bizim için çizdiğin yoldan düştüm. bu yolun bariyerleri yoktu ve sen tutmadın ellerimden. aramıza evler koydun, aştım. insanlar koydun, yollar koydun, aştım. aşıp geldim. sevgim en ufak bir zarar görmedi ama şimdi, aramıza koskoca bir duvar ördün. üstelik kendi ellerinle, buzdan. ellerimin donma pahasına aşabileceğim bir duvar ama sen o duvarın arkasında yokken kılımı kıpırdatmak …
yıllardır iliklerime kadar hissettiğim, geldiği için sevindiğim ama gitmesi için kendimle ağız burun savaştığım en büyük yasa değer yaş. acı sayılır mı, yara denir mi, anılır mıyım ilerde matem diye, bilinmez. içinde bulunduğum bu hissizlikten uzun zaman sonra, çok uzun zaman sonra ölümü hissettiğim için, içim için için acıyor. belki mezarımda çiçek bile açmayacak, güneş …
Yağan karın örtmeye yetemeyeceği kadar kalabalıktı ayak izleri. Önceleri herkesi sevindiren, yeryüzüne düştüğü andan itibaren herkese bembeyaz hayaller kurduran kar; şimdi herkese zulmediyor. Ayaklar altında çamura dönen, tüm çatıları -ardından- sıra gözetmeksizin tüm sokakları beyaza boyayan kar, insanlığa tertemiz bir sayfa hediye eden kar…çamura dönüşen bu kar olamazdı. Kararsızlığın buz kestiren fenalığı, soğuk havada avuçların içine …
Diyelim ki köprüde trafik var, o zaman nereyi seçeceksin? Kendi yerimizi seçmekten aciziz, yaşayacak yerimiz hiç olmadı ki. Cümlelerin sonuna gelen nokta yerini virgüllere neden bırakmıyor? Belli ki köprüde trafik var, bugün de kendine yeni bir yer bulmalısın. Hadi sana bir ipucu vereyim; sonu noktalı virgülle başlayabilir. Sonrası uzun olmasa da olur, bir şey anlatsın yeter. Kuşlardan sıkıldım …
Zaman kavramının bu denli akışkan bir hâl alıp göz açıp kapayıncaya kadar geçen süreyle hayatının özdeşleşeceğini bilemezdi. Ta ki çocukluk zamanlarında yaşadığı o krem rengi köşke, hayatının tam ortasında koşar adım giderken kendini bulana kadar. Ellerini köşkün bahçesinin hafif boyası kavlamış ,demir parmaklıklı kapısında buldu . Dört bir yanı kaplayan uzun otları ayakkabısıyla ezerek kapıyı …
hayat kadını, merhaba. bak, bu sana, asla tanıyamadığım ve asla tanıyamayacağım, sana. uzun bir aradan sonra ilk defa aldım kalemi elime senin için. bu defa düşmedi ama mürekkep dağılacak gibi. son zamanlarda yokluğun çok hissediliyor. -ki senin yokluğun hep hissediliyor.- hayat kadını, kabullenemiyorum. sanki böyle bir ölüme sığmamışsın gibi, o ölüm seni kaldıramamış gibi. oğlun, …
Adımlarımı bir öncekinden daha hızlı attığımın farkındayım. Hızım sürekli artıyor fakat gün geçtikçe daha monoton ve daha bi aynılaşıyorum. Tekrarı çok olan ve üzerime çizgileri jilet gibi ütülenmiş bir takım elbise gibi giydirilen , istemeden hayatıma aldığım ve hayatımın büyük bir bölümünü kaplayan, çoğu zaman yerine getiremeyince kendi kendime dövündüğüm ve kendimle kavga ettiğim, aslında …
Elini kana bulamadan işlediği cinayetler için hüküm giymesi kaçınılmazdı eğer kanıt bulunsaydı. Katil cinayet mahaline muhakkak geri gelir. Oysa ölen heveslerin etrafında kimseye rastlanmadı. Kafasının içinden geçen cümleler sadece gitmek için atılan adımları tarif ediyordu. Başkasının gidişi kendi gidişleri gibi değildi. Hayat hep böyle göründü gözüne, yüksek sesli bir keman eşliğinde açıldı kapılar. Basamaklar hep bacaklarından yüksekte, …
Kelimelerin ötesine taşındığımda bulunmak istediğim bir koy, gerçek bir koy deniz. Derler ki mavi değilmiş deniz. Peki zor değil mi mavinin rengini denizden öğrenen bir çocuğa denizin mavi olmadığına inandırmak? Aklımızda köşe edinen başka bir renk deniz. Nerede seslenecek onca yazılmış şarkılar? Zifiri karanlıkta, daha deli daha çılgın daha sarhoş daha şaka gibi vursa kıyıya, …
Başlayan her şey bitmekle kâimdi. Peki ya başlayamadıklarım ya da başladığımda bitiremediklerim, onlar ne olacak, onların yeri neresi? İşte bir gece ansızın bu sorularla uyandım. Üstüm açılmıştı, soğuktan tir tir titriyordum, yarı açık gözlerimle terliklerimi bulmaya çalıştım. Nihayet ayaklarıma geçirdiğimde aniden doğruldum ve ayağa kalktım. Ne kadar üşüdüğümü bilsem de, benden ziyade, kalbimi üşüten şeylerin …
