Sürgün yemiş duyguları,
işgalde talan edilmiş sözcükleri,
isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım,

Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım

Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, saf aşkıma yapılan yolsuzluğa ve tutkumun cinnetine şiir çizmekten bıkmadım

Sedanın tenhasına çığlıklarımın bir güç hükmetmesine, ayrılığın silsilesine, sevdiğimin çekip gidişine, yüreğimin işsizliğine, duygumun ihtiras ile cenk edişine ve dünyamın kuleler gibi devrilișine şiir örmekten bıkmadım

Rüyalarımı Dgm’de seyretmeye, umutlarımın sürgün yemesine, istikbalimin ihtilal ile indirilmesine ve canımın inlemesine şiir biçmekten bıkmadım

Bıkmadım bir değil bin kez ölmekten, her defasında sırat köprüsünden geçmekten, zemheride titremekten, çirkin duyguları büyümekten ve yolculuğumun gaddarca bitmesine göz yumaya şiir üretmekten bıkmadım

Bir tren garında ağlamaktan, acı dolu bir vedadan, ayyaş bir şarapçının şehirin en tenha köşesindeki uykusuna ortak olmaktan
Boğazdan atlamaya yemin etmiş insanların o son kez duyduğu pişmanlığı anlamaktan, ve kanserlerin tümünü ruhuma zerk etmeye dair şiir karalamaktan bıkmadım

Yani ben kaybedilmiş duyguları yüreğime nakkaș misali işlemekten, o son sözü söylemekten, gece uyumadan önceki son pişmanlıkları hatırlamaktan, unutulmuş dostlukların hayıflanmaları ezberlemekten, zalimliğin meşrebiyeti yazmaktan ve insan aklına gelebilecek tüm kötülüklerin merceği benim diye diye şiir tutuşturmaktan bıkmadım

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Bıkmadım appeared first on Geceyim.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki*,

Mavinin bir tonundan ayırt edemediğim gözlerini sessizliğime armağan etmekte, haykırmakta seni,

okumakta tüm şiirleri, susmakta yüzüme tüm yalnızlığı.

Suskun, kimsesiz, yalnız ve mağrur ümitlerim, kayıp suretim ve aşk, niceleri, saymadıklarım…

Hani şu elimden kaçan balonum, yere düşen pamuk şekerim, kırılan oyuncağım, eskimiş anne kazağı,

bir de şey: gece

Ama zifiri karanlık, sönük yıldızlardan yoksun biçimde, öylece karşımda raksa tutulmuş gece.

Hepsi ümitlerimin bir çocuğuydu ve hepsine aşıktım, bağnaz biçimde ve bir Yahudi zalimliğinde…

Lakin yitirdim bir poker masasında servet misali, şeşbeş gelen bir zarda, hem de bir seferde, tüm șansımla.

Kıraç topraklardan topladım umutları, zemheri kapımda kedi misali pineklerken, temmuz içimde sıcağı ile meşke koyulmuşken.

Eski Aramice kitaplarda okudum kendimi, Felemenkçe bir metnin son noktasında rastladım sinemaskop yalnızlığıma ve ağlayarak okuduğum şiirlerin şairini kendim olduğunu fark ettim.

Annemin sıcak göğsüne sığındım şiir üflerken samandan kağıtlara ve annemin çilekeş tarafını nokta bildim cümlelerimin sonunda

Sonra annesi olmayan birini düşündüm, çocuğu, babası olmayanı da tabi, sevgilisi, eşi, işi, parası…

En çok da hayalleri olmayan birine bir kadeh daha fazla içtim.

Bir küfür fazla savurdum yüreğimi değil de yüreğimdeki hayalleri çalana,

Bir değil iki kere âşık oldum Habîbe, bir değil bin kez geçtim şu sırat köprüsünden,

Bir, iki, üç, dört derken yaşım oldu yirmi iki ve bir kez değil ahir ömürde insan birden fazla ölüyor…

Sonra yara yeniden örüldü dilimize, sonra yeniden aşık oldum yaz yüzlü kızlara, sonra yeniden gece oldu, demlendim sessizliğin sedasında, unuttum sevmeyi, türküler bitti, o kitap artık rafa kalktı, o son söz söylendi, kalp kırıldı bir kere.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, tutuldum ayın on dördüne; çirkef ve berduş başımla.

Üstümde afili bir ceket var ki, örter sandım uykulu yalnızlığımı, saçlarımı değil de sana olan duygularımı taradım, peygamber kokuları çalındım gerdanlığıma, mücahit sakallarımı kestim sırf dolunaya olan aşkımdan.

En saf halimle, çocukça, masumca kıskandım yıldızları sırf dolunaya yakınlar diye, şarap mahzenlerine sığındım, Kabbani ruhuna soyundum, gelmedi aklıma kumdan bir kale yapmak, gelmedi Arakan’da bir gecenin sabahı, gelmedi güneşin hüküm sürdüğü bir sabah ve gelmedi bir şarkının sonu.

Şiir yazmaya niyet ettim bilmediğim kelimelerle, şarkı söyledim ama sessiz, içimden, dans ettim kimse görmeden, erik çaldım ağaçlardan, Bir de şey borç aldım hayattan: yaşamak adına.

Bana kalırsa ‘utanç’ bu çağda ortaya çıkan bir hissiyat

Bana kalırsa tüm insanlar yalnız, tanrı da buna dahil ve bana kalırsa kadınlar öldürülmeden de sevilebilir.

Bana kalırsa bu dünya yeşerir, çiçek açar meyve verir, tanrı utanır ve bana kalırsa her şey: sevilen seveni üzmez.

Keşke bana kalsa her şey

Sırf iyi yüzleri ile değil, kötü kalpleri ile razıyım bana kalanlara.

Sonra yeniden ezberledim yaraları, yarınları, geceden, dünden arta kalan acıları, abaküs ile saymaya kalktım mesela: dudaklarıma gebe kalmış tütünün sayısını , ölümün vadesini, geleceğin günü…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, sarı benizli hatıraları siliyorum zihnimden.

Köhnemiş rüyalara mahkum olmuş veyahut barbarlar tarafından soyulan o hayallerimi, sırf kadın teni arayan tenimi ikna etmek için.

Siliyorum hatıraları, hem de kokulu silgim, inatçı ruhum ve bir daha kazanamayacağımı bildiğim hatıralar ile…

Şimdi çevremi saran kırkbatıran çiçekleri pek bir manasız, pek bi lüzumsuz dilimizdeki o söz, mert değil namert gelecek çağın duyguları ve bu günün insanı namümkün olan her şeyde ısrarcı.

Öğretmedi babam bir kalbin içinde kadın nasıl taşınır, öğretmedi ağladığım gecelerde göz yaşlarımı nasıl sileceğimi ve babam öğretmedi bana dünyanın zalimliğini.

Şimdi yüreğimin gemileri ilelebet kalacağı limandan ziyade bir pansiyonluk rıhtımları tercih edişi yıkılışımın heykeli demek son nutkum…

Sonuna geldiğimiz filmi başa sarıp sarıp izlemek, o son vapuru kaçırmak, martıların Üsküdar’da olmayışı, ayazında öldüğümüz Balkan harbi ya da şey mesela şu bir türlü çıkamadığımız dünya turu…

Bunların hepsi son nutkumuz.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki,

Kerahet vaktinin iki bilinmeyenli denkleminde bir hikaye üflüyor ruhumun derinliklerine, ezberliyorum günahlarımı, yeniden sayıyorum işlediğim cinayetleri…

Bakın ben bir çok hamaratımın yanında narsist bir tüccar, şaibeli bir servet baronuyumdur.

İblis ile kara para aklar, ruhsuz şeytanlar ile iş tutarım.

Bir çoğu devlet arşivlerinde yazmaz ama, kayıt altındadır Tanrının defterinde.

Kötü kalpli insanları pek bir sever, yolsuz bezirganlar ile iyi anlaştığım doğrudur.

Son senedi yırtıp atar, vadesi gelmiş bonoları yakarım, parayı insandan çok sevdiğim basıldı gazetelerde.

Sırf bu kötü amelleri çok iyi ezberledim. Aksini yapıp ahmakça cennete erken rezervasyon alacağımı düşündüğüm için.

Bu çağın fiyakalı fantazmalarını saymak pek haddime değil ama bildiğim bir iki şey var ki demeden geçmem.

Bir; posta pulları ile duvarı kaplamak ve kanvasa dadanmak

İki; enstrümantal hayatı tercih edip şu üflemeli enstrümanları kullanmak.

İşte tüm bu saydıklarım tütsü kokan bir çeşit şehvet, dede evinde yadigar dediğimiz bir nefret ve en önemlisi cemali olmadan taşımak zorunda olduğumuz iffet…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, bu çağının gökkuşağını yazdırdı yine.

Ant olsun gelmeyen sabahın namertliğine, ant olsun çekip giden kadınlara, yüz üstü bırakılan yetimlere.

Ant olsun ki yazacağım bildiğim gerçekleri.

Belki delilim yok ispatlamak için ama bir gün açıp okunursa şiirlerim en büyük delilin sahibi ben olacağım.

*Duhâ’2

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Gecenin Karanlıktaki Dinginliğine Ant Olsun appeared first on Geceyim.

Türk dili için hayatı boyunca çokça emek vermiş, eleştirmenliğin hakkını veren yapıcı eleştirileriyle gelişmeye her zaman katkı sağlamış bir yazardır. Edebiyatımızda deneme ve eleştirme yazarlığı deyince ilk akla gelen Ataç’ın bu alandaki yazılarının etkisi 1940’lı yıllarla birlikte başladı. Ataç’ın eleştirileri heyecan ve duygularıyla birlikte değer yargılarına dönüştü.

Çoğunlukla devrik cümlelerle yazdı, yabancı sözcükler kullanmamaya, öz Türkçeyle düşüncelerini dile getirmeye büyük bir özen gösterdi. Her yazısında yeni yeni sözcükler kullanarak, kendisine en yakışanı seçmede özel bir dikkati korudu.

Ataç, dilci, deneme ve eleştirici yanıyla edebiyatımızda büyük bir usta oldu. Türk dilini özleştirmek için sürekli çaba gösterdi. Bunda da çağdaşı yazarlara göre, aşırı bir tutum izledi. Bu durumu eleştirenler için o hiç çekinmeden, “Aşırıyım ben, aşırılıktan çekinmek, düşüncelerimizin sonuna dek gitmekten çekinmek demektir.” dedi.

Deneme yazılarını bir söyleşi havası içinde konuşurcasına kolay anlaşılan bir dille yazdı. Türkçenin söz dizimini araştırıp konuşma dilinde bulunan devrik cümleyi yazı diline kazandırdı. Yazılarında özellikle genç edebiyatçıların çalışmalarına yer verdi. Fransız, Latin ve Sovyet yazarlarından yaptığı çeviriler 50 kitabı geçti. Bunlarda da anlatım biçimlerine büyük bir önem verdi. Bu konuda şunları söyledi: “Bir söz, şöyle yolu yordamıyla, kendine en yakışan tilcik (kelime)lerle, kullanılan dilin gereklerine uygun olarak söylenmemiş mi, geçin onları!”

Asıl adı Ali Nurullah Ata’dır. Galatasaray Lisesi’nde dört yıl okuduktan sonra İsviçre’ye gitti (1917-1919). Mütareke yıllarında İstanbul’a döndü. Darülfünun’da edebiyat derslerini izledi. 1921’de Nişantaşı Lisesi’nde öğretmenliğe başladı, 1945’e kadar sürdürdü, edebiyat ve sanat tarihi okuttu. Ankara’da çeşitli bakanlıklarda memurluk, müdürlük ve çevirmenlik (1925-1927) yaptı. İstanbul Üniversitesi Yabancı Diller Okulu’nda okutman olarak çalıştı (1930-1940). Basın Yayın Genel Müdürlüğü’nde yayın şefliği, Cumhurbaşkanlığı çevirmenliği görevlerinde bulundu ve bu görevinden emekliye ayrıldı (1952).

1951-1975 arasında TDK Yayın Kolu başkanlığı yapan Ataç, yazı hayatına Yahya Kemal ve arkadaşlarının çıkardığı Dergâh dergisinde şiirlerini yayımlayarak başladı. Daha sonra Akşam, Ulus, Haber, Cumhuriyet, Son Havadis gazetelerinde eleştiri ve deneme yazıları yazdı.

Türkçe’nin inançlı bir özeleştiricisi oldu. Cumhuriyet dönemi şairlerinin tanınmasına, yeni şiirin benimsenmesine destek verdi. Özellikle Orhan Veli’nin ünlenmesini sağladı.

Nurullah Ataç’ın Başlıca Eserleri

Deneme:

• Günlerin Getirdiği (1945),
• Karalama Defteri (1952)
• Sözden Söze (1952),
• Ararken (1954),
• Diyelim (1954),
• Söz Arasında (1957),
• Okuruma Mektuplar (1958),
• Günce (1960),
• Prospero ile Caliban (1961),
• Günlerin Getirdiği (1989),
• Günlerin Getirdiği: Sözden Söze (1998),
• Okuruma Mektuplar; Prospero ile Caliban (1999),
• Dergilerde (2000),
• Diyelim (2000)

Günce:

• Yaşantı (2000)

Söyleşi:

• Dil Üzerine Söyleşiler (der. Hikmet Dizdaroğlu-Sami Nabi Özerdim, TDK, 1962),
• Söyleşiler (1964).

Çeviri:

• Adsız Köşk (Alain Fournier, 1940).
• Kızıl ile Kara (Stendhal, 1941),
• Kumarbaz (Fiodor Mihayloviç Dostoyevski, 1945),
• Taras Bulba (N. Gogol 1946),
• İki Yeni Gelinin Hatıraları (H. De Balzac, 1953),
• Çömlek (Plautus, 1958),
• Madame Bovary (Gustave Flaubert, 1967)
• Masallar (Aisopos, 1949),
• Masallar (Andersen, 1952).

The post Nurullah Ataç appeared first on Geceyim.

İstanbul’un eski İstanbul denilen semtlerinden birinde Fatih semtinde bir konakta 1916 yılında doğmuş, o konakta onun hayatının kötü bir şekilde değişmesine sebep olmuştur. Küçük yaşta o dönemdeki Büyük Fatih Yangınından nasibini alır ve yanar. Hastalıkla boğuşan annesi daha da ağırlaşır. Henüz iki yaşındayken annesini kaybeder.

İlkokulunu Beşiktaşta tekrar evlenen babasının yanında başlar. Daha sonra babasının tayini sebebiyle Kastamonuya taşınırlar. Yetersiz beslenme ve bakımsızlık direncini düşürür tüberküloz yüzünden öğrenimine ara verir.  Ailesinin İstanbul’a dönmesiyle birlikte tedavi olup öğrenimine devam eder.

Bu hastalık onda yazma hevesi uyandırmış, onun hayatını değiştirmiştir. Henüz 11-12 yaşlarında el yazısıyla kendi başına haftalık dergiler çıkarır, arkadaşlarına ve ailesine sunar. Kabataş Lisesi ile öğrenimine tekrar başlamasıyla birlikte cumhuriyetle giren yeni harflerle dergiyi çıkarmaya devam eder.

Küçük Muharrir adıyla çıkardığı dergiler onun Akşam gazetesinde Küçük Muharrir adıyla yayınlanan fıkralar, şiirlerin küçük hikayelerin öncüsü olmuştur. Bir dönüm noktalarından biri olarak görülebilecek olan lise yıllarında çıkardığı “Gece ve Yas” ilk edebi şiiri “Behçet Necatigil” imzasıyla o dönemin Varlık dergisinde yayımlanır. Edebiyat aşkı ve coşku sönmez, Kabataş Lisesi Edebiyat bölümünden birincilikle mezun olur.

Ali Nihat Tarlan ve Ahmet Hamdi Tanpınar’ın öğrencisi olarak Divan şiiri ve Tanzimat şiiriyle Yüksek Öğretmen Okulu Türk Dili ve Edebiyatı yüksek öğreniminde tanışır. 1940 yılında 24 yaşında öğrenimini tamamlayıp öğretmenliğe başlar.

Edebiyat öğretmeni olarak Kars Lisesine atanır. İklim koşullarına uyum sağlayamaz ve hastalanır bu sebeple Zonguldak Mehmet Çelikel Lisesi’ne tayin olur. Bu yıllarda çeşitli yerel dergilerde şiirleri yayımlanır. Bunlardan biri Zonguldak’ın Kara Elmas ve İstanbul’da çıkan Değirmen adlı dergilerdir. 1943’te tam doğduğu şehre döndü, İstanbul Pertevniyal Lisesine atandı derken iki ay sonra askerlik görevi nedeniyle İstanbul’dan ayrılır. İki yıl sonra döndüğünde, mezun olduğu okula Kabataş Lisesine atanır. Öğretmenlik mesleğinin en uzun dönemini burada geçirir ve Demir Özlü, Hilmi Yavuz gibi yazar ve şairlerin öğretmeni olur. İlk şiir kitabı da bu sırada “Kapalı Çarşı” adı ile 1945’te yayımlanır. Yaşamı boyunca öğretmenlik ve şairliği bir arada yürütür.

Geçici süre Sarıyer Ortaokulunda da derslere girer, burada tanıştığı Huriye Korkut ile evlenir. İki tane kız evlatları olur. “Çevre”, “Evler”, “Eski Toprak” kitapları yayımlanır.

1955’te poetikasında değişiklik yaparak öykü unsuru az, çağrışımlara açık şiirlerle dolu kitaplar yazar. Eski Toprak (1956) ile Yeditepe Şiir Armağanını, Yaz Dönümü (1963) adlı kitabı ile Türk Dil Kurumu Şiir Ödülünü, Carl Zuetmayer’den çevirdiği “Kurtlar” adlı şiirle Türk Alman Derneği Çeviri Yarışması birincilik ödülünü alır.

Radyo ile olan hayatı 1963 yılında radyo oyunları yazmasıyla başlar. Türkiye’de radyofonik oyunun bir edebiyat dalı olarak benimsenmesinde oyunları, çevirileri ve uyarlamalarıyla en çok emek verenlerden biri olur ve bu alandaki eserlerini dört ciltte toplar.

Rainer Maria Rilke, Miguel De Unamuno, Knut Hamsun, August Strindberg, Thomas Mann, Stefan Zweig gibi pek çok Alman yazar ve şairin kitaplarını Türkçe’ye çevirir. Şiir, radyo oyunu ve çevirilerinin yanı sıra “Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü” (1960), “Edebiyatımızda Eserler Sözlüğü” (1979), “100 Soruda Mitologya” (1969) adlı kitapları hazırlar.

Hayatını edebiyatla dolu dolu yaşayan Necatigil, öğretmenlik kimliğini de korumuştur. Son çalışma dönemlerinde de Çapa Eğitim Enstitüsünde çalışarak bu okuldan emekli olur. Emeklilik günlerini de edebiyatla ve çalışarak geçirir. Kanser nedeniyle Cerrahpaşa Hastanesinde 13 Aralık 1979 tarihinde hayata gözlerini yumar.

Ölümünden sonra ailesi her yıl verilmek üzere Necatigil Şiir Ödülü’nü oluşturmuştur. Rüştü Onur ve Muzaffer Tayyip Uslu’nun yaşamlarını anlatan 2013 yapımı Kelebeğin Rüyası adlı filmde Necatigil’in Zonguldak’taki stajyer öğretmenlik günleri canlandırılmıştır.

Behçet Necatigil heyecan dolu bol atraksiyonlu hayatın dışında kalıp kendi kumaşının nakışını dikmiş, onu parlatmıştır. Onu tanıyanlar uysal ve sakin halinden, mahsun duruşundan şiirleri kendi sesiyle özleşmiş ve onun sesini unutamamıştır. Huzurla yatması dileğiyle…

Yararlanılan kaynaklar: listlist.com

The post Behçet Necatigil appeared first on Geceyim.

Buralarda bu kadar acıyla kalamayıp, 1928’de en iyi arkadaşı olan İbrahim ile Adana’ya gitmeye karar veriyorlar. Sivas’ın Karaçayır köyünde Deli Süleyman isminde biri, Veysel’i ilk seyahatinden vazgeçiriyor.

Zara’nın Barzan Baleni köyünden Kasım adında birisi Veysel’i köyüne götürerek iki üç ay beraber yaşıyorlar. Veysel’i Adana’ya göndermeyen Deli Süleyman, Sivas’lı Kalaycı Hüseyin, Veysel’e yol arkadaşlığı ediyor. Dönüşte Veysel, Hafik’in Yalıncak köyüne ve Zara’nın Girit köyüne uğrayarak 9 liraya güzel bir saz alıyor, Sivas’tan Sivrialan’a dönerlerken arkadaşları bir “üç kağıtçı” grubuna yakalanarak bütün paralarını kaybediyorlar. Arkadaşları Veysel’in 9 lirasını da alarak kumara veriyorlar. Veysel bundan bir müddet sonra Hafik’in Karayaprak köyünden Gülizar adlı bir kadınla evleniyor.

1931 yılında Sivas Lisesi edebiyat öğretmeni olan Ahmet Kutsi Tecer ve arkadaşları “Halk Şairlerini Koruma Derneği”ni kuruyorlar ve 5 Aralık 1931 tarihinde de üç gün süren Halk Şairleri Bayramı’nı düzenliyorlar. Ahmet Kutsi Tecer, Veysel’in hayatında bir dönüm noktası haline geliyor, yeni başlangıçlara sebep oluyor.

1933’e kadar usta ozanlarından, şiirlerinden çalıp söylüyor. Cumhuriyet’in onuncu yıldönümünde Ahmet Kutsi Tecer’in direktifleriyle bütün halk ozanları cumhuriyet ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk üzerine şiir yazıyorlar. Veysel’in çıkan ilk şiiri böylece “Atatürk’tür Türkiye’nin ihyası..” dizesiyle başlayan şiir oluyor. Bu şiirin yazılışı, Veysel’in de köyünden dışarıya çıkmasına neden oluyor.

O zaman Sivrialan’ın bağlı olduğu Ağacakışla nahiyesi müdürü Ali Rıza Bey, Veysel’in şiirini çok beğeniyor, Ankara’ya göndermek istiyor. Veysel kendisinin gidebileceğini söyleyerek arkadaşı İbrahim’le yola düşüyor. Karakışta yalınayak yola çıkan Veysel ve İbrahim, üç ay sonra Ankara’ya varıyor. Ankara’da misafirperver tanıdıkların evlerinde 45 gün kalıyor. Şiirini Atatürk’e okutmak amacıyla geldiğini söylesede amacına ulaşamıyor. Eşi Gülizar: “Ata’ya gidemediğine bir,askere gidemediğine iki; yanardı ki o kadar olur…” diyor. Ancak, Hakimiyet-i Milliye (Ulus) basımevinde şiiri gazeteye veriliyor. Şiiri gazetede üç gün boyunca yayınlanıyor, bütün yurdu gezmeye, gezdiği yerlerde çalıp söylemeye başlıyor, çok seviliyor ve saygı görüyor.

Köy Enstitüleri’nin kurulmasıyla birlikte Ahmet Kutsi Tecer’in katkılarıyla,nsaz öğretmenliği yapıyor. Öğretmenlik yaptığı okullarda Türkiye’nin kültür yaşamına damgasını vurmuş birçok aydın sanatçıyla tanışıyor, şiirini oldukça geliştiriyor. 1965 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM), Âşık Veysel’e, anadile ve milli birliğe yaptığı hizmetlerden ötürü 500 lira aylık bağlıyor, 21 Mart 1973 günü, sabaha karşı saat 3.30’da doğduğu köy olan Sivrialan’da, şimdi adına müze olarak düzenlenen evde yaşama gözlerini yumuyor.

The post Dostlar Beni Hatırlasın appeared first on Geceyim.

Gülizar Ana, Sivrialan dolaylarındaki Ayıpınar merasında koyun sağmaya giderken -karnı burnunda- sancısı tutmuş. O gün orada dünyaya getirmiş Veysel’i. Göbeğini de kendisi kesmiş, bir çaputa sarıp yürüye yürüye köye dönmüş.

Yörede  “Şatıroğulları” derler, babası “Karaca” lakaplı Ahmet, Daha önce de çiçek hastalığıdan iki kiz evladi kaybetmis. Bundan oturu Veyselin uzerine düşerek büyütür. Yedi yaşına girdiği 1901 yılında Sivas’ta çiçek salgını yeniden yaygınlaşır; o da yakalanır bu hastalığa.

-Çiçeğe yatmadan evvel anam güzel bir entari dikmişti. Onu giyerek beni çok seven Muhsine kadına göstermeye gitmiştim. Beni sevdi. O gün çamurlu bir gündü, eve dönerken ayağım kayarak düştüm. Bir daha kalkamadım. Çiçeğe yakalanmıştım… Sol gözüme çiçek beyi çıktı. Sağ gözüme de, solun zorundan olacak, perde indi. O gün bu gündür dünya başıma zindan.

Gözlerini kaybeden Veysel yalnızca kırmızıyı unutmadı. Sebebini annesi düşerken kanayan yerlerinden dolayı olduğunu söylemişti.

Sağ gözünün görme şansı az da olsa vardı Veysel’in, ışığı seçebiliyordu bu gözüyle o sıralar. Yalnız yakınlardaki Akdağmağdeni’nde doktor varmış. Babasına doktoru anlatmışlar, “O gözlerini açar sizin oğlanın” demişler. Sevinmiş babası. Ne var ki, olumsuzluklar yakasını bırakmadı Veysel’in. “Bir gün inek sağarken babası yanına gelmiş. Veysel ansızın dönüverince; babasının elinde bulunan bir değneğin ucu öteki gözüne girivermiş. O göz de akıp gitmiş böylece.

Bundan böyle ablası Elif elinden tutarak gezdirmeye, dolaştırmaya başlar Veysel’i. Gittikçe içine kapanır Veysel. Emlek yöresi olarak adlandırılan Sivas’ın bu âşığı/ozanı bol diyarında, Veysel’in babası da şiire meraklı, tekkeyle içli-dışlı biriydi. Veysel’in dertlerini birazcık da olsa unutacağı bir uğraş olsun diye bir saz verir eline. Halk ozanlarından da şiirler okuyup, ezberleterek avutmaya çalışırdı oğlunu. Ayrıca yöre ozanları da zaman zaman babası Şatıroğlu Ahmet’in evine uğrar, çalıp söylerdi. Merakla dinlerdi bunları Veysel. Komşuları Molla Hüseyin de sazını düzenler, kırılan tellerini takardı. İlk saz derslerine de bu vesile ile başlamış oldu. Babasının arkadaşı olan Çamışıhlı Ali’den öğreniyor Veysel saz çalmayı. Karanlık dünyasını Pir Sultan Abdal, Karaoğlan, Dertli, Rühsati gibi usta ozanlar aydınlatıyor. 1933 yılında tanıştığı Ahmet Kutsi Tecer’in de teşvikleriyle artık kendi sözlerini yazıp söylemeye başladı.

Veysel 20li yaşlarındaydı. Arkadaşsızlık acısı, sefalet, Veysel’i çok bedbin, umutsuz ve mahzun ediyordu. Tüm bunların üzerine bir de 1. Dünya savaşı eklendi. Orduya katılan kardeşi Ali’nin ve tüm akranlarının cepheye koşuşu kendisinde büyük bir boşluğa neden oldu. Günlerini bahçesindeki ağaçların altında gölgelede, geceleri dağ tepelerinde  kendini müziğe ve şiire verdi.

The post O gün bugündür dünya başıma zindandır dediği -Aşık Veysel appeared first on Geceyim.