Sürgün yemiş duyguları,
işgalde talan edilmiş sözcükleri,
isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım,

Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım

Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, saf aşkıma yapılan yolsuzluğa ve tutkumun cinnetine şiir çizmekten bıkmadım

Sedanın tenhasına çığlıklarımın bir güç hükmetmesine, ayrılığın silsilesine, sevdiğimin çekip gidişine, yüreğimin işsizliğine, duygumun ihtiras ile cenk edişine ve dünyamın kuleler gibi devrilișine şiir örmekten bıkmadım

Rüyalarımı Dgm’de seyretmeye, umutlarımın sürgün yemesine, istikbalimin ihtilal ile indirilmesine ve canımın inlemesine şiir biçmekten bıkmadım

Bıkmadım bir değil bin kez ölmekten, her defasında sırat köprüsünden geçmekten, zemheride titremekten, çirkin duyguları büyümekten ve yolculuğumun gaddarca bitmesine göz yumaya şiir üretmekten bıkmadım

Bir tren garında ağlamaktan, acı dolu bir vedadan, ayyaş bir şarapçının şehirin en tenha köşesindeki uykusuna ortak olmaktan
Boğazdan atlamaya yemin etmiş insanların o son kez duyduğu pişmanlığı anlamaktan, ve kanserlerin tümünü ruhuma zerk etmeye dair şiir karalamaktan bıkmadım

Yani ben kaybedilmiş duyguları yüreğime nakkaș misali işlemekten, o son sözü söylemekten, gece uyumadan önceki son pişmanlıkları hatırlamaktan, unutulmuş dostlukların hayıflanmaları ezberlemekten, zalimliğin meşrebiyeti yazmaktan ve insan aklına gelebilecek tüm kötülüklerin merceği benim diye diye şiir tutuşturmaktan bıkmadım

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post Bıkmadım appeared first on Geceyim.

Furkan Dilekci

Asude bir zerafet eşliğinde şiirle mest olan, ulvi güzelliklere hasım, inatçı umutlara yoldaş, ikbali vuslat yolcusu ya da acılarıyla beslenen insan-ı kamil ruhu.

The post HEPSİ BUYDU appeared first on Geceyim.

 Hani bazen olur ya, albümleri karıştırırken bir anda karşına bir fotoğraf karesi çıkar. Radyo kasetinin içerisine sarılmış bir film gibi çark dönmeye başlar ve kulağımıza eski zamanlardan bir şarkı çalınır. Dinledikçe zaman ve mekan kavramı değişir, burnumuza eski zamanlardan kokular gelmeye başlar. İşte Tam da bu zamanda “Ben bunu nasıl unuturum?” diye insan kendi kendine hayıflanır.

 Ya da bu güzel anıyı sil baştan oluşturalım. yoğun bir günün ardından eve gelmişsiniz ve o güzelim kanepeye kendinizi attınız. Tam böyle “dünya umrumda değil ulan” diye ayaklarınızı uzatmışsınız, bir anda aklınıza, geçmişin bir zamanlar  tokadını yediğiniz kötü bir anı geldi. Nefes alışlarınız bile değişti. Belki de soğuk soğuk terlemeye başladınız. “Nerden çıktı şimdi bu? Ne güzel unutmuştum” dediğinizi duyar gibiyim.

Ah, işte böyle, bazen insan unutmaktan kaçar bazense ona sarılır tüm gücüyle. Hayatta herkesin yaşadığı güzel anılar da vardır, kötü anılar da. Hatta bazen de, yaşanılan korkunç zamanları unutana kadar, yaşamdan kendimizi soyutlayabiliriz. Unutmak bir bakıma zehir, bir bakıma mucizevi bir iksirdir.

 Size tavsiyem güzel anıları bir deftere yazın, ne zaman karanlıktan bir kötü anı yakanıza yapışacak olursa, açın o defteri, gecenin yarısından sabahlara kadar okuyun. Bu sadece kötü anılar için geçerli değil. Hiç ummadığınız şeyleri yaşamış olabilirsiniz. Hiç beklemediğiniz bir zamanda başınıza kötü bir şey gelmiş olabilir, hatta geçmişte sarıldığınız bir dostunuz şimdi sizi yerle bir etmiş de olabilir. işte o zamanlarda o insanla yaşadığınız güzelliklere tutunun , güzel olanı unutmamak için elinizden geleni yapın, kötü olandan da bir tecrübe kazanıp koyun bir kenara.

 Hayat bu, elbette Ağlamalarımız da gülmelerimiz  gibi doğal. Ama kalbimizi un ufak eden duygularla sürekli hemhâl olmak veyahut da olmamak bizim elimizde. Zamanın sürprizlerine hazırlıklı olun. Her an her şey olabilir. Siz yeter ki iyi olanı, güzel olanı hatırlayın. Sonra görün bakın. Zaman, karşınıza çıkan kötü anıları yolunuza bir bir tecrübe taşı olarak dizecek . Ve yol açılacak .Yolunuz açık olsun.

Sözlerimi Turgut Uyar’dan bir alıntı ile bitirmek istiyorum.
 “Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum
 hiçbirinizle dövüşemem
 benim bir gizli bildiğim var
 sizin alınız al inandım
 morunuz mor inandım
 ben tam kendime göre
 ben tam dünyaya göre
 ama sizin adınız ne
 benim dengemi bozmayınız”
Unutmayın bir yerlerde geçmişte yaşadığımız güzel anılar hâlen yaşanıyor ve yaşanmakta. Bilmem evrenin kaçıncı galaksisinde.
İyi haftalar diliyorum, güzel anıları biriktirdiğimiz mutlu yıllara.

The post Tutundum Güzel Yaşanmışlıklara appeared first on Geceyim.

Artık kollarını başının arkasında kavuşturabilecek kadar uzamıştı boyu. Parmaklarıyla ayaklarının ucuna dokunabiliyor, sırtını yalnız başına kaşıyabiliyordu. Her gün aynı şekilde güne başlıyor, öğleye kadar kahvaltı ve ardından güzellik uykusuna yatıyordu. Felaketin gelmesi, evlerinin duvarlarıyla beraber hayallerinin de yıkılmasıyla başladı. Artık büyümüştü tamamen.

Masallarda eksik olmayan devler, kapısını çalmayı ihmal etmedi elbette. Banka sıralarında piyangonun vurmasını bekler gibi bir elindeki fişe, bir ekrana bakıp heyecanla bekliyordu. Büyümüştü ve cam tabutun içinde  tamamen hareketsiz yatıyordu. Hayatta her şey su faturası ödemek içindi, yeni yeni öğreniyordu. Kurduğu cümleler, aşık olduğu kadınlar, geçmişe gömülüyordu sürekli. İstemeden bir çarka tutunmuş, dönüp duruyordu. Kaynar kazana atılarak uyandırıldığını düşünecekti eğer bir zamanlar masalın içinde olduğunu hatırlasaydı.

The post Aradığını Bulmak İçin Kapıyı Kilitleyenler appeared first on Geceyim.

Bir insan neden unutulur? Öldüğü için mi yoksa, artık bi hayatta yer edinmediği için mi?

Yolda yürürken bir kış günü, rüzgarın yüze vurduğu sert darbeler kadar gerçek midir unutulmak?

Şu sıralar yürüdüğüm yollar bile ayaklarıma sanki dikenli yol gibi gözüküyor. Yüzüme vuran sert ama bi o kadar da kendinden emin rüzgar dudaklarımı kurutana kadar durmuyordu. Soğuktu ve de acımasız. Unutuluyordum.

Bir ölünün üstüne toprak atıldığında artık çürümeye yüz tutar. Fakat bir ölü ancak unutulduğu zaman, işte o eylem gerçekleştiği zaman tam olarak çürümeye başlar. Yavaş ve acımasızca. Unutuluyordu.

Rüzgar çok sert esiyor şiir. Bir ölü değilim, nefes alabiliyorum. Fakat unutuldukça bir rüzgar estiğinde nasıl dudak kuruyor ise o şekilde kuruyordum. Cümleler eksildikçe çürüyorum. Unutulmak ölümden farksız. Avucundan hayatının bir kum tanesi gibi kayıp gittiğini hissediyorsun. Her türlü intihar vardır. Fakat unutulmak; en beter intihar girişimidir. Rüzgar gibi, sert ve acımasız.

The post Unutulmak appeared first on Geceyim.

Sen belki bir mekanda olacaksın ya da bir bankta tek başına. Yanından geçip gidecek, sözleri rüzgara karışacak ve kulaklarını tıkamak isteyecek bir yanın. Yanında biri varsa dünyanın en saçma konusunu açacaksın ama yoksa öylece durup her şeyi hatırlayacaksın. Muhtemelen hiç hesapta olmayacağım, şaşıracaksın. Kalkıp yürüyeceksin kafan benimle dolmaya başlamışken, hatırlamak çok ağır olacak. Bakışlarını yerdeki gölgenden kaçıracaksın ama sonra kırmızı ışık yanacak. Beni arabanın altından kaç kez çektiğini sayacaksın. Bana dokunduğun ellerini sıkacaksın sonra. Hayatımı kurtarmıştın, hem de defalarca. içinden o şarkıyı mırıldanacaksın. Gerçekten, seneler geçmiş olacak. Eve döndüğünde o kutuyu açacaksın.

O gün o şarkı çalacak.

 Kutudan mektuplarımı, fotoğrafımızı, anlarımızı çıkaracaksın. Sonra şarkı çaldığı için birlikte verdiğimiz o sözü sen tek başına tutacaksın. Belki de o gün ilk kez bu kadar sarhoş olacaksın. Sonra kedin gelecek yanına, eğer yaşıyorsa. (Lütfen yaşasın.) Boynunu sevip yüzünün aldığı şekli izleyeceksin. Belki kedinin o yüzüne kırgın bir tebessüm edeceksin. Hiç hesapta olmayacağım ama evinin yakınlarında bir vişne ağacı olacak. Ben hiç hesapta olmayacağım ama bir yerlerde, o günden sonra hep o şarkı çalacak. Sen sözünü tutarken, benim de hiç hesapta yokken aklıma geleceksin. Ruhum duymayacak demiyorum çünkü biliyorum. Aramızdaki o bağ hep hesapta var.

Bir gün o şarkı hiç olmadık bir yerde çalacak.

Ben duymazdan gelip kalbimi tutacağım annemle sıradan bir konuyu konuşurken. Belki de kimse olmayacak yanımda, kusacağım. Üzülünce midem bulanıyor.

 Bir gün o şarkı, aynı anda çalacak. Etrafımızda birileri varsa bağıra bağıra söyleyecek ama biz sessiz kalacağız. O an ikimizin de aklında birbirimiz olacağız ama bedenlerimiz uzakta. Belki ben bir sahil kenarında sen, bir içki masasında. Aynı anda fısıldayacağız,

“Gönül ektiğini biçiyor.”

Bir gün o şarkı çalacak ve biz bir daha hiç unutmayacağız.

The post O Şarkı appeared first on Geceyim.

ben bu hikayeden sessizce çekilmek istiyorum artık. seni severek iyileştirecektim kendimi. parmak uçlarınla güçlenecekti saç diplerim. dik duracaktım. eğilmeyeceğime inanmıştım. sen inandırmıştın.* gökyüzünü görmeyen yüzüm yüzünden boynumu eğdim şimdi. kaburgalarımın arasına mavi çiçekler ektim. kitap arasına sıkıştırıp kurutmak ister gibi kuruttum anıları. unutmaktan korktuğum yarayı, kaburgalarıma sakladım. insan canının içinden sevince aldığı yara bile güzel geliyor çünkü. o benim yaram* deyip üzerine zamanı örtebiliyor. sahiplenip, göğsünü gererek benim* diyebiliyor. şimdi balkondayım. saat beş kırk yedi. hava soğuk, avuç içlerim terli. sırtımda, unutmak istediğim binbir hatıranın yangını var ve gözlerimi ara ara doldurup kaçan rüzgar.. parmaklarımı cebime götürüp buruşuk bir sigara dalı çıkarıp çakmağın aleviyle ucunu tutuşturdum. sen parmaklarımın arasındaki turuncu alev, ben yanan kağıt parçası. böyle tükettik biz birbirimizi. eğer bu gece de unutamazsam seni,  söndürmezsen kaburgalarımdaki yangını, çiçeklerim yanacak biliyorum.

kelebeklerin dirilmesini beklemiyorum, midemdeki mezarlığı yakıyorum. bu sebeple yanına geliyorum, sana ölümü armağan ediyorum. saçlarından öpüyorum.

The post Mavera appeared first on Geceyim.