Sürgün yemiş duyguları,
işgalde talan edilmiş sözcükleri,
isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım,

Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım

Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, saf aşkıma yapılan yolsuzluğa ve tutkumun cinnetine şiir çizmekten bıkmadım

Sedanın tenhasına çığlıklarımın bir güç hükmetmesine, ayrılığın silsilesine, sevdiğimin çekip gidişine, yüreğimin işsizliğine, duygumun ihtiras ile cenk edişine ve dünyamın kuleler gibi devrilișine şiir örmekten bıkmadım

Rüyalarımı Dgm’de seyretmeye, umutlarımın sürgün yemesine, istikbalimin ihtilal ile indirilmesine ve canımın inlemesine şiir biçmekten bıkmadım

Bıkmadım bir değil bin kez ölmekten, her defasında sırat köprüsünden geçmekten, zemheride titremekten, çirkin duyguları büyümekten ve yolculuğumun gaddarca bitmesine göz yumaya şiir üretmekten bıkmadım

Bir tren garında ağlamaktan, acı dolu bir vedadan, ayyaş bir şarapçının şehirin en tenha köşesindeki uykusuna ortak olmaktan
Boğazdan atlamaya yemin etmiş insanların o son kez duyduğu pişmanlığı anlamaktan, ve kanserlerin tümünü ruhuma zerk etmeye dair şiir karalamaktan bıkmadım

Yani ben kaybedilmiş duyguları yüreğime nakkaș misali işlemekten, o son sözü söylemekten, gece uyumadan önceki son pişmanlıkları hatırlamaktan, unutulmuş dostlukların hayıflanmaları ezberlemekten, zalimliğin meşrebiyeti yazmaktan ve insan aklına gelebilecek tüm kötülüklerin merceği benim diye diye şiir tutuşturmaktan bıkmadım

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Bıkmadım appeared first on Geceyim.

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post HEPSİ BUYDU appeared first on Geceyim.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki*,

Mavinin bir tonundan ayırt edemediğim gözlerini sessizliğime armağan etmekte, haykırmakta seni,

okumakta tüm şiirleri, susmakta yüzüme tüm yalnızlığı.

Suskun, kimsesiz, yalnız ve mağrur ümitlerim, kayıp suretim ve aşk, niceleri, saymadıklarım…

Hani şu elimden kaçan balonum, yere düşen pamuk şekerim, kırılan oyuncağım, eskimiş anne kazağı,

bir de şey: gece

Ama zifiri karanlık, sönük yıldızlardan yoksun biçimde, öylece karşımda raksa tutulmuş gece.

Hepsi ümitlerimin bir çocuğuydu ve hepsine aşıktım, bağnaz biçimde ve bir Yahudi zalimliğinde…

Lakin yitirdim bir poker masasında servet misali, şeşbeş gelen bir zarda, hem de bir seferde, tüm șansımla.

Kıraç topraklardan topladım umutları, zemheri kapımda kedi misali pineklerken, temmuz içimde sıcağı ile meşke koyulmuşken.

Eski Aramice kitaplarda okudum kendimi, Felemenkçe bir metnin son noktasında rastladım sinemaskop yalnızlığıma ve ağlayarak okuduğum şiirlerin şairini kendim olduğunu fark ettim.

Annemin sıcak göğsüne sığındım şiir üflerken samandan kağıtlara ve annemin çilekeş tarafını nokta bildim cümlelerimin sonunda

Sonra annesi olmayan birini düşündüm, çocuğu, babası olmayanı da tabi, sevgilisi, eşi, işi, parası…

En çok da hayalleri olmayan birine bir kadeh daha fazla içtim.

Bir küfür fazla savurdum yüreğimi değil de yüreğimdeki hayalleri çalana,

Bir değil iki kere âşık oldum Habîbe, bir değil bin kez geçtim şu sırat köprüsünden,

Bir, iki, üç, dört derken yaşım oldu yirmi iki ve bir kez değil ahir ömürde insan birden fazla ölüyor…

Sonra yara yeniden örüldü dilimize, sonra yeniden aşık oldum yaz yüzlü kızlara, sonra yeniden gece oldu, demlendim sessizliğin sedasında, unuttum sevmeyi, türküler bitti, o kitap artık rafa kalktı, o son söz söylendi, kalp kırıldı bir kere.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, tutuldum ayın on dördüne; çirkef ve berduş başımla.

Üstümde afili bir ceket var ki, örter sandım uykulu yalnızlığımı, saçlarımı değil de sana olan duygularımı taradım, peygamber kokuları çalındım gerdanlığıma, mücahit sakallarımı kestim sırf dolunaya olan aşkımdan.

En saf halimle, çocukça, masumca kıskandım yıldızları sırf dolunaya yakınlar diye, şarap mahzenlerine sığındım, Kabbani ruhuna soyundum, gelmedi aklıma kumdan bir kale yapmak, gelmedi Arakan’da bir gecenin sabahı, gelmedi güneşin hüküm sürdüğü bir sabah ve gelmedi bir şarkının sonu.

Şiir yazmaya niyet ettim bilmediğim kelimelerle, şarkı söyledim ama sessiz, içimden, dans ettim kimse görmeden, erik çaldım ağaçlardan, Bir de şey borç aldım hayattan: yaşamak adına.

Bana kalırsa ‘utanç’ bu çağda ortaya çıkan bir hissiyat

Bana kalırsa tüm insanlar yalnız, tanrı da buna dahil ve bana kalırsa kadınlar öldürülmeden de sevilebilir.

Bana kalırsa bu dünya yeşerir, çiçek açar meyve verir, tanrı utanır ve bana kalırsa her şey: sevilen seveni üzmez.

Keşke bana kalsa her şey

Sırf iyi yüzleri ile değil, kötü kalpleri ile razıyım bana kalanlara.

Sonra yeniden ezberledim yaraları, yarınları, geceden, dünden arta kalan acıları, abaküs ile saymaya kalktım mesela: dudaklarıma gebe kalmış tütünün sayısını , ölümün vadesini, geleceğin günü…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, sarı benizli hatıraları siliyorum zihnimden.

Köhnemiş rüyalara mahkum olmuş veyahut barbarlar tarafından soyulan o hayallerimi, sırf kadın teni arayan tenimi ikna etmek için.

Siliyorum hatıraları, hem de kokulu silgim, inatçı ruhum ve bir daha kazanamayacağımı bildiğim hatıralar ile…

Şimdi çevremi saran kırkbatıran çiçekleri pek bir manasız, pek bi lüzumsuz dilimizdeki o söz, mert değil namert gelecek çağın duyguları ve bu günün insanı namümkün olan her şeyde ısrarcı.

Öğretmedi babam bir kalbin içinde kadın nasıl taşınır, öğretmedi ağladığım gecelerde göz yaşlarımı nasıl sileceğimi ve babam öğretmedi bana dünyanın zalimliğini.

Şimdi yüreğimin gemileri ilelebet kalacağı limandan ziyade bir pansiyonluk rıhtımları tercih edişi yıkılışımın heykeli demek son nutkum…

Sonuna geldiğimiz filmi başa sarıp sarıp izlemek, o son vapuru kaçırmak, martıların Üsküdar’da olmayışı, ayazında öldüğümüz Balkan harbi ya da şey mesela şu bir türlü çıkamadığımız dünya turu…

Bunların hepsi son nutkumuz.

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki,

Kerahet vaktinin iki bilinmeyenli denkleminde bir hikaye üflüyor ruhumun derinliklerine, ezberliyorum günahlarımı, yeniden sayıyorum işlediğim cinayetleri…

Bakın ben bir çok hamaratımın yanında narsist bir tüccar, şaibeli bir servet baronuyumdur.

İblis ile kara para aklar, ruhsuz şeytanlar ile iş tutarım.

Bir çoğu devlet arşivlerinde yazmaz ama, kayıt altındadır Tanrının defterinde.

Kötü kalpli insanları pek bir sever, yolsuz bezirganlar ile iyi anlaştığım doğrudur.

Son senedi yırtıp atar, vadesi gelmiş bonoları yakarım, parayı insandan çok sevdiğim basıldı gazetelerde.

Sırf bu kötü amelleri çok iyi ezberledim. Aksini yapıp ahmakça cennete erken rezervasyon alacağımı düşündüğüm için.

Bu çağın fiyakalı fantazmalarını saymak pek haddime değil ama bildiğim bir iki şey var ki demeden geçmem.

Bir; posta pulları ile duvarı kaplamak ve kanvasa dadanmak

İki; enstrümantal hayatı tercih edip şu üflemeli enstrümanları kullanmak.

İşte tüm bu saydıklarım tütsü kokan bir çeşit şehvet, dede evinde yadigar dediğimiz bir nefret ve en önemlisi cemali olmadan taşımak zorunda olduğumuz iffet…

Gecenin karanlıktaki dinginliğine ant olsun ki, bu çağının gökkuşağını yazdırdı yine.

Ant olsun gelmeyen sabahın namertliğine, ant olsun çekip giden kadınlara, yüz üstü bırakılan yetimlere.

Ant olsun ki yazacağım bildiğim gerçekleri.

Belki delilim yok ispatlamak için ama bir gün açıp okunursa şiirlerim en büyük delilin sahibi ben olacağım.

*Duhâ’2

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Gecenin Karanlıktaki Dinginliğine Ant Olsun appeared first on Geceyim.

Ağaçlar senin o güzelim gelişine dayanamayıp yapraklarını, üzerinden gelip geçesin diye kaldırımlara seriyor. Bulutlar sevinç gözyaşlarıyla selamlıyor seni. Bense pencere kenarım, bir elimde kahvem ve kulağımda en sevdiğim müzikle seni karşılıyorum. Her yaş günümde mutlaka bir kere uğramayı eksik etmiyorsun. Senin gelişin üzerine dolabımda aylardır sakladığım, okumak için sabırsızlandığım şiir kitaplarımı çıkarıyorum ve dikkatle izliyorum sendeki muhteşemliği.  Bir son buluş, bir bitiş ancak bu kadar güzel olabilir diye düşünüyorum.  Sonra yavaş yavaş aklıma geliyor senin bizi ne kadar güzel bir başlangıca hazırladığın. Açıkçası bu bana mutluluk veriyor.

Pencereyi hafiften araladığımda yüzüme rüzgarla birlikte uçsuz bucaksız özlem dolu bir koku geliyor. Bu koku vefandan geliyor çünkü sen gelmeyi hiçbir zaman ertelemiyorsun. Mutlaka uğruyorsun, içimde sana karşı büyüttüğüm o özlem dolu şehre. Bir iklim ancak bu kadar güzel dokunabilir diyorum içimden. Ancak bu kadar güzel gelip geçebilir. Yağmur damlaları yalnızlığın derin sessizliğinde hafiften gözyaşıma karışırken, işte diyorum.  Yaşamak tam da bu. Yaşamak bu kadar işte.  Her bitişinin yeni bir başlangıca yelken açması beni tarifi imkansız bir umuda sürüklüyor. İmkansıza ve mucizelere sayende daha fazla inanıyorum.  Ve diyorum bir kez daha belki içimden söylüyorum ama senin beni anladığını hissediyorum. “Ellerini tutabilsem, emin ol saatlerce bırakmazdım.” Hoş geldin ve hoşça kal. Yeni yaşımda uğramayı sakın ihmâl etme. Göremediğim gözlerini düşlerimde  saklıyorum. Seni bekliyorum her zamanki yerimde. Pencere kenarında…

The post Yeşilin Mazi Tozu appeared first on Geceyim.

Sonbahar biter, kış yine gelir…*

Şarkısı sustu günümüzün, geceye döndü. Şarkılar sessizliğe günler de geceye mahkummuş…

Yaşanan hikayeler bizim değil. Zaman, görünmesi mümkün olamayacak kadar hızla yanıbaşımızdan geçip  gitmekte. Anlatıp duruyoruz oysa kimsenin bizi dinleyecek hali yok. Susmanın derman olmadığı yüzyıllar öncesinden keşfedilmişti. Hayat canımıza kast ediyor karşılığında biz kısa cümleleri hazırda bekletiyor, parmağımızı tetikten çekemiyoruz.

Dünün aynısı gibi tekrar eden günleri hediye bırakan bu mevsim, bu sonbahar ve pencere kenarındaki çiçeklerin ölüsünü toplayan ellerimiz. Artık sokakta koşmayan çocuklar ve ‘üzerine bir şey al, üşütürsün’ nidasıyla evden uğurlanan çocuklar. Herkes hazır, bir biz bir de çocuklar yorgun mevsimden. Neden peki böylesi karanlıktayken korkuyla yarını beklememiz?

The post Savruluşu Bundandı Kimsesizliğin appeared first on Geceyim.

Olmak istediğin insan mısın? Hayallerindeki sen nasılsın? Bu yolun sonuna varsan ve bir ışık yaksan nasıl bir senle karşılaşırsın? Dökülür mü ağacın yaprakları gibi düşlerin yoksa yeşerir mi güzün soğuğuna inat? Dinle kendini, düşüncelerini erteleme. Kızıl perçemlerinle gözlerini kapatıp hayata küsme, istediklerini yüksek sesle söyle. Söyle ki duysun evren sesini. En önemlisi duyur kendine nasıl biri olmak istediğini. İlerle küçük adımlarla da olsa, düşmek bile daha iyidir bazen yerinde saymaktansa. Emin ol ağacın yaprakları gibi düşecek bir gün yara kabukların. İyileşeceksin, yeşereceksin hatta belki yeniden. O gün anlayacaksın, karanlık elbet çıkar aydınlığa ve güz yerini mutlaka bırakır yaza.

Ya hiç girmeseydin o sokağa? Bu kadar yaklaşabilir miydin kendine? Düşündün mü hiç? Hala şansın varken sorgula. Ağacının yapraklarını dökmesi sorun değil, sen yine de onu sula. Bir gün illa ki meyve verecektir sana. Yara izlerine bakıp da ağlama ve kızıl perçemlerinle onları kapama. Unutma, onlar anlatacak neler başardığını ve nasıl güçlü olduğunu insanlara.

Lütfen geç olmadan kendini hatırla ve doğanın bu savaşından mağlup ayrılma.

Eses

The post Kızıl Tutamlar appeared first on Geceyim.

Sonbahar’da olaylar gibi ardından geleni daha fazla vakit kaybettirmeden gelmesi için birbirine uzak birkaç bulutu bir araya getirip bir anda damlalarını akıtır.
Ve su gibi akar, sonra tekrar kaybolur.

Havaya bile izin vermez düzenini kurmasına, hep akıllarda yaratılmasını ister kaosun,
yaşatılmasını ister dağınıklığın.
Bu yüzden çetrefilli bir mevsimdir sonbahar, mevsimler arasında kaybolur bir anda doğar.

“Eylül toparlandı gitti işte
Ekim filan da gider bu gidişle
Tarihe gömülen koca koca atlar
Tarihe gömülür o kadar…” -Turgut Uyar

Gülüşlerinde gizler hıçkırıkları da heyecanı da halbuki korkusuzca tırmanır çocuk, ağacın dallarına. Hava ürtpertince de aranır bir sıcaklık; gözler yoklar kestane arabalarını, bir bardak sıcağı en çokta sıcak insanları.
Arananlara kavuşmak ister insan, arnavut kaldırımlı bir sokağın sessizliğinin kesişiminde ya da bir şehrin en kalabalık yaya geçidinde. İstemek güzel gelir o an, bir anahtar gibi gelir insana. Sanki bir şeylerin kilidi varmışta hatta anahtar elindeymişte yani her şey tam ama bir şeyler eksikmiş sebepler uyduruluyormuş cevaplar tanımlanamıyormuş, işte…

Sabah kalktığınızda pencereye bir bakış atmadan, gökyüzüyle konuşmadan dışarı çıkamamak; düşüncesiz yaşayamamaktır sonbahar. Yanına aldığı şemsiyeyi kullanmak isteyip, bir yandan da ıslanmamak ister. İnsan ya bu, ister de ister, neyse bahar da son buldu şimdi kış gelsin ister.

The post Bahar Da Son appeared first on Geceyim.