‘Unutmak’ ne ağır kelime, kimi zaman insanın boğazında düğüm düğüm oturuyor, kimi zaman da sonu uçsuz bucaksız bir geleceğe gebe. Ne yazık ki seçim şansı vermeden sil süpür ediyor hafızamızı. Bazen yaşanılan en kötü anıyı bazense kimsenin gözü değmesin diye gizlice, sessiz sedasız sakladığımız, bin bir tebessüm dolu anıyı. Hani bazen olur ya, albümleri karıştırırken …
Masal kıvamında gözlerini açtığı hayatta şekerden evlerde yaşadı. Herkesin kabarık etekli pembe elbiselerle süzüle süzüle yürüdüğü bir bale salonuydu burası. Güzel olan herkes bir o kadar da iyi kalpliydi. Gözüne çirkin görünen herkes kötülüğü içine hapsetmiş demekti. O, aldığı her nefesi bir kulenin penceresinden bakarken alıyor, verdiği nefes karşılığı camdan tabut içinde mışıl mışıl uyuyordu. …
Bu bir çeşit insanın yaşadığı fiziksel olmasa da ruhen intihar girişimidir. Bir insan neden unutulur? Öldüğü için mi yoksa, artık bi hayatta yer edinmediği için mi? Yolda yürürken bir kış günü, rüzgarın yüze vurduğu sert darbeler kadar gerçek midir unutulmak? Şu sıralar yürüdüğüm yollar bile ayaklarıma sanki dikenli yol gibi gözüküyor. Yüzüme vuran sert ama …
Bir gün çalacak mektubumun sonundaki o şarkı. Sen belki bir mekanda olacaksın ya da bir bankta tek başına. Yanından geçip gidecek, sözleri rüzgara karışacak ve kulaklarını tıkamak isteyecek bir yanın. Yanında biri varsa dünyanın en saçma konusunu açacaksın ama yoksa öylece durup her şeyi hatırlayacaksın. Muhtemelen hiç hesapta olmayacağım, şaşıracaksın. Kalkıp yürüyeceksin kafan benimle dolmaya …
