Sürgün yemiş duyguları, işgalde talan edilmiş sözcükleri, isyana teşvik eden gözlerimi ve uykusuz cümlelerimi şiire dökmekten bıkmadım, Ve bıkmadım şu kahrolası körpe acıların sevişmesini yazmaya, tüm kötülükleri tatmaya, iyi anılarımı göz yaşlarım ile sulamaya, utanmadım kalbimin kırık penceresini açmak için şiir bilemekten bıkmadım Kara yazımın yazılı olduğu kağıtlara, şu yüreğimde bitmeyen çetin kışlara, sönmeyen sigaraya, …
Yazılmış ayrılık mektubunda ki cümlelerin ağırlığını hissetti yüreğinde Ya içli türküler eşliğinde eski sevdası için ağlayacaktı Ya da her zaman yaptığı gibi yüreğini dillendirecekti Beyaz sayfalar ilaçtı ruhuna, reçetesini beyni kesmişti nasıl olsa ve şuan dozajını arttırmıştı ilacın Hadsiz diye düşündü kalbine girip çıkan spazmın cesaretini Ki ucu bucağı görünmüyordu sırt ağrılarının İki dizeden mütevellitti …
‘Unutmak’ ne ağır kelime, kimi zaman insanın boğazında düğüm düğüm oturuyor, kimi zaman da sonu uçsuz bucaksız bir geleceğe gebe. Ne yazık ki seçim şansı vermeden sil süpür ediyor hafızamızı. Bazen yaşanılan en kötü anıyı bazense kimsenin gözü değmesin diye gizlice, sessiz sedasız sakladığımız, bin bir tebessüm dolu anıyı. Hani bazen olur ya, albümleri karıştırırken …
Masal kıvamında gözlerini açtığı hayatta şekerden evlerde yaşadı. Herkesin kabarık etekli pembe elbiselerle süzüle süzüle yürüdüğü bir bale salonuydu burası. Güzel olan herkes bir o kadar da iyi kalpliydi. Gözüne çirkin görünen herkes kötülüğü içine hapsetmiş demekti. O, aldığı her nefesi bir kulenin penceresinden bakarken alıyor, verdiği nefes karşılığı camdan tabut içinde mışıl mışıl uyuyordu. …
Bu bir çeşit insanın yaşadığı fiziksel olmasa da ruhen intihar girişimidir. Bir insan neden unutulur? Öldüğü için mi yoksa, artık bi hayatta yer edinmediği için mi? Yolda yürürken bir kış günü, rüzgarın yüze vurduğu sert darbeler kadar gerçek midir unutulmak? Şu sıralar yürüdüğüm yollar bile ayaklarıma sanki dikenli yol gibi gözüküyor. Yüzüme vuran sert ama …
Bir gün çalacak mektubumun sonundaki o şarkı. Sen belki bir mekanda olacaksın ya da bir bankta tek başına. Yanından geçip gidecek, sözleri rüzgara karışacak ve kulaklarını tıkamak isteyecek bir yanın. Yanında biri varsa dünyanın en saçma konusunu açacaksın ama yoksa öylece durup her şeyi hatırlayacaksın. Muhtemelen hiç hesapta olmayacağım, şaşıracaksın. Kalkıp yürüyeceksin kafan benimle dolmaya …
bizim için çizdiğin yoldan düştüm. bu yolun bariyerleri yoktu ve sen tutmadın ellerimden. aramıza evler koydun, aştım. insanlar koydun, yollar koydun, aştım. aşıp geldim. sevgim en ufak bir zarar görmedi ama şimdi, aramıza koskoca bir duvar ördün. üstelik kendi ellerinle, buzdan. ellerimin donma pahasına aşabileceğim bir duvar ama sen o duvarın arkasında yokken kılımı kıpırdatmak …
