Yağmura kestane ağaçlarına toprağın kokusuna
Bu havalara mevsimin sarımtırak hüznüne
Sözünle dökülen yapraklara
Sonra geceye rüyama en çok da sana dargınım.
Yalnızlığımın en hazin köşesinde gezinen ellerine
Parmak uçlarına değmeyen gözyaşlarıma
Bakışınla otağ kurduğum gözlerine
Uykulara tahayyül eden gamzelerine dargınım.
Aslında önce kendime
Seni toprağım gibi sevip sözüne itimat eden kalbime
Gidişinin ardından bin kere seni özleyen ruhuma
Umudu katık edip meczup gezen varlığıma dargınım.
Sonra mihraplarda doğrulup ettiğim dualara
Bu şehrin koyu karanlığına ay gibi yüzünü düşüren aynalara
Güneşten evvel yastığıma düşen başına
Adımla seslensen içimde uçan kuşlara dargınım.
Sabahlara kadar yanan sobama
Odamın is ve dem kokulu seni bekleyen duvarlarına
Sesini ötelerden taşıyıp kapımı ırgalayan fırtınalara
Ellerinin iz sürdüğü buğulu camlarıma dargınım.
Sesimi avuç içlerine giydirişime
Gün doğmasa güneş açmasa da
Bir senin bana ve yalnızlığıma kalışına
Bir de erguvanları yakıştırdığım gülüşüne dargınım.
Seni hatırlatan şarkılara, şiirlere, kitaplara
Bu sokakların bize şahit tuttuğu evsizlerine, kedilerine
Adımlarımızın kalbimiz kadar hızlı attığı bayırlarına
Ayrılığın ölümden önce gelen hallerine
Varlığın dehlizlerinde koca bir hiç oluşumuza dargınım.
Hisli kalplerde güçlü kalemler olmaya inanmışlığın kadim yolcusu 🌿🌿İnanmak ve hep düşlemek yetecek elbet…