• Şiirler

    Kömür Gömülür

    Elimde bir kömür, körpe bir yaz akşamüstü Sağ da sol da açık kapı pencere Ne uğrayacak bir ev kalır bu kap kara kömüre Ne yanması için üfleyecek bir yel kalır Kış’der kömür; kış gelse de bu köye; tutuşacak yar, yangın olsa Kara renge bağlar eller, taşımaz olur Kömür toprağa düşer; uçan toz, toprak olur Gelen gidene han, kervan olur Savrulmadan savrulan olur Toprağa gömülür, Kış’der kömür Temmuz, Ağustosu iter yaz bitmez Eller değişir, artık kömürü de tutmaz olur eller Yalnızlık bir alışkanlık, kader bir şerit olur Sıkışan can ölüme yaklaştıkça daha da kırpınır Kömür kış’ demez artık; Soğuk olsun’der Daha da derine gömülür Beklenen güz görünmez deliklerden Artık soğukta gelmez…