üç gün süren yağmur yeni yeni duruyor, odanın sessizliği, gecenin uğultusu ve asılı olan ceket ruhuma dokunuyordu. her günkü gibi saat yediye gelmek üzere iken balkona çıkıyorum, güneşin doğuşu yakın. gün nasıl geçerse geçsin güneşin doğuşunu izlemek hoşuma gidiyor. her gün güneş doğarken kendime tutamayacağım sözler veriyorum. bugün güneş bulutların arkasına saklanmış doğmamak için direniyor …
Yine erken uyandığım sabahlardan biriydi. Diğer sabahlardan farklı olan bir şey vardı içimde. Uyanır uyanmaz pencereye koştum, gün daha aydınlanmamıştı. Pencereyi açtım ve derin bir nefes alıp, taze havayı çektim içime. Bir damla abıhayat içmek gibi bu ritüel benim için, hem yenileniyor hem yaşam sevinci doluyor içime. Taze bahar sabahın kokusuyla harmanlanmış yağmur kokusu geldi …
İçi boşaltılmış, anlam ifade etmeyen bir sürü yapmacık şeyin arasında ‘yazmak’ ne kadar doğru olur? Bilemedim şimdi. Ama yine de içimden bir ses: ‘’Yaz sen!’’ diyor. Kim bilir belki de anlamayı, hissedebilmeyi, dikkat kesilmeyi daha kaybetmemiş niceleri var. O halde umudumu kaybetmeden uzun zamandır ara verdiğim bu yazma maratonuna yeniden başlıyorum. Çok değil, …
‘Ne yaparsanız yapın ama soykırımı unutmayın. Çünkü unutulan soykırım tekrarlanır.’ Ben bu yazıma Aliya İzzetbegoviç’in bu sözünü esas alarak başlamak istiyorum. Srebrenitsa katliamı veya soykırımı desem sizlere ne düşünürsünüz? Elbette ki herkesin bu konu hakkında biraz bilgisi vardır; belki bir kitapta belki de sosyal medyada dolaşırken karşılaştığınız iki saniyelik bir fotoğrafta… Srebrenitsa katliamı,2.dünya savaşından sonra …
Bir yerde var olmak o yere ait olmak mıydı bilinmez fakat bir yere ait olmadığını anlamak çokta uzun sürmez. Bakmak ve görmek aynı şey değildir. Şu an semtimin sokağında ne bir çöp ne de bir kömür kokusuna rastlanır. Ama benim gördüklerim ve aldığım koku olduğum yere ait olmadığımı gösteriyor. Kırık dökük, irili ufaklı evin bacasından …
Gerçekten de sıkıldığımız onca şey varken nasıl oldu da kendimizden sıkılmayı atladık.
Dünya’nın kokusu benliğimi sarıp burnumun direklerini kırıyor adeta. Nerede benim Soylu Karakuğu dostum… Şifa arıyor dimağım… Ah ruhuma aksettirecek sessizlikte kalp atışlarım… Maddesellikle çevrili bu diyarlarda doğanın türküsüne nail olma çırpınışıyla yol almaya çalışırken, karşıma Aborijinlerin hayat felsefesi çıkıyor… Avustralyalıların asıl yerlilerinden olan bu halkın yaşam biçimini benimseyebilmek, uygulamaya geçirebilmek meşakkatli bir tırmanış çizgisi. Bir …
Başından geçenleri kimse anlamamış, son çare konuştuğu duvarlar da her kelimeye sessiz kalmış. O, hikayesini etrafında toplanan kalabalık betona anlatırken bu cümleleri kurmuş; Biz o sırada, bozuk kaldırımlar üzerinde yürürken yağmurdan kaçıyorduk, gök gürültüsünden, güneşten ve yaban otlarından. Toprağın içine çektiği gürültüyü göğsümde saklayıp, içimdeki binlerce desibellik patlamayı fünyeyle yok etmek istedim, vaktim buna yetmedi. Parçalarını göremeyeceğiniz …
Dergimizde de bahsedilen Dolu Dolu Yaz! ile başlayan bir beceri edinmenin serisini sitemizde devam ettireceğiz. Hem de bunu herkesin bildiği 20 gün kuralı dışında sizden bir günü geçmeyecek kadar kısa sürede bir beceriyi nasıl temel düzeyde hakim olabileceğinize ve bunları gerçekleştirdiğiniz de sizi tatmin eden bir çalışma olacağına şahit olacaksınız. Hazırsanız başlıyoruz… Her zaman isteyerek …
Bi’ farklılık yapıp doğrudan duygularımız üzerine değil de duygularımızın bedenimizdeki yansımaları hakkında konuşalım mı? Hayatımızı ve etrafımızda olup biteni kaygılara, günlük hayatın telaşına kapılıp kaçırmak yerine anı farkındalıkla yaşamak için bir adım atalım mı? Son zamanlarda etrafımdaki insanların dünyaya ve kendilerine karşı daha saygılı yaşamaya çalıştıklarını gözlemliyorum. Benden daha yaşama dönük ve güncel bir yazı …
