Kendine layık gördüğü yüksek tepeden ait olduğu topluluğa bakarak boğazını temizledi, ellerini ovuşturup ağzına kapadı, son öksürükten sonra derin bir nefes aldı. Konuşmak için her şey hazırdı ve başladı: -Cam kavanozun içine hapsolmuş, dünyayı oradan izleyenler kulübünün müdavimleri olarak aranızdayız şimdilik. Size bugün bahsedeceğim şey de bu olacak, kulübümüzün yeni üyelere ihtiyacı var. Kimse katılmıyor diye …
Kahkaha atmakla hıçkırarak ağlamak arasında gidip geliyorum. Kahkahalarım aslında hıçkırıklarım ve ağlamalarım da kahkahalarım. Ruhum hep böyle koşarak uzaklaşmakla olduğu yere çakılmak, başını dik tutmakla olduğu yere yığılmak. Ve sevmek ve daha çok sevmek arasında ama asla daha az sevmek değil. Gitmek ya da kalmak. Bir şehirden, bir yerden, bir kişiden. Kalmak ama çoğu zaman …
Asansörün hızla yükselişini seyrediyorum. 7, 10, 11, …… 33… Ve o kattayım. Tüm şehri ayaklarının altına aldığın o restorandayım. Girmek için üç hafta önceden aldığım rezervasyonumu kontrol etmek üzere kapıda beni bekleyen görevliye, rezervasyonumun varlığından emin olarak üstün bakışlarla gülümsüyorum. O ise benim bu halime içten gülerek bir rezervasyondan daha para kazandığı için benim tatmin …
Günler bizi yanıldığımızı süslemeye mahkum etti. Yanılgılarımız kendine ait hiçbir yer bulamadı. Ellerin tereddütle ayrı yazdığı ‘şey’ler, basit cümleler içinde tek doğru imla, tek doğru bakış, tek başına görünen ‘şey’ler oldu. Her ‘şey’ gibi… İki yakalı şehirde yaşıyoruz. Yirmi dakikada bir, bir yakayı bir diğer yakaya ilikleme peşinde duman tüttüren vapurları bize hediye etmiş. Karşılığında bizden …
Bazen kendimi bitmek tükenmek bilmeyen bir oyuna hapsolmuş gibi hissediyorum. Ne yapacağımı, nereye gideceğimi, hatta nerede olduğumu bile bilemiyorum. Bütün bu çevremde olup biten olaylar, o kadar anlamsız geliyor ki Ellerimi nereye koyacağımı bile kestiremiyorum. Evet bildiğim bazı şeyler var. Bir süreliğine bana ayrılan dünya sahnesinde perde perde oynuyorum . Hatta bazen kendimi oyuna öyle …
İşte yine dönüp dolaşıp geldin. Yanıbaşımdasın. Rüzgârın, ağaçların hatta ve hatta bulutların bile seyrini değiştiriyorsun. Senin gelişin de gidişin de hoş oluyor. Seninle son buluyor, seninle hazırlanıyor her şey. Pencere kenarından sana bakmak, senin geldiğini pencere camına yapışıp kalan küçük yağmur damlacıkları ve her biri, birbirine adeta yol verir gibi acelesiz ve cömert yeryüzüne düşen …
Yirmi dört saatin devrine talibiz. Guguklu saatlerin yerini cep telefonlarının alarmları alalı çok oldu, birazdan çalacak olan alarmla ömrümüzün bir yerine sıkışıp kalacak bir mevsime daha uyanacağız. Daha az kelime harcayıp nefes sayımıza bir şey katmayan günler, sapsarı geçen rüyalarla süslenecek. Artık tüm gerçekler rüyalarda, uyanık olduğumuz her yerde sadece gri betonlar ve mevsimin bize hediye …
Kapa gözlerini, hayal et. Ay ışığında, tenha bir sokaktasın. Güz bastırmış, üşümeye başlamışsın. Soğuk hava ciğerlerine doldukça hayatını sorgulamışsın.
Sonbaharın yazgısıdır son buldurmak Halbuki nerede uyanmak istiyorsan orada sabah nerede son bulmasını istiyorsan orada bahar, son bulur.
Birkaç haftadır gündemden düşmeyen konulardan biri olan Şarbon hastalığını inceleyerek olabildiğince basite ve özete indirgeyerek bir yazı oluşturdum. Duyurulan kadar şarbon hastalığı tehlikeli mi? Şarbonlu etler içtiğimiz sütü etkiliyor mu? Nasıl önlem almalıyız? Aklınızdaki soruların çoğunu karşılayacağını düşünüyorum.
