Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki*,

Mavinin bir tonundan ayırt edemediğim gözlerini sessizliğime armağan etmekte, haykırmakta seni,

okumakta tüm şiirleri, susmakta yüzüme tüm yalnızlığı.

Suskun, kimsesiz, yalnız ve mağrur ümitlerim, kayıp suretim ve aşk, niceleri, saymadıklarım…

Hani şu elimden kaçan balonum, yere düşen pamuk şekerim, kırılan oyuncağım, eskimiş anne kazağı,

bir de şey: gece

Ama zifiri karanlık, sönük yıldızlardan yoksun biçimde, öylece karşımda raksa tutulmuş gece.

Hepsi ümitlerimin bir çocuğuydu ve hepsine aşıktım, bağnaz biçimde ve bir Yahudi zalimliğinde…

Lakin yitirdim bir poker masasında servet misali, şeşbeş gelen bir zarda, hem de bir seferde, tüm șansımla.

Kıraç topraklardan topladım umutları, zemheri kapımda kedi misali pineklerken, temmuz içimde sıcağı ile meşke koyulmuşken.

Eski Aramice kitaplarda okudum kendimi, Felemenkçe bir metnin son noktasında rastladım sinemaskop yalnızlığıma ve ağlayarak okuduğum şiirlerin şairini kendim olduğunu fark ettim.

Annemin sıcak göğsüne sığındım şiir üflerken samandan kağıtlara ve annemin çilekeş tarafını nokta bildim cümlelerimin sonunda

Sonra annesi olmayan birini düşündüm, çocuğu, babası olmayanı da tabi, sevgilisi, eşi, işi, parası…

En çok da hayalleri olmayan birine bir kadeh daha fazla içtim.

Bir küfür fazla savurdum yüreğimi değil de yüreğimdeki hayalleri çalana,

Bir değil iki kere âşık oldum Habîbe, bir değil bin kez geçtim şu sırat köprüsünden,

Bir, iki, üç, dört derken yaşım oldu yirmi iki ve bir kez değil ahir ömürde insan birden fazla ölüyor…

Sonra yara yeniden örüldü dilimize, sonra yeniden aşık oldum yaz yüzlü kızlara, sonra yeniden gece oldu, demlendim sessizliğin sedasında, unuttum sevmeyi, türküler bitti, o kitap artık rafa kalktı, o son söz söylendi, kalp kırıldı bir kere.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, tutuldum ayın on dördüne; çirkef ve berduş başımla.

Üstümde afili bir ceket var ki, örter sandım uykulu yalnızlığımı, saçlarımı değil de sana olan duygularımı taradım, peygamber kokuları çalındım gerdanlığıma, mücahit sakallarımı kestim sırf dolunaya olan aşkımdan.

En saf halimle, çocukça, masumca kıskandım yıldızları sırf dolunaya yakınlar diye, şarap mahzenlerine sığındım, Kabbani ruhuna soyundum, gelmedi aklıma kumdan bir kale yapmak, gelmedi Arakan’da bir gecenin sabahı, gelmedi güneşin hüküm sürdüğü bir sabah ve gelmedi bir şarkının sonu.

Şiir yazmaya niyet ettim bilmediğim kelimelerle, şarkı söyledim ama sessiz, içimden, dans ettim kimse görmeden, erik çaldım ağaçlardan, Bir de şey borç aldım hayattan: yaşamak adına.

Bana kalırsa ‘utanç’ bu çağda ortaya çıkan bir hissiyat

Bana kalırsa tüm insanlar yalnız, tanrı da buna dahil ve bana kalırsa kadınlar öldürülmeden de sevilebilir.

Bana kalırsa bu dünya yeşerir, çiçek açar meyve verir, tanrı utanır ve bana kalırsa her şey: sevilen seveni üzmez.

Keşke bana kalsa her şey

Sırf iyi yüzleri ile değil, kötü kalpleri ile razıyım bana kalanlara.

Sonra yeniden ezberledim yaraları, yarınları, geceden, dünden arta kalan acıları, abaküs ile saymaya kalktım mesela: dudaklarıma gebe kalmış tütünün sayısını , ölümün vadesini, geleceğin günü…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, sarı benizli hatıraları siliyorum zihnimden.

Köhnemiş rüyalara mahkum olmuş veyahut barbarlar tarafından soyulan o hayallerimi, sırf kadın teni arayan tenimi ikna etmek için.

Siliyorum hatıraları, hem de kokulu silgim, inatçı ruhum ve bir daha kazanamayacağımı bildiğim hatıralar ile…

Şimdi çevremi saran kırkbatıran çiçekleri pek bir manasız, pek bi lüzumsuz dilimizdeki o söz, mert değil namert gelecek çağın duyguları ve bu günün insanı namümkün olan her şeyde ısrarcı.

Öğretmedi babam bir kalbin içinde kadın nasıl taşınır, öğretmedi ağladığım gecelerde göz yaşlarımı nasıl sileceğimi ve babam öğretmedi bana dünyanın zalimliğini.

Şimdi yüreğimin gemileri ilelebet kalacağı limandan ziyade bir pansiyonluk rıhtımları tercih edişi yıkılışımın heykeli demek son nutkum…

Sonuna geldiğimiz filmi başa sarıp sarıp izlemek, o son vapuru kaçırmak, martıların Üsküdar’da olmayışı, ayazında öldüğümüz Balkan harbi ya da şey mesela şu bir türlü çıkamadığımız dünya turu…

Bunların hepsi son nutkumuz.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki,

Kerahet vaktinin iki bilinmeyenli denkleminde bir hikaye üflüyor ruhumun derinliklerine, ezberliyorum günahlarımı, yeniden sayıyorum işlediğim cinayetleri…

Bakın ben bir çok hamaratımın yanında narsist bir tüccar, şaibeli bir servet baronuyumdur.

İblis ile kara para aklar, ruhsuz şeytanlar ile iş tutarım.

Bir çoğu devlet arşivlerinde yazmaz ama, kayıt altındadır Tanrının defterinde.

Kötü kalpli insanları pek bir sever, yolsuz bezirganlar ile iyi anlaştığım doğrudur.

Son senedi yırtıp atar, vadesi gelmiş bonoları yakarım, parayı insandan çok sevdiğim basıldı gazetelerde.

Sırf bu kötü amelleri çok iyi ezberledim. Aksini yapıp ahmakça cennete erken rezervasyon alacağımı düşündüğüm için.

Bu çağın fiyakalı fantazmalarını saymak pek haddime değil ama bildiğim bir iki şey var ki demeden geçmem.

Bir; posta pulları ile duvarı kaplamak ve kanvasa dadanmak

İki; enstrümantal hayatı tercih edip şu üflemeli enstrümanları kullanmak.

İşte tüm bu saydıklarım tütsü kokan bir çeşit şehvet, dede evinde yadigar dediğimiz bir nefret ve en önemlisi cemali olmadan taşımak zorunda olduğumuz iffet…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, bu çağının gökkuşağını yazdırdı yine.

Ant olsun gelmeyen sabahın namertliğine, ant olsun çekip giden kadınlara, yüz üstü bırakılan yetimlere.

Ant olsun ki yazacağım bildiğim gerçekleri.

Belki delilim yok ispatlamak için ama bir gün açıp okunursa şiirlerim en büyük delilin sahibi ben olacağım.

*Duhâ’2

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Gecenin Karanlıktaki Dinginliğine Ant Olsun appeared first on Geceyim.

Biz o sırada, bozuk kaldırımlar üzerinde yürürken yağmurdan kaçıyorduk, gök gürültüsünden, güneşten ve yaban otlarından. Toprağın içine çektiği gürültüyü göğsümde saklayıp, içimdeki binlerce desibellik patlamayı fünyeyle yok etmek istedim, vaktim buna yetmedi. Parçalarını göremeyeceğiniz kadar çoğalan bedenimi ağaç dallarında yeşeren elma çiçeklerinde buldunuz bazılarınız. Aklınıza getirmek istemediğiniz ihtimaller, umudunuz ve gün ile aydınlanan yarın, o dallarda çiçek açtı.

Bazılarınız ve ben bu hikayeyi hiç duymadık. Kaldırım taşlarının arasında yeşeren kasımpatılar için hikaye öyle değildi. Başından geçenleri en iyi O anlamış, her şeyini O’na anlatmış ve dünya sıradan bir günde şarkılar eşliğinde dönmeye başlamış. Günler devam ettikçe eski ve artık iflah olmayan bu şehirden omuzlarında mutlulukla çıkıp gitmişler…

Gidilecek her yer bu dünyanın içinde. Bazılarımız ve ben, dünyadan başka bir yere kaçmak istiyoruz. Gitmek değil, kaçmak! İşleri yoluna koymadan, çocukların okulu bitmeden, kredinin son taksitini de ödemeden ve bu rutubet kokan apartman dairesinin girişinde her bahar yaprakları yeşile dönüp dallarında çiçekler bile açamadan solup kuruyan elma ağacının bu sene de yeşermesini beklemeden…kaçmak! 

The post İsimsiz Dünya appeared first on Geceyim.

Son zamanlarda etrafımdaki insanların dünyaya ve kendilerine karşı daha saygılı yaşamaya çalıştıklarını gözlemliyorum. Benden daha yaşama dönük ve güncel bir yazı yazmam istendiğinde “Neden size beden ve ruh sağlığı açısından önemli olduğunu düşündüğüm, hayatımın merkezine yerleştirmeye çalıştığım bazı şeylerden bahsetmeyeyim ki?” dedim ve -dilim döndüğünce- bana iyi gelenleri referans alarak bu işe giriştim.

Bundan yirmi, otuz yıl öncesinin sükunetini arayan bir önceki kuşağın anlattıklarını ah’larla, vah’larla dinlemek yerine günümüz imkanlarını o zamanların güzelliğini yaşatarak bir adım daha ileriye taşımayı düşünmek çoğu insan için ulaşılması imkansız bir hayal. İnançları yok çünkü. Öğretilmiş çaresizlikle yaşamaya devam ettikleri sürece de olmayacak. Her sabah alarm çaldığında günün ne kadar yorucu ve yıpratıcı olacağını düşünerek uyandıkları sürece olmayacak. Yaptıkları her ne olursa olsun akışta olmadıkları ve andan koptukları için olmayacak. Kendilerini tanımadıkları ve onlara iyi gelen şeyleri bulmak için çaba harcamadıkları için olmayacak.

Bizim o insanlardan olmamak için ne yapmamız gerekiyor peki?

Size birkaç naçizane tavsiyem var. Bana iyi gelenler arasında size iyi gelen ritüeller olursa ya da size iyi gelen ve denememi istediğiniz bir şey varsa bana yazın lütfen.

On altı yaşımdan itibaren daha bilinçli dua etmeye başladım. Duanın sadece bir şeyler istemek değil, aynı zamanda şükretmek olduğunu anladım. Gün içinde varlığı için minnettar olduğunuz her şey ve herkes için şükredin, onlar ve kendiniz için daha doğru dualar edin.

Yoga ve meditasyon, günümüzde çoğu insanı gücüne inandırdı ve yaygınlaştı. Doğru ve etkili yapıldığı sürece hayatınızı düzenleyeceğine emin olabilirsiniz. Yoga için -son bir buçuk yıldır benim de kullandığım- Nike Training uygulaması kesinlikle güzel antremanlar içeriyor, göz atmanızı tavsiye ederim. Meditopia uygulaması ise alışkanlık kazanmak ve ihtiyacınız olan her an meditasyon yapabilmek için birebir, siz de benim gibi bazı dönemlerde kaygılarınızı kontrol edemiyor ve uyku problemi yaşıyorsanız eliniz kolunuz haline gelebileceğini söylersem abartmış olmam sanırım. Ben son bir yıldır günümün ilk dakikalarını ve uyumadan hemen önceki son dakikalarımı meditasyona ayırıyorum, hayatımda kazandığım en güzel alışkanlığım bu diyebilirim.

Beslenme düzeninizi gözden geçirmenizi ve vücudunuzu daha yakından takip edip rutin kontrollerinizi aksatmamanızı herkes söylüyor biliyorum ve birçoğumuzun bu sözleri beylik bulduğunun da farkındayım. Benim hayatıma olan etkisini gözlemlemeden önce ben de böyle düşünüyordum sanırım. Bu tavsiyelere uyarak yaşam kalitemin arttığını net bir şekilde söyleyebilirim. Aslına bakarsanız söylenecek çok fazla şey var ama sanırım benim dilim bu kadar dönüyor.Sürçülisan ettim ise affola. Bu yazıdan sonra durup bir saniye bile olsa düşünürseniz ne mutlu bana.

Geceyle kalın.

Eses

The post Kolaylaştır Hayatını appeared first on Geceyim.

Darılıyoruz, küsüyoruz, artık konuşmamak adıyla bir deftere hapsediyoruz. Günlerin devamı, bir gülümsemenin ortaya çıkardığı gizli bir beklemeyle sürüyor. Adına hayat diyoruz; bir kesit.
Her şeyin bir ismi olsun istiyoruz. Bu kez isimsiz kalmış bir hikaye anlatıyorlar bana. Sürsün istiyorum, hikayem bana bakmak taraftarı değil. Ne de olsa sarı kırmızı değilim.

Herkesin bir hikayesi olduğu söylenir. Sıradan birinin yirmi dört saat süren hikayesi bu, silinip gidecek. Bir sabah uyandıktan sonra her zaman olduğu gibi tekrar edilen klişe hareket; telefonun ekran kilidini açtı. Boş ekran. Uygulamalar açıldı, sayfa önce sağa sonra sola iki kez çekildi. Kilidi kapayıp komidine bırakılan telefondan sonra kendini bir kez daha sırt üstü bırakma isteğiyle kavga etti. Zaferi, dağınık odada eline geçen ilk çorabı ayaklarına geçirip üzerlerine vücudunu teslim etmek kazandı. Bu hikayede, bu zafer olarak sayılabilir. Ne de olsa Sait Faik yazmadı.

Kahvaltı artık sıradan, elbiseleri ütülemek de. Pantolonların ütü izleri sürekli çift. Üzerine bastığı zemin hasarlı ve pürüzlü. Yaşamın ağırlığı altında bozulan sanki sadece hayaller değilmiş gibi üzerine bastığı fayans zemin. O da öyle işte. Geçen sene patlayan su borusundan sonra bozulup mahvoldu hepsi. Ne de olsa hata yapan kendinden başkası değil.

Hazırlıklar tamam, bütün rutinler tekrar edildi. Çekip kilitleme zahmetine girmediği kapı, her sabah kendi kendine uğurlandığı işi, çevirdiği ayakkabıları… Eski düzenin yüz ekşitmeyecek hale geldiği yalnızlık kokan apartman boşluğu. Sanki hayatı gibi, kapıyı çekip çıkıyor, yine de kapanan kapıya üzülüyordu orada. Her yirmi dört saatte bir. Pazarları tatil. Cumartesi yarım gün üzülürsün, resmi tatillerde çift mesai hayal kırıklığı. Ne de olsa yalandan ölmemiş kimse.

Durağa kadar yürümek zorunda. Adımları kendi yerine başkası atıyor gibi hafif gelen vücuduna inatla, düşünmekle ağrıyan başı var bugün. Dün bir şey olmuştu. Artık hatırlamıyorum dedi kendine. Çünkü hatırlanmak istenmeyen bir son, herkesi bulur. Emindi bir de, sonlar insanları bulur ardından pembe bir başlangıç gelir. Akbili bastıktan sonra arkaya doğru ilerlerken gördüğü herkesin hayatı buydu. Bundan emindi. Herkes mutlu. Herkesin karşısında siyah bir karıncaydı O. Hoş, zemin beyaz da değil ki görülecekti. Ne de olsa Nuh Tufanı’ndan beri kopan en büyük fırtına, beyninin içini bulmak üzereydi.

Güneş her gün bir müddet en tepeye ulaşır, bilirsiniz. O vakte yaklaştığı sıralardı. Bir şey olmasını bekledi, olacağından öyle emindi ki. Olmadı. Her gün, hiç bir şey olmayan hikayelerin kendisini bulmasını nasıl kabul edeceğini düşünme vakti geldi dedi kendine. Haklı olduğu yegane konu olsa gerek, etrafındaki herkes onaylayıcı bakışlarla baktı O’na. Tebrik ettiklerini sanıyordu. Yine haklıydı. Çünkü kimsenin cüret edemediğini yapıyordu artık. Ne de olsa artık kaybedilecek her şeyi kaybetmişti.

Gökyüzü güneşe sırtını dönmeye çok hevesliydi bugün. Ufukta güneşi yolculayan pembelik, binaların müsaade ettiği miktarda boy gösteriyordu. Elinde bir kağıtla evine dönmek üzere, topuklarını acıtan kesin kararlılıkla kaldırımda yürümeye başladı. Işık yeşil yanıyor, karşıya geçti. Durakta yolcu indiren otobüse koştu. Yetişti. Bindi. Akbili bastı. Arkada boş yer yoktu zaten. Bir şey düşünmedi. Ne de olsa kalabalıkta ne düşünse duyulacaktı.

Anahtar cebindeydi yine de zile bastı. Kararından kıvanç duyuyordu hala. Ayakkabısını çıkardı. İçeri adımını attı. Dönüp ayakkabısını aldı belki de ilk kez. Kendi kararına saygı da duyuyordu, buna güldü biraz. Koridorun ışığını açtı, ilerlerken ayaklarını rahatsız eden bozuk zemin, yüzündeki tebessüme öldürücü darbeyi vurdu. Geri döndü. Işığı kapadı. Geçeceğini sandı. Geçsin diye başını yastığa koydu. Uyumak istedi. Zaman geçti. Hep geçerdi zaten. Tekrar tekrar uyumak istedi, sonunda uyku gözlerini kabullendi ve uyudu. Ne de olsa kimse bilmeden görülen tek yalan, rüyalardı.

Uykudayken yirmi dört saat doldu. Ertesi sabah yeni bir hikayeden gelen adam, sorunsuz bir zemin ve eskimiş hikayenin üzerine söylenecek sözleriyle o evin kapısını çekip çıktı.

Ait olmadığımız kaçıncı hikayenin içindeyiz?

The post Bumerang appeared first on Geceyim.