Aynanın arkasında kendisiyle konuşan, bir yansımadan başkası değildi. Kim olduğunu sorsalar ağzını kıpırdatmak için başkasını beklemek zorundaydı. Karşısında konuşan kim olursa olsun, ağzından çıkan her cümleyi desteklemek zorundaydı. Bundan da ölesiye nefret ediyordu. Sadece gitmeyi düşünüyordu uzun zamandır. Sanırım doğduğu günden beri… Ne zaman çerçevesinden çıkacak olsa biri lambayı açıyor yada odanın kara perdeleri çekilip, …
en büyük vedayı ölüm olarak benimseyen ruhum bir bedene sığamıyorken, vazgeçen insanlar tanıyorum yaşamaktan. bazen bir şiirin son dizesiyle veda edebiliyorum birine, bir kitabın en can alıcı noktasında da vazgeçebiliyorum birinden. birini herhangi bir terminalden uğurlayabiliyorum ağlayarak uzun bir yola sıkıca sarılıp ve o birini omzumda da taşıyabiliyorum sonsuzluğa, bir tabut içinde. morg kadar soğuk …
Biraz farklılık yapıp temamız “Vazgeçme ve Vedalar”’a ilk yaptığımız çekilişte dağıttığımız kitabımız Düşerken’den minik bir pasajla başlamak istiyorum. “ Bir şansım daha olsun isterdim, dilediğimde geri dönebileceğim huzurlu bir yer mesela. Bir ağacın altı olabilir; serin gölgesi çocuk bağırışlarıyla dolup taşan. Yaptığı çorbanın kokusunu özlediğim, eli maharetli bir akraba evi de olur; yazları gidilen …
size bu satırları yazarken, cümlenin sonunu getirip getiremeyeceğimi tartıyorum kafamda. belki satır başına gelemeden atacağım kendimi boşluğa, sallanacak bedenim sonsuzluğa yahut saatte 2880 kilometre hızla gelen küçücük bir mermi dağıtacak beynimi. bir dakika sonramız bile belli değilken, gelip gelmeyeceğine emin olmadığımız geleceğin endişesine takılıp bugünümüzü heba ediyoruz. ölümün ne kadar yakın olduğunu bilmeden bir yol …
Çalındı mı gerçeklerimiz, nasıl kaybettik asıl kaybetmememiz gerekenleri? Kendi doğallığımızı, kendimize olan sevgimizi başkalarının gözlerine başkalarının ellerine tutsak ettik. Bizden çok bizi onların yaşamasına izin verdik, gördüğümüz reklamlar dizilerdeki kişileri hayatımızda biz de oynamaya başladık.
leylâ, bu sana. öyle hüzünlü bakıyorsun ki etrafa, göğsüme yas doluyor.. gözlerinde kararsızlık baş gösteriyor, içim yanıyor. seni bir kenara çekip var gücümle ağlamak istiyorum sana. susuyorsun. gözün anılara dalıyor, gülümsüyorsun. boğuluyorsun.* çöküyorsun çocukluğunun soğuk kaldırım taşına ama ağlamıyorsun. yardım da istemiyorsun artık. büyümüşsün. saçlarını eskisi gibi örmemişsin, kırmızı balonun da yok elinde ama o …
‘Unutmak’ ne ağır kelime, kimi zaman insanın boğazında düğüm düğüm oturuyor, kimi zaman da sonu uçsuz bucaksız bir geleceğe gebe. Ne yazık ki seçim şansı vermeden sil süpür ediyor hafızamızı. Bazen yaşanılan en kötü anıyı bazense kimsenin gözü değmesin diye gizlice, sessiz sedasız sakladığımız, bin bir tebessüm dolu anıyı. Hani bazen olur ya, albümleri karıştırırken …
Masal kıvamında gözlerini açtığı hayatta şekerden evlerde yaşadı. Herkesin kabarık etekli pembe elbiselerle süzüle süzüle yürüdüğü bir bale salonuydu burası. Güzel olan herkes bir o kadar da iyi kalpliydi. Gözüne çirkin görünen herkes kötülüğü içine hapsetmiş demekti. O, aldığı her nefesi bir kulenin penceresinden bakarken alıyor, verdiği nefes karşılığı camdan tabut içinde mışıl mışıl uyuyordu. …
Bu bir çeşit insanın yaşadığı fiziksel olmasa da ruhen intihar girişimidir. Bir insan neden unutulur? Öldüğü için mi yoksa, artık bi hayatta yer edinmediği için mi? Yolda yürürken bir kış günü, rüzgarın yüze vurduğu sert darbeler kadar gerçek midir unutulmak? Şu sıralar yürüdüğüm yollar bile ayaklarıma sanki dikenli yol gibi gözüküyor. Yüzüme vuran sert ama …
Bir gün çalacak mektubumun sonundaki o şarkı. Sen belki bir mekanda olacaksın ya da bir bankta tek başına. Yanından geçip gidecek, sözleri rüzgara karışacak ve kulaklarını tıkamak isteyecek bir yanın. Yanında biri varsa dünyanın en saçma konusunu açacaksın ama yoksa öylece durup her şeyi hatırlayacaksın. Muhtemelen hiç hesapta olmayacağım, şaşıracaksın. Kalkıp yürüyeceksin kafan benimle dolmaya …
