Yazılmış ayrılık mektubunda ki cümlelerin ağırlığını hissetti yüreğinde Ya içli türküler eşliğinde eski sevdası için ağlayacaktı Ya da her zaman yaptığı gibi yüreğini dillendirecekti Beyaz sayfalar ilaçtı ruhuna, reçetesini beyni kesmişti nasıl olsa ve şuan dozajını arttırmıştı ilacın Hadsiz diye düşündü kalbine girip çıkan spazmın cesaretini Ki ucu bucağı görünmüyordu sırt ağrılarının İki dizeden mütevellitti …
Aynanın arkasında kendisiyle konuşan, bir yansımadan başkası değildi. Kim olduğunu sorsalar ağzını kıpırdatmak için başkasını beklemek zorundaydı. Karşısında konuşan kim olursa olsun, ağzından çıkan her cümleyi desteklemek zorundaydı. Bundan da ölesiye nefret ediyordu. Sadece gitmeyi düşünüyordu uzun zamandır. Sanırım doğduğu günden beri… Ne zaman çerçevesinden çıkacak olsa biri lambayı açıyor yada odanın kara perdeleri çekilip, …
en büyük vedayı ölüm olarak benimseyen ruhum bir bedene sığamıyorken, vazgeçen insanlar tanıyorum yaşamaktan. bazen bir şiirin son dizesiyle veda edebiliyorum birine, bir kitabın en can alıcı noktasında da vazgeçebiliyorum birinden. birini herhangi bir terminalden uğurlayabiliyorum ağlayarak uzun bir yola sıkıca sarılıp ve o birini omzumda da taşıyabiliyorum sonsuzluğa, bir tabut içinde. morg kadar soğuk …
