kirpiklerimi bir kuş sıyırdı kanatlarıyla ve on dokuz yaşında öğrendim saçlarımı okşamayı uyurken. kuş sürüleri gördüm bir yeri terk ederken onlar da göçüp gittiler, terk etmek zorunda oldukları yerden. büyü saçım, dedim büyü neye yarardı başka? neye yarardı, iki yabancının dünya kadar anısı kutularda sararmaktan başka. o hep sararan bir vişne ağacıydı, yatağımın penceresinde varlığından …
sen bir bebeği büyütür gibi inanmıştın, gözün gibi bakıştın o adama. tüm inancının tam orta yerinden kırıldığı, seni, sana yansıttığı aklını başından alıp seni bir sokak ortasında ağlattığı kaldırımın kenarında, anlamıştın. sen acıya ağlamıştın da varamamıştın bir mezara. bu yol seni öldürmüştü ama sen hep ısrarla vurmamış mıydın o kıyıya? tüm inancını o aynanın ikinci …
Her gün yürüdüğüm yolu ihlal eden ayaklarım değildi, kasvetli düşüncelerim. Gökyüzünde gözlerinde bana bakarken ki parlayan ışıltıya ithafen bi yıldız seçmiştim o yıldız artık yerinde değil. Yıldızı sen diye sever, gökyüzüne şiirler bahşederdim. Şiirler de şairini terk edermiş. Yıldız da gökyüzünü terk etmiş. Gör- -düm -meseydim. Gözleri kör etmek için illa kör olmak gerekmiyormuş. Gözlerimdeki …
Bu şiir yamalı, buğulu pencerem sonunda açılı. Anlamıyorsun. Ben bir keresinde boğulmuştum ama ortada bir okyanus yoktu. Ben bir keresinde çok fena yanmıştım Yanılmıştım. Düşmüştüm günden geceye Aslında uçurum göz kapaklarımdaydı. Anlamıyorsun Ciğerlerim su dolu, tenim yanık. Ve sırtımda onların parmak izleri var Üstelik dizlerim yarık. Anlamıyorsun. Varlığım yeterince sancılı halbuki Ve burada olsanız dahi …
Bir şeyler yazmalıyım bir şeyler yazmalıyım yüzde yüz yalansız bir şeyler yazmalıyım hiçbir şeyi önceden düşünmeden cıgaramın dumanı yoktur yârin imanı bir şeyler yazmalıyım masamın üstünde gördüklerimi değil parmaklarımı değil bir şeyler yazmalıyım içimde bir şeyleri yakalayarak kova salıp içimdeki kuyuya su çekmeliyim Nazım Hikmet, 1962
Adam yaşama sevinci içinde Masaya anahtarlarını koydu Bakır kaseye çiçekleri koydu Sütünü yumurtasını koydu Pencereden gelen ışığı koydu Bisiklet sesini çıkrık sesini Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu Adam masaya Aklında olup bitenleri koydu Ne yapmak istiyordu hayatta İşte onu koydu Kimi seviyordu kimi sevmiyordu Adam masaya onları da koydu Üç kere üç dokuz ederdi Adam koydu …
Kıyametler kopacakmış susmasam Ve gülmesem, yığılacakmışım şuraya. Hayat bana bir karga yolladığında, Ninni sanacakmışım ağıtını. Ama biliyorum, Kalsa da dilim dikişli Gözlerim kör olmayacak. Dünya batıyorsa günden geceye Ve kızıllıklar bulaşıyorsa artık Güneşin cesedinden gençliğime Adım hep iris çiçeği kalacakmış. Mezarlığı gözleriyle sularlarsa Hep o çiçek açacakmış. Ağlarlar ki, ağrılarım tomurcuğa dönüşürmüş Zaman her şeyi …
Hayat seni güçlü bir kadına çeviriyor, diyen bir çiçek tanıdım. O da biliyor ki, duvara vurduğu yumruktaki kan izi kadarım. Çünkü kan lekesinde kalır bazı kız çocuğu ölüleri. En son ne zaman bağırmıştın, doğduğunda değil mi? Ve ettiğim tüm dualar şöyledir artık: “Bir pirenin sesini dahi duyan Allah’ım, Yalvarırım bu kez duyma, dinle …
Bu gece bitecek, güneş yüzüme vuracak, Dedim kendime, gökyüzümü kırdığın gece. Söz veriyorum. Sabah altıya nasıl geldim bilmiyorum. Başımı koyduğum yastık, soğuk bir taştan farksız. Gözyaşlarım, çok sevdiğim deniz kokusundan farksız, Genzimi yakıyor. Sevdiğin dalga sesi, sessizliğimi yarıyor. Söz veriyorum. Ahver, bir bülbül sana söz verirken, Gökyüzünden kalbi ellerinde ölüyor. Göğüs kafesimdeki çakmağın, boğazımın ortasına …
Su damlasının üzerine düştüğü bir kar tanesi kadarım şimdi ben, Kalabalığın sevdiği o yalnızım. Bir bülbülün kırık kanadında saklı bir yarımın cesedi, Diğer yarımınki bir vişne kokusunda canlanacak kadar aciz. Bir yangın kadarım şimdi ben, Sadece kendi yandığını düşünecek kadarım. Acı olduğunu her seferinde kendine hatırlatıp, Yara bandı olmaya çalışanım. Bir …
