Sürgün yemiş duyguları,
işgalde talan edilmiş sözcükleri,
isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım,

Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım

Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, saf aşkıma yapılan yolsuzluğa ve tutkumun cinnetine şiir çizmekten bıkmadım

Sedanın tenhasına çığlıklarımın bir güç hükmetmesine, ayrılığın silsilesine, sevdiğimin çekip gidişine, yüreğimin işsizliğine, duygumun ihtiras ile cenk edişine ve dünyamın kuleler gibi devrilișine şiir örmekten bıkmadım

Rüyalarımı Dgm’de seyretmeye, umutlarımın sürgün yemesine, istikbalimin ihtilal ile indirilmesine ve canımın inlemesine şiir biçmekten bıkmadım

Bıkmadım bir değil bin kez ölmekten, her defasında sırat köprüsünden geçmekten, zemheride titremekten, çirkin duyguları büyümekten ve yolculuğumun gaddarca bitmesine göz yumaya şiir üretmekten bıkmadım

Bir tren garında ağlamaktan, acı dolu bir vedadan, ayyaş bir şarapçının şehirin en tenha köşesindeki uykusuna ortak olmaktan
Boğazdan atlamaya yemin etmiş insanların o son kez duyduğu pişmanlığı anlamaktan, ve kanserlerin tümünü ruhuma zerk etmeye dair şiir karalamaktan bıkmadım

Yani ben kaybedilmiş duyguları yüreğime nakkaș misali işlemekten, o son sözü söylemekten, gece uyumadan önceki son pişmanlıkları hatırlamaktan, unutulmuş dostlukların hayıflanmaları ezberlemekten, zalimliğin meşrebiyeti yazmaktan ve insan aklına gelebilecek tüm kötülüklerin merceği benim diye diye şiir tutuşturmaktan bıkmadım

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Bıkmadım appeared first on Geceyim.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki*,

Mavinin bir tonundan ayırt edemediğim gözlerini sessizliğime armağan etmekte, haykırmakta seni,

okumakta tüm şiirleri, susmakta yüzüme tüm yalnızlığı.

Suskun, kimsesiz, yalnız ve mağrur ümitlerim, kayıp suretim ve aşk, niceleri, saymadıklarım…

Hani şu elimden kaçan balonum, yere düşen pamuk şekerim, kırılan oyuncağım, eskimiş anne kazağı,

bir de şey: gece

Ama zifiri karanlık, sönük yıldızlardan yoksun biçimde, öylece karşımda raksa tutulmuş gece.

Hepsi ümitlerimin bir çocuğuydu ve hepsine aşıktım, bağnaz biçimde ve bir Yahudi zalimliğinde…

Lakin yitirdim bir poker masasında servet misali, şeşbeş gelen bir zarda, hem de bir seferde, tüm șansımla.

Kıraç topraklardan topladım umutları, zemheri kapımda kedi misali pineklerken, temmuz içimde sıcağı ile meşke koyulmuşken.

Eski Aramice kitaplarda okudum kendimi, Felemenkçe bir metnin son noktasında rastladım sinemaskop yalnızlığıma ve ağlayarak okuduğum şiirlerin şairini kendim olduğunu fark ettim.

Annemin sıcak göğsüne sığındım şiir üflerken samandan kağıtlara ve annemin çilekeş tarafını nokta bildim cümlelerimin sonunda

Sonra annesi olmayan birini düşündüm, çocuğu, babası olmayanı da tabi, sevgilisi, eşi, işi, parası…

En çok da hayalleri olmayan birine bir kadeh daha fazla içtim.

Bir küfür fazla savurdum yüreğimi değil de yüreğimdeki hayalleri çalana,

Bir değil iki kere âşık oldum Habîbe, bir değil bin kez geçtim şu sırat köprüsünden,

Bir, iki, üç, dört derken yaşım oldu yirmi iki ve bir kez değil ahir ömürde insan birden fazla ölüyor…

Sonra yara yeniden örüldü dilimize, sonra yeniden aşık oldum yaz yüzlü kızlara, sonra yeniden gece oldu, demlendim sessizliğin sedasında, unuttum sevmeyi, türküler bitti, o kitap artık rafa kalktı, o son söz söylendi, kalp kırıldı bir kere.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, tutuldum ayın on dördüne; çirkef ve berduş başımla.

Üstümde afili bir ceket var ki, örter sandım uykulu yalnızlığımı, saçlarımı değil de sana olan duygularımı taradım, peygamber kokuları çalındım gerdanlığıma, mücahit sakallarımı kestim sırf dolunaya olan aşkımdan.

En saf halimle, çocukça, masumca kıskandım yıldızları sırf dolunaya yakınlar diye, şarap mahzenlerine sığındım, Kabbani ruhuna soyundum, gelmedi aklıma kumdan bir kale yapmak, gelmedi Arakan’da bir gecenin sabahı, gelmedi güneşin hüküm sürdüğü bir sabah ve gelmedi bir şarkının sonu.

Şiir yazmaya niyet ettim bilmediğim kelimelerle, şarkı söyledim ama sessiz, içimden, dans ettim kimse görmeden, erik çaldım ağaçlardan, Bir de şey borç aldım hayattan: yaşamak adına.

Bana kalırsa ‘utanç’ bu çağda ortaya çıkan bir hissiyat

Bana kalırsa tüm insanlar yalnız, tanrı da buna dahil ve bana kalırsa kadınlar öldürülmeden de sevilebilir.

Bana kalırsa bu dünya yeşerir, çiçek açar meyve verir, tanrı utanır ve bana kalırsa her şey: sevilen seveni üzmez.

Keşke bana kalsa her şey

Sırf iyi yüzleri ile değil, kötü kalpleri ile razıyım bana kalanlara.

Sonra yeniden ezberledim yaraları, yarınları, geceden, dünden arta kalan acıları, abaküs ile saymaya kalktım mesela: dudaklarıma gebe kalmış tütünün sayısını , ölümün vadesini, geleceğin günü…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, sarı benizli hatıraları siliyorum zihnimden.

Köhnemiş rüyalara mahkum olmuş veyahut barbarlar tarafından soyulan o hayallerimi, sırf kadın teni arayan tenimi ikna etmek için.

Siliyorum hatıraları, hem de kokulu silgim, inatçı ruhum ve bir daha kazanamayacağımı bildiğim hatıralar ile…

Şimdi çevremi saran kırkbatıran çiçekleri pek bir manasız, pek bi lüzumsuz dilimizdeki o söz, mert değil namert gelecek çağın duyguları ve bu günün insanı namümkün olan her şeyde ısrarcı.

Öğretmedi babam bir kalbin içinde kadın nasıl taşınır, öğretmedi ağladığım gecelerde göz yaşlarımı nasıl sileceğimi ve babam öğretmedi bana dünyanın zalimliğini.

Şimdi yüreğimin gemileri ilelebet kalacağı limandan ziyade bir pansiyonluk rıhtımları tercih edişi yıkılışımın heykeli demek son nutkum…

Sonuna geldiğimiz filmi başa sarıp sarıp izlemek, o son vapuru kaçırmak, martıların Üsküdar’da olmayışı, ayazında öldüğümüz Balkan harbi ya da şey mesela şu bir türlü çıkamadığımız dünya turu…

Bunların hepsi son nutkumuz.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki,

Kerahet vaktinin iki bilinmeyenli denkleminde bir hikaye üflüyor ruhumun derinliklerine, ezberliyorum günahlarımı, yeniden sayıyorum işlediğim cinayetleri…

Bakın ben bir çok hamaratımın yanında narsist bir tüccar, şaibeli bir servet baronuyumdur.

İblis ile kara para aklar, ruhsuz şeytanlar ile iş tutarım.

Bir çoğu devlet arşivlerinde yazmaz ama, kayıt altındadır Tanrının defterinde.

Kötü kalpli insanları pek bir sever, yolsuz bezirganlar ile iyi anlaştığım doğrudur.

Son senedi yırtıp atar, vadesi gelmiş bonoları yakarım, parayı insandan çok sevdiğim basıldı gazetelerde.

Sırf bu kötü amelleri çok iyi ezberledim. Aksini yapıp ahmakça cennete erken rezervasyon alacağımı düşündüğüm için.

Bu çağın fiyakalı fantazmalarını saymak pek haddime değil ama bildiğim bir iki şey var ki demeden geçmem.

Bir; posta pulları ile duvarı kaplamak ve kanvasa dadanmak

İki; enstrümantal hayatı tercih edip şu üflemeli enstrümanları kullanmak.

İşte tüm bu saydıklarım tütsü kokan bir çeşit şehvet, dede evinde yadigar dediğimiz bir nefret ve en önemlisi cemali olmadan taşımak zorunda olduğumuz iffet…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, bu çağının gökkuşağını yazdırdı yine.

Ant olsun gelmeyen sabahın namertliğine, ant olsun çekip giden kadınlara, yüz üstü bırakılan yetimlere.

Ant olsun ki yazacağım bildiğim gerçekleri.

Belki delilim yok ispatlamak için ama bir gün açıp okunursa şiirlerim en büyük delilin sahibi ben olacağım.

*Duhâ’2

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Gecenin Karanlıktaki Dinginliğine Ant Olsun appeared first on Geceyim.

Özümde dinmeyen bir uğultu gibi taşırım seni

Her gecenin sabahına ısmarladığım gelişini

Avcumdaki dualar ile semaya içirirdim.

Kalbimi içinde sen varken ardımda bırakmaktan korkarken

Gövdem bir savaş meydanından farksız, şerha şerha ayrılmış

Doğunun limanlarında denizlerini seyre dalarken

Kağıttan gemiler gibi sulara salıyorum

Seni ve içinde bizi büyüttüğüm şiirleri

Sen susarken anlamsız bağlaçlar gibi sıralanıyoruz sevdalık cümlelerde

İçi boşaltılmış tüm sözler bizi anlatırken

Büyük harflerle başlanıp noktasız kalan dizeler gibiyiz

Sustuğun gerçek bir şehri yakmaya yeterken

Söylesen ya! Sen hangi çağın yorgun savaşçısıydın?

Özlediğim saatlerde tutuluyorum yağmura

Saman Pazarı yokuşunda ıslanıyorum

Bir Orta Doğu şarkısı kadar içlendiğim vakitte

Dilime muhal bir hayali türkü tutturmuş

Sokaklara “Celali bir isyandı gönül şehrimde” diyorum

Ayrılık bir nehir misali ortasından yırtıyor toprağımı

Şimdi sevdanın bozgununa uğramış iki yakayız

Kavuşmalar, kaderde bastırılamayan bir ayaklanma diye geçiyor kayıtlara.

Yine de şuramda bir şeyler fısıldamakta

Bağırmakla susturamadığım bir şeyler olsa gerek

Belki dua belki bir umut

Arasında ne fark varsa

Belki de denize çıkan yollarda

Akmaya yemin eden sularımız bir delta boyunca koyun koyuna uzanır

Belki bir toprağın bereketi oluruz.

Saydığım gündüzde sığındığım gecelerde

Seni bir şiire sığacak kadar nasıl da büyütmüşüm

Yazgım yalpalayan kuş palazları ile dolarken

Uçan kuşların cesaretine içerliyorum

Sen sustukça vakitleri tüketiyorsun ben sözleri yoruyorum

Konuştukça can içre düğümleniyorum.

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post İÇİMİN AKİDESİ appeared first on Geceyim.

Bugünlerde kendimi anlayamama hastalığına yakalandım. Her cümlemin sonunu öyle işte diyerek bitirmekteyim. Sanki içimde söylenecek bir sürü şarkı var ama ben onları seslendirecek doğru notaları bir türlü bulamıyordum. Şarkıdan bahsetmişken zihnim “Sıradaki parça yarım kalan tüm hikayelerime!” diye atılıyordu. Çalan şarkı doksanlı yılların sonunda aramıza katılan “Daha gidecek yolumuz var”. Evet, bir Leman Sam parçası! Haklısın çok dinlemezdim ama her şeyin değişim içinde olduğu bu yaşamda kendimi muhafaza etmek kolay olmuyor. Bir yerlerden fire veriyor insan. Aslında değişime olan ihtiyacımız da ekmek ve su kadar elzem hale geldi bu çağda. Ama işin kötü tarafı artık bir şeyleri değiştirmeden yaşamak fikri insanlara korkunç bir senaryo gibi geliyordu. Sürekli değiştiriyorduk bir şeyleri. Bu değişim önce eşyalardan başladı. İnsanlar daha yenisi için koltuğunu, yeni sürümü çıktı diye telefonlarını, çok eskiyi andırıyor diye yemek takımlarını değiştirmeye başladı. Ardından yavaş yavaş değişim anlayışları değişmeye başladı ve daha da korkunç bir senaryo yazıldı yeryüzüne. İnsanlar, her gün gittiği çayevini, geçtiği sokakları, alışveriş yaptığı çarşıları değiştirirken dostlarını, arkadaşlıklarını, eşlerini değiştirirken buldular kendilerini. En korkunç olanı da insanlar sevdalarını, hislerini, inandıklarını ve inandırmaya çalıştıklarını, değer algılarını değiştirdiler. Oysa bunu çekici hale getirecek ne vardı ki. Hissedilen şeyin yeni bir işletim sistemi ya da daha güncel bir sürümü mü çıkıyordu? Benim hala yirmi üç yıllık ekmek kabını kullandığımı bilseler ne yaparlar acaba? Bu geçmişe saplanmak değil aslında ben o kaptan ekmek almanın değerini değiştirmedim. Her ne kadar dirensem de elbette dündeki ben değilim. Her sabah baktığım çiçeklerim bile boy atıp değişirken insan nasıl aynı kalacaktı zaten. Sadece bazen değişmek gurbet gibi geliyor. Tam şuan mesela herkesin el ayak çektiği bu vakitte sokak lambasının ısıttığı köşeye bakıyorum. Yine köşe başlarını kimselere fark ettirmeden seviyorum. Senden sonra çok değiştim demeyeceğim. Hala biraz aynıyım biliyor musun? Hani gecenin bir yarısı beni cam önünde bulurdun da “Ne yapıyorsun?” diye telaşlı bir gözle bakardın ya… Ben yine gecenin bir yarısı cam önündeyim. Değişen şey artık kimse beni uyanık yakalamıyor geceleri. İşte bunun adı gurbet değil de nedir ki… Geçen gece uyandım pencereden bir bakayım dedim. O gece gök açıktı yıldızlar ay öyle güzeldi ki elimdeki suyu içmeyi unuttum. Hatırlarsın, yine o köşeyi izledim sanki hala orada oturuyoruz. Köşe çok değişti sıvadılar, boyadılar yetmedi çit koydular… Ama biz eskimedik hala orada bir yerlerdeyiz. Bir ikindi vakti yorulmuşuz, zihnimizde bin bir soru bugünü yaşamış gibi yarını düşlüyoruz. Evet, bilmiyorduk seninle bir yarınımız olmayacaktı belki ama o gün yarınları ne güzel hayal etmiştik. Yaşayamadık dediklerinde “Hayal de mi etmediniz?” derdin. Aslında ben seninle bütün yarınlarımı yaşadım. Öyle çok hayal ettik ki bazen kendime “Tam da hayal ettiğimiz gibi değil mi?” derken buluyorum kendimi. Sorularım öylece asılı kalırken neyin değiştiğini bir boğaz ağrısı bir de kalp sancısı vuruyordu bedenime ve zihnime. O hissettiğim şey varlığın mıydı yoksa yokluğun muydu çok kere uykusuz bıraksa da beni, seni öyle hissetmeyi de sevdim. Sonuçta seni hatırlıyordum, unutmuyordum en önemlisi seni hissederken değişmiyordum. Öyle işte…

‘Demircilerden geçiyoruz, ellerin ellerimde… Ben suları tekmeliyorum, sen çekiştiriyorsun beni… Camekanlarda yakalıyorum gülüşünü, aldırmayıp bir daha tekmeliyorum diğerini. Bazen böyle çocuk oluyoruz seninle. Öyle işte…

Elif Girgeç

Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…

The post Öyle‘nin Mevsimi appeared first on Geceyim.

Su başında oturuyorum. Orada öyle sabit duruyorum sanki ayaklarımdan yere vidalamışlar, ellerimi göğsüme bağlamışlar ve gökyüzünü siyaha boyamışlar. Zihnimde canlandırdığım dünya hiç böyle olmadı ama hep böyle yaşadım; su başında mutsuz, suyun bir gün neşeyle akacağı ümidiyle.

Herkesin yaşamaya uğraştığı kısacık hayatları vardı. Geniş zamanlarda kurulan içi boş ‘seni özledik’ler, her evde bir telefon ahizesinden diğerine sırf sessizliği bozsun diye söyleniyor. Diğer uçtan çığlık kopuyor, kulaklar o çığlığa daima kapalı. Evren o çığlıkları yutar, yerine sessizliği, denizin hışırtısını ve kuşların cıvıltılarını bırakır. Herkesin yaşamak istediği kocaman rengarenk dünyasıydı, denizin hışırtısı ve kuşlarını sesleriyle bir güne uyanmak. Kocaman binaların üst katlarından yerin dibi görünmüyordu ama orada yaşıyorduk biz.

Herkesi izleyip kimseyi göremiyorum. Şimdi rüzgar esiyor mesela. Bulutlara tırmanmak hevesiyle çıktığımız binaların tepesinde, göğsümü neşter gibi yarıp dışarı çıkmak isteyen kelimelere teselli bekliyorum rüzgardan. Ayak bileğimde bir ip, ipin ucunda taş, taş yabancı birinin kolları arasında sımsıkı sarılı. Bu binalardan usanmakla dolu hayatım yerine dönmek istiyor, taşıdığı ağırlık sanki vazifesi gibi bırakmamakta ısrarcı kollar; beni de bırakın artık…

The post Dönemeç appeared first on Geceyim.