Bunu bir parmağa bağlı kırmızı ipken unuttum; unutuluyor göğsü daraltan tüm kalabalıklar. Bir defa oturduğu sandalyesinde zamanı öldürmek için plan yapan bir gençtim, bunu da o zaman yasakladım; bulmak istemiyorsan bırakmayacaksın. Gerçek şu ki; geçmiş zamanda yaşanan da geçmiş değil. Bunu camdan düşen çocukluğumla bir odada iyi olmayı beklerken duydum en çok. O gün bugündür iyi biri olmayı, geçmiş olmayı beklerken geldim bir …
Şu dünyada, sevginin iyileştiremeyeceği bir kırgınlık yok. Kalplerimiz sevgiyi bizden daha çabuk hissediyor. Bizden daha çabuk, karşıdaki kişiye, etrafına çizdiği hudutları aştırıyor. İnsan sevdikçe, sevildiğini hissedince iyileşmeye başlıyor. Sonsuza dek sürecek sandığı acıları, sevginin ekildiği topraktan umuda filizleniyor. Bu yaşıma kadar öğrendiğim tek bir şey varsa, o da insanın kendi seçimlerinden ibaret olduğudur. Ben iyi …
Bir kaşık suda bir kıymık parçası, birbiriyle alakası olmayan ne varsa birbiriyle alakalı aslında. Dişliye takılan paçaları ve pedaldan kayan ayakları hayata sağlam adımlarla yürüyemeyişini hatırlattı giderken. Üzerinde gri hırkası, rüzgâr iki yanından kanatlandırıyor hırkayı. Ona martılarla bir olmadığını söylemişlerdi. Hayatın uçarı neşesi hiç onu bulmadı; hatırladı giderken. Omuzlarında tedirginlik ve karmaşa ağırlık yapıyor yahut …
Elimden yitip gitmesinden, her şeyin yok olmasından korkuyorum. Değer verdiğim birkaç şey varken onların bile peşi ardı sıra hayatımdan çıkmasına gücenmiyorum üzülmüyorum; en sevdiğim kitabım yok oldu, sevdiğim kıyafetlerim nerede bilmiyorum, dün güldüğümüz insanlar artık yok. Gözlerimi kapatınca varmak için attığım bir yer değil, bir durum bile yok. Korkuyorum çünkü yok. Her şeyden ayrılmak gibi …
Kaçmak istiyorum. Kaçmak… Bir deli gücü gelse, şöyle aniden fırlasam yataktan. Sağıma soluma bakmadan, neyim var neyim yoksa geride bırakıp kaçsam. Bir sabah uyandığımda beni kimselerin bulamayacağı yerlere gitmek istiyorum. Kim olduğum, ne için orada olduğum bilinmesin. Kimse sormasın bana iyi miyim, değil miyim diye. Sessizce geçip gideyim insanlar arasından. Peki neden bu kaybolma isteği? …
Bir sakız falında çıktı hani, ben de güvenebilir miyim böylelikle hislerime? Nasıl emin oluyoruz o hislere, çalan bir şarkıda kabarınca mı “tamam şimdi” diye düşünüp yollara çıkıyoruz. Rüyalarımızda canlanınca mı, rüyanın peşinden gidince o rüyayı yaşamak isteyince mi? Hislerimin gerçekliğini anlamak mı bu yoksa hislerimin gerçekliğine inanırken cesaretimin teklemesi mi? Aradığımız güveni hep başkalarında ararken …
Bu sabah uyandığımda, her şeyin çok güzel olabileceği umuduyla derin bir nefes aldım. Kollarımı gökyüzüne doğru gerdim. Yolunda gitmeyen bütün aksiliklere rağmen, yaşama tutkuma şükrettim. Bence insan, fırsat buldukça şükretmeli, elinde olan birçok şey için. Teşekkür insanı rahatlatıyor. Aslında buna şey de diyebiliriz; elinde olan bir negatife, üç pozitifi çağırmak. Mesela hiç beklediğim gibi gitmedi …
birileri sana inansın istiyorsun. birileri bilsin çok yorgun olduğunu. daha fazla dayanamayacağını, canının acıdığını ve hatta geceler boyu ağladığını. birileri bilsin, çeksin kurtarsın seni içine düştüğün karanlık kuyudan. birileri duysun seni ve kısmasın vicdanının sesini. sağır olmasın kulakları, uzansın elleri. birileri bilsin diye sinip duvarın köşesine közlerin üzerinden yaktığını yazdıklarının. kimse bilmedi. kimse duymadı. kimse …
Ne olduğunu değil, ne olacağını düşünürken yine bir akşamüstü bulut kümesini gözlemledi önce gözleri. Gün batımı o kadar nahoş geliyordu ki gözüne biran için o bulutun hep orada kalacağını umdu. Bazen ummak kalbi yumuşatıp kaygıyı önlüyordu. Güneşin tamamen batmasıyla bulut kümesi kaybolduğu anda beynine küçük ama ağır sinyaller geliyordu. Zaten güneş elbet batar, bulut kaybolur, …
Bahara kavuşmayı sabırsızlıkla beklerken, sayılı günlerin çabucak geçmesi umuduna kaptırıveriyorum kendimi. ”Alışmak” sahi ne garip bir huy değil mi? Böyle havadan nem kapar gibi en küçük rastlantılara bile bir anda kaptırıveriyoruz kalbimizi. Amma velakin onun da bir şartı var “önce isteyeceksin sonra seveceksin” diyor fabrika ayarlarımız. Mesela ben kışa alışamam ama koyun önüme ilk olan …
