desteklemek zorundaydı. Bundan da ölesiye nefret ediyordu. Sadece gitmeyi düşünüyordu uzun zamandır. Sanırım doğduğu günden beri… Ne zaman çerçevesinden çıkacak olsa biri lambayı açıyor yada odanın kara perdeleri çekilip, güneşin içeri dolmasına izin veriyordu. Her konuşmasında sesini kimsenin duymadığı geçiyordu muhakkak.

Saatin kaç olduğu önemli değildi şu an, merak ettiği çok şey vardı. Merdivensiz bırakılan kör kuyular, bir kediden beklenen gülümseme ve gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar haberdardı O’ndan. Bu kısır döngü günden güne kasırgaya dönüyordu. Bir saatin tik-tak edişini duyuyor gibiydi, bazen günde bir kez, bazen hiç susmayacak gibi kemiriyordu beynini. Aynanın karşısına biri lazım, kimbilir kaç gün oldu bir insanın yüzü olmayalı! Buradan bir şekilde çıkmalı, yahut buradan bir şekilde çıkmalı.

Kimsenin gelmediği vakitler, odanın içi toprak gibi karanlıkken, perdeyi açacak bir kol, kendini hayata çekecek bir el yokken düşünmeli ‘bu çerçeveden çıkınca ne yapacağım?’ En doğru kararı verebilmek için olsa gerek karanlık. Güneş sırf bunun için her gün yeniden doğuyor, her akşam sırtımızı dönüp yattığımız karanlık, evet, bu yüzden.

Günü geldi, karanlığa veda edecek ve güneşte yok olmayı da göze alarak ardı sırlı aynayı da kırıp çerçeveden uzaklara gidecekti. Öyle olmadı. Ayna kırıldı. Güneş o sırada pencereden içeri giriyordu yavaş yavaş. Şimdi kırdığı aynadan, çıktığı çerçeveden, geri dönmesi mümkün olmadığı karanlıktan yokluğa uçmanın zamanıydı. Aklında hayalinde yaşamak vardı. Hazır olmadığı bu vedayı aynanın parçaları ruhunu delik deşik ederken mırıldandı. Artık karanlık yoktu. Sadece huzur…

The post Buradayım appeared first on Geceyim.

Hicran

Matem — Thu, 07 Feb 2019 14:30:27 +0000

en büyük vedayı ölüm olarak benimseyen ruhum bir bedene sığamıyorken, vazgeçen insanlar tanıyorum yaşamaktan. bazen bir şiirin son dizesiyle veda edebiliyorum birine, bir kitabın en can alıcı noktasında da vazgeçebiliyorum birinden. birini herhangi bir terminalden uğurlayabiliyorum ağlayarak uzun bir yola sıkıca sarılıp ve o birini omzumda da taşıyabiliyorum sonsuzluğa, bir tabut içinde.

morg kadar soğuk banyo fayansları, kapalı perdeler ve kafamdaki kaos ortamını andıran kitaplığın dağınıklığı, ruhumu sıkıyor. güneş girmeyen eve, uyku girmeyen göze yaraşır birkaç satıra denk gelince, vazgeçen insanlara tapıyorum. bazı vedalara cesaret edilmez, bazı çiçeklerin solması gerekir ve her evin çatısı yoktur diyerek susturuyorum kafamdaki düşünceleri ve sonrasında kısıyorum vicdanımın sesini. elime alınca kırık kalemi, ağlıyor bazı sayfalar ve dağıtıyor her bir mürekkebimi.

başa çıkamadığım, boyumu aşan ve beni nefessiz bırakan dalgalar çıkınca karşıma, insan olmaktan vazgeçip turuncu bir balığa dönüşüyorum, okyanusa karışıyorum.

bazen vazgeçiyorum. vazgeçmeyi, ölümden sonraki en büyük veda biliyorum.

vedaların en büyüğünü size armağan ediyorum, önüme sunulan tüm ihtimalleri ve seçenekleri es geçiyorum. ben bir adamdan vazgeçiyorum. vedasını boynuma astım, selamını bekliyorum.

The post Hicran appeared first on Geceyim.